"Μελαγχολία"

Καίτη Βασιλάκου    Θα επιτρέψω φέτος στη μελαγχολία μου

να εκδηλωθεί,

θα την αφήσω ελεύθερη να εκφραστεί

με όποιο τρόπο της αρέσει,

έτοιμα έχω τα ποτήρια μου με το φαρμάκι

και  σκέψεις ζοφερές υφαίνω

που όμορφα θα με τυλίξουν

στο σκοτεινό κουκούλι τους,

ο χρόνος θα κυλά στυφός

μέσα σε μιαν ατέλειωτη σιωπή,

μακριά, πολύ μακριά οι άλλοι

κι εγώ στο φοβερό μου κόσμο

με τα επικρεμάμενα μαχαίρια.

Ω, φέτος η μελαγχολία μου

θα δικαιωθεί,

είναι καιρός που την κρατώ φυλακισμένη,

θα της ανοίξω όλες τις πόρτες,

θα τη φουντώσω με τα εύφλεκτα υλικά μου,

σε μια τρανή γιορτή κατάθλιψης 

έχω αποφασίσει να δοθώ.

"Κατέβηκαν ξανά τα μαύρα σύννεφα..."

Καίτη Βασιλάκου      Κατέβηκαν ξανά τα μαύρα σύννεφα,

φόβος απλώθηκε στην πολιτεία,

ο Θάνατος καβάλα στο άλογό του

βαρύθυμος περνά

κι οι δρόμοι άδειασαν.

Ακούγονται τα πέταλα του αλόγου του,

όπως χτυπούν τις πλάκες,

ήχος τρομαχτικός,

αναστενάζει Αυτός

και ακονίζει το δρεπάνι του.

Ένας πατέρας τραβάει τα μαλλιά του,

πιο πέρα μια γυναίκα

παραδίνεται χωρίς αντίσταση

κι ένα παιδί ανύποπτο κοιτάζει.

Απόλυτη σιωπή στην πολιτεία,

παράθυρα κλειστά

και τα λουλούδια στα μπαλκόνια

αδιάφορα αναδίνουν

το μεθυστικό τους άρωμα.

Άνοιξη,

σταυρωθείτε οι άνθρωποι.

"Λόγω εορτών"

 Καίτη Βασιλάκου     Λόγω εορτών

η θλίψη θα σιγήσει

το αίμα θα πήξει

θα κλείσουν οι πληγές προσωρινά.

Εξάλλου έχουμε μπροστά μας

όλον τον καιρό

για τις καινούργιες συμφορές

που ήδη το μέλλον ετοιμάζει.

Αδημονεί το νέον έτος.

Θα το καλωσορίσουμε  εμείς

με ευχές, με ξόρκια και πυροτεχνήματα.

Αλλά εκείνο ξέρει τη δουλειά του.

Γι’ αυτό χαμογελά

κρυφά από μας.

Καλό ταξίδι Θάνο....

    "......σκιές ονείρων είμαστε, σύννεφα που περνούμε....."
.....καλό ταξίδι Θάνο......σε ευχαριστούμε για όλα....

να σ' αγναντεύω θάλασσα

Να σ’ αγναντεύω, θάλασσα, να μη χορταίνω

απ’ το βουνό ψηλά

στρωτή και καταγάλανη και μέσα να πλουταίνω

απ’ τα μαλάματά σου τα πολλά.

Να ’ναι χινοπωριάτικον απομεσήμερο, όντας

μετ’ άξαφνη νεροποντή

χυμάει μες απ’ τα σύνεφα θαμπωτικά γελώντας

ήλιος χωρίς μαντύ.

Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα  νησάκια, οι κάβοι,

τ’ ακρόγιαλα σα μεταξένιοι αχνοί

και με τους γλάρους συνοδιά κάποτ’ ένα καράβι

ν’ ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί....

"Φωτογραφίες..."

 Καίτη Βασιλάκου    Φωτογραφίες μες τα συρτάρια φυλαγμένες

που με το θάνατό μου θα χαθούν,

στην ανακύκλωση θα πεταχτούν

σε ισόβια λήθη καταδικασμένες.

Τι κόπος άδικος με επιμονή να αποτυπώνω

στιγμές χαράς με κείνους που αγαπώ,

φίλους που έχασα και που ακόμα αναζητώ,

κομμάτια της ζωής μου αποκομμένα από το χρόνο.

Αυτά όλα τώρα κείτονται παγωμένα

πάνω σε άχρηστα, χρωματιστά χαρτιά,

μες σε συρτάρια σκοτεινά και ξεχασμένα.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του… εκτός αν

Ένα συγκλονιστικό ποίημα της Κενυάτισσας ποιήτριας Ουαρσάν Σάιρ

«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία.
Τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη,
οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους,
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου...

"Οι λαθραίοι"

Καίτη Βασιλάκου     Ανάβω το τσιγάρο

-εκείνοι τρέχουν,

κάποιοι κρατάνε ρόπαλα

και τους χτυπούν,

εκείνοι σκύβουν-

φυσάω τον καπνό

-κάποιος

μ ένα παιδί στην αγκαλιά

σωριάζεται στο χώμα

με τρικλοποδιά-....

“Αντισταθείτε”

Νίκος Μπογιόπουλος   Την περασμένη Παρασκευή συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από το θάνατο του «σκοτεινού συνωμότη» της ελληνικής ποίησης, του Μιχάλη Κατσαρού.
    Αυτή η ασυμβίβαστη μορφή, ο μαχητής της ΕΠΟΝ, του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ στις μάχες του Δεκέμβρη, ο αεροπόρος στο αλβανικό μέτωπο, ο δεσμώτης των «Ες – Ες» στο κολαστήριο Χατζηκώστα, μας είχε προειδοποιήσει ποιητικά πολύ νωρίς:

«Μην αμελήσετε/ Πάρτε μαζί σας νερό/

Το μέλλον μας θα έχει πολλή ξηρασία»....

"Το ποίημα είναι ένα ύπουλο λουλούδι..."

 Καίτη Βασιλάκου    Το ποίημα είναι ένα ύπουλο λουλούδι

φυτρώνει στα παράσιτα ανάμεσα

σε κάτι σκοτεινές γωνιές

υγρές και κάπως δύσοσμες

και μένει αφανέρωτο εκεί

με ταπεινότητα υποκριτική

στο βάθος ακατάδεχτο

και κάπως μουτρωμένο

με την αρρώστια του καλά κρυμμένη

μέσα στα πέταλά του....

Γραίγος

- Έλα στην πλώρη να με βρεις
με το φανάρι της θυέλλης.
Από το γκρίζο της νεφέλης
μοιάζεις το φως της λυκαυγής.

Ανέβα πάνω στην ανέμη! - Δες, γυρίζει;
Βίρα την άγκυρα στη μπόμπα τη λειψή.
Αν με το σκόρτσα η ματισιά δεν τη στηρίζει,
βάλε το χέρι στην ανάγκη, το δεξί...

"Κομπάνι"

Καίτη Βασιλάκου  Λόγια να σας χαρίσουμε

έχουμε πολλά

και κάτι σκουριασμένα όπλα,

αν θέλετε και δάκρυα,

έχουμε κι απ’ αυτά,

έχουμε και ποιήματα

κι ακόμα

θα σας φτιάξουμε τραγούδια

και ωραίες αφίσες θα ετοιμάσουμε...

"Το μαυρο κουτι της φυλακης"

 A C T U S    Πριν λίγες ημέρες, έφυγε ένας ποιητής. Ο Κορνήλιος Λουλούδης. Οι παροικούντες τον κέντρο της Αθήνας, και τα Εξάρχεια, ακόμη και αν δεν τον είχαν γνωρίσει ποτέ,κάτι έχουν ακούσει έστω και ακροθιγώς για τον αναρχικό ποιητή. Βρέθηκε νεκρός στις 16 Αυγούστου στα Προπύλαια. Ήταν άστεγος. Ήταν 60 ετών.

Δεν τον είχα γνωρίσει. Είχε μείνει στην αφάνεια, αν και έχει γράψει εκατοντάδες ποιήματα.....

ακούω στα όνειρα τον χτύπο του παιδιού της Παλαιστίνης που πέθανε

ποιώ  Ματώνουν τα σπλάχνα
Φωνή δεν βγαίνει
Μία χούφτα σκληρή σκορπίζει τον σπόρο μακριά
Ένα παιδί κρατώντας μια τρύπια μπάλα
Έπαιζε στο ξέφωτο χτες
Τώρα μάχεται στο χώμα θλιμμένο
Να αναπνεύσει ζητά....

"Γιατί αυτό το τριαντάφυλλο..."

    Γιατί

αυτό το τριαντάφυλλο

-αφού την αρμονία ελάτρεψε η Φύση-

μάς βγήκε τόσο μισερό

με χοντρό, άκομψο

και δίχως λυγεράδα μίσχο

με φύλλα υποκίτρινα

και πέταλα αραιά, καχεκτικά....

Ερωτας κραταιός ως θάνατος

''Ερωτας κραταιός ως θάνατος'' η νέα ποιητική συλλογή από την Βίκυ Δερμάνη.....το βιβλίο θα διανεμηθεί στα βιβλιοπωλείο σε δύο εβδομάδες. (Πολιτεία, Ιανός, Πρωτοπορία, Πατάκη, Χριστάκης).

είναι ποίηση αμιγώς ερωτική.      Ενα ποιήμα από το βιβλίο:                                              Καλοκαίρι

Φάλαινες βγαίνουν στην ακτή με τα μωρά τους

μοιάζουν με βότσαλα

μοιάζουν με δαμάσκηνα

μοιάζουν με τη γλώσσα σου

που βυζαίνει μίσχους γιασεμιών

σ’ αυτή τη γλώσσα που τρώει τους ανθούς μου

έτσι ολόγυμνη ως στέκομαι στον ήλιο

αχαλίνωτη κι ολόγυμνη φωτιά ως στέκομαι

και λύνει τα γκέμια

και διαλύει τα φράγματα

και στρέμμα το στρέμμα με θερίζει

Αναμνήσεις ενός πνιγμένου

Ένας ομορφονιός μας πέταξε στη θάλασσα.
Το ξέρω, πως οι μικροαστοί
δεν θέλουν να διαβάζουν δυσάρεστα πράγματα.
Η μάνα μου, πνίγηκε δίπλα μου.
Μου άφησε το χέρι και βυθίστηκε.
Δεν ξέρω αν πρέπει να σκοτωθεί ο θεός
για να μας δώσουν το χέρι οι άνθρωποι.
Γιατί ο θεός
τους φωνάζει να μας δώσουν κλοτσιά....

Πόθοι

Στίχοι:
Γιάννης Αγγελάκας....

Η ΙΔΙΟΦΥΙΑ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ

  Υπάρχει αρκετή πανουργία, μίσος, βία και παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο που αρκεί για να προμηθεύσει οποιονδήποτε στρατό μια οποιαδήποτε μέρα,
και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του,
και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη,
και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη…

Pablo Neruda - 20 ερωτικά ποιήματα

Sierra Maestra      Τα "Είκοσι ερωτικά ποιήματα κι ένα τραγούδι απελπισμένο", η δεύτερη συλλογή του Νερούδα εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1924, από τις εκδόσεις Νασιμιέντο της Χιλής. Κάποια από τα ποιήματα δημοσιεύτηκαν σε εφημερίδες και περιοδικά πριν την έκδοση του βιβλίου. Ο τίτλος στην αρχή ήταν άλλος: "Ποιήματα μιας γυναίκας κι ενός άνδρα".

(1)

  Γυναικείο σώμα, λόφοι λευκοί, πόδια κατάλευκα, μοιάζεις...