Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Βαριά λουκέτα

 Αννιτα  Λουδαρου  Όταν ήμουν φοιτήτρια  , τα βιβλία τα αρχειοθετούσα στην βιβλιοθήκη μου με κριτήριο την αισθητική . Βιβλία του ίδιου ύψους , με ομοιοόμορφες ράχες που είχαν αρμονικές αποχρώσεις , βρισκόταν εν σειρά στα ράφια . Γνωρίζω πως προκαλεί χαμόγελα αυτού του είδους η αρχειοθέτηση των βιβλίων . Θα πρέπει πάντως να παραδεχθώ πως ήταν μια απροβλημάτιστη αρχειοθέτηση . Μπορεί να ήταν έξω από....
οποιοδήποτε σύστημα λογικής , όμως μπορούσα ανά πάσα στιγμή να βρω το βιβλίο που έψαχνα.
     Ύστερα  ''μεγάλωσα , σοβάρεψα'' που τραγουδάει και ο Πουλικάκος . Μετά από μια μετακόμιση ( η αλήθεια είναι πως με τις μετακομίσεις μεγαλώνεις) και ενώ τα βιβλία ήταν ακόμα σε κούτες ωρίμασα. Καθώς τα έβγαζα άρχισα πρώτα να τα ξεχωρίζω κατά είδος σε στοίβες.Ποίηση , λογοτεχνία, ψυχολογία, τέχνη, γεωλογία .  Οι στοίβες ψήλωναν και εγώ κατάλαβα πως δεν προχωρώ καλά. Αναθεώρησα και αποφάσισα να  εφαρμόσω επιπλέον διακρίσεις . Η λογοτεχνία χωρίστηκε σε ελληνική και ξένη . Η ξένη στην συνέχεια χωρίστηκε σε ευρωπαική - ξεχώρισα μονάχα την ισπανόφωνη με τον Μαρκές να διεκδικεί ολόκληρο ράφι-  αμερικάνικη και ρωσική. Διαχώρησα τα βιβλία σχετικά με το θέατρο, τον κινηματογράφο , την μουσική.
     Έμειναν κάτι μικρούλια βιβλιαράκια , τα περισσότερα από τα οποία ήταν της Εστίας. Ακολούθησα το παλιό σύστημα αρχειοθέτησης . Τα βιβλία αυτά τοποθετήθηκαν όλα μαζί και η βιβλιοθήκη μου τα υποδέχθηκε ματά βαίων και κλάδων αφού είχε ένα χαμηλό και μικρό σε έκταση ράφι που τα χωρούσε γάντι.
      Αυτές τις μέρες που ακούω να κλείνουν η μια μετά την άλλη οι βιβλιοθήκες των σχολών του Πανεπιστημίου , το βλέμμα μου πηγαίνει συνέχεια στην βιβλιοθήκη μου. Δεν ξέρω αν έχει πια νόημα να γράψω για τα αυτονόητα. Για τις βιβλιοθήκες που κλείνουν την ίδα στιγμή που τα ενεχυροδανειστήρια πολλαπλασιάζονται σαν μανιτάρια. Για το κενό που θα αφήσουν , για τους ανθρώπους που θα βρεθούν από την μια στιγμή στην άλλη στην ατελείωτη ουρα της ανεργίας. Και άλλα πολλά θα μπορούσα να γράψω για αυτά τα βαριά λουκέτα.
      Αν τελικα δεν το κάνω είναι γιατί η σκέψη μου γυρνάει  συνεχώς γύρω από  τάγματα ειδικών δυνάμεων που πλημμύρισαν την οθόνη μας.  Από τους μαθητές των σχολείων που κτυπούν τους αλλοδαπούς συμμαθητές τους .  Πλημμυρίζει η σκέψη μου από τα σταγονίδια . Γυρνά η μνήμη μου λίγους μήνες νωρίτερα στους  ματωμένους Μπαγκλαντέζους που δούλευαν στις φράουλες .
     Βρίσκω στην βιβλιοθήκη μου και αντιγράφω τα λόγια του Γεράσιμου Λυκιαρδόπουλου από τις ''μαρτυρίες'' :
'' Δεν μεγαλώσαμε εύκολα
Φοράμε ακόμα ρούχα κατοχικά
καπνίζουμε εφημερίδες
μεθάμε με μελάνι.
Μας πνίγουν οι καπνοί και οι λέξεις μας στενεύουν
Ερχόμαστε από πολύ μακριά. ''
     Κλείνω το βιβλίο και  αρχίζω να γυρνώ την ώρα σε ώρα μεσαίωνα. Σκέφτομαι πως από στιγμή σε στιγμή θα  ξαναακούσω την φράση : '' καταδικάζουμε την βία'' και αναρωτιέμαι τι θα μπορέσει να με βοηθήσει να εξακολουθήσω να αντέχω ν άκούω αυτά τα ψέματα.



Στον Λουκά

Δεν υπάρχουν σχόλια: