Ο Φυσικός Άνθρωπος

Ή αλλιώς το κατά Γιάννη Μακριδάκη Ευαγγέλιο, μια παραγγελία του Γιώργου Κουμεντάκη για την Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ, που παρουσιάστηκε στην παράσταση Ημέρες Λατρευτικής Μουσικής – Παραφράσεις Ιερών Κειμένων, στο ΚΠΙΣΝ, στις 4 και 5 Απριλίου 2017, ερμηνευμένο από την ηθοποιό Ράνια Οικονομίδου συνοδεία των αυτοσχεδιασμών στο πιάνο του Αντώνη Ανισέγκου:

Την νύχτα εκείνη ο Ιησούς και οι μαθητές Αυτού, εξόν του Ιούδα, μετέβησαν πέραν του χειμάρρου των Κέδρων και εισήλθαν εις τον ελαιώνα της Γεσθημανής όπως προσευχηθούν.
Τον τόπο εκείνον εγνώριζε ασφαλώς και ο Ιούδας, διότι είχαν μεταβεί πλείστες φορές εκεί μαζί με τον Ιησού. Κατέφθασε κατόπιν λοιπόν και ούτος εκεί, επικεφαλής πλήθους οργίλων Καταναλωτών τε και Δούλων του Συστήματος, εχόντων ανά χείρας δαυλούς, λύχνους, ξύλα και μάχαιρες, συνοδευόμενοι υπό πανόπλων Στρατιωτών και Φρουρών, οίτινες είχαν διαθέσει εις αυτόν οι Τραπεζίτες, οι Επενδυτές και οι Άρχοντες. Ο Ιησούς, ειδών τότε τον όχλο αυτόν, προχώρησε και ρώτησε αυτούς: «Τίνα ζητείτε;». «Τον Ιησού τον Ναζωραίο» του απεκρίθησαν. Και είπεν τότε ο Ιησούς: «Εγώ είμαι».
Την αυτήν στιγμή ο Ιούδας, όστις είχε λάβει υπό του Κεντρικού Τραπεζίτου τριάκοντα αργύρια ίνα προδώσει τον Ιησού, πλησίασε, χαιρέτισε και ησπάσθη Αυτόν.....

Όλα για καλό

Οι εκδόσεις της Εστίας ανακοινώνουν με χαρά την κυκλοφορία ενός νέου τίτλου στη σειρά 
«Σύγχρονη Ελληνική Πεζογραφία»
 Γιάννης Μακριδάκης
Όλα για καλό
 Μυθιστόρημα                   

Γιάννης Μακριδάκης

Χιονιάς και αποκτήνωση

Δυστυχώς δεν είναι κυβέρνηση γελοίων, ούτε κράτος ανίκανων. Δυστυχώς είναι κυβέρνηση υποκριτών και κράτος τελειωμένων. Αποκτηνωμένων από τον καταναλωτικό καπιταλισμό, που κατακρεουργούν αδίστακτα στον βωμό του ευρώ τα πάντα, από το φυσικό κεφάλαιο και τους πόρους της πατρίδας τους μέχρι μια χούφτα μετανάστες και πρόσφυγες, που έφτασαν εδώ και ζήτησαν καταφύγιο στη δύσκολή τους ώρα.   του Γιάννη Μακριδάκη 
Πενήντα χιλιάδες πρόσφυγες σημαίνει φυσικά 5 άτομα για κάθε 1.000 ιθαγενείς. Παρόλα αυτά κραυγάζουν οι αποκτηνωμένοι πως έχουμε γεμίσει αλλοδαπούς και οι υποκριτές πως κάνουν ό,τι μπορούν για να τους φιλοξενούν υπό συνθήκες ανθρώπινες αλλά δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτό για όλους. Τα εκατομμύρια των ευρώ που ήρθαν, και έρχονται ακόμη, από την Ευρώπη για τον σκοπό αυτό τα λυμαίνονται οι ίδιοι που φωνάζουν να διώξουνε τους πρόσφυγες και οι ίδιοι που ψεύδονται πως κάνουνε ό,τι μπορούν για την αξιοπρεπή και ασφαλή φιλοξενία αυτών. Την ίδια ώρα άνθρωποι ζουν μες στον πάγο, σκεπασμένοι με χιόνι στην ύπαιθρο, λόγω της αποκτήνωσης των κοινωνιών και της υποκρισίας των κυβερνώντων. Επίσης παιδιά μένουν χωρίς σχολείο λόγω των ρατσιστών που θέτουν θέματα υγείας των αποστειρωμένων τέκνων τους, την ίδια ώρα που και ο πιο ηλίθιος καταλαβαίνει ότι αν υπάρχει παιδί ανεμβολίαστο, αυτό είναι που κινδυνεύει και όχι τα εμβολιασμένα. Αντιδρούν λοιπόν δραστήριοι κρετίνοι να μην πάνε τα παιδιά των προσφύγων στο σχολείο, να μην συναναστραφούν με τα δικά τους παιδιά, να μην κοινωνικοποιηθούν, να παραμείνουν αποκλεισμένα, να ζήσουν στο περιθώριο, να γκετοποιηθούν, να γεννηθεί μέσα τους ο τρομοκράτης που θα σφάξει, θα σκοτώσει, θα λιώσει σε λίγα χρόνια την κοινωνία αυτή που τα άφησε στην άκρη της....

ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ

του Γιάννη Μακριδάκη
Την παρούσα ιστορική περίοδο της ανθρωπότητας συμβαίνει ένα τεράστιο κύμα μετανάστευσης, κατά το οποίο οι άνθρωποι μετακινούνται κατά εκατομμύρια είτε εξαιτίας της διαχρονικής φτωχοποίησης λόγω εκμετάλλευσης των φυσικών πόρων των τόπων τους από τους αποικιοκράτες του καταναλωτικού καπιταλισμού, είτε εξαιτίας πολέμων με παραδοσιακά όπλα ή με σύγχρονα εναλλακτικά, δηλαδή μεταρρυθμίσεις και μνημόνια νεοπτωχοποίησης για την άμεση μελλοντική εκποίηση και τον έλεγχο των φυσικών πόρων και του πλούτου των πατρίδων τους. Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι όλοι ανεξαιρέτως οι μετανάστες και πρόσφυγες κατευθύνονται φυσικά προς εκείνες ακριβώς τις χώρες που τους έχουν καταστρέψει τις πατρίδες και τις ζωές τους. Παρατηρώντας αυτή την ιστορική πραγματικότητα, λοιπόν, δεν είναι ....

Μνημονίων Οδύσσεια

του Γιάννη Μακριδάκη
Έξι χρόνια, εφτά μήνες και είκοσι μέρες μας πήρε για να πάμε από το Καστελόριζο ως τη Νίσυρο. 23 Απριλίου 2010 έγραφε το ημερολόγιο όταν λύσαμε κάβους και 13 Δεκεμβρίου 2016 όταν φτάσαμε.
Τότε είχαμε σαλπάρει για Ιθάκη βέβαια. Αυτόν τουλάχιστον τον στόχο είχε θέσει ο καπετάνιος Παπανδρέου, σαν κάλεσε τα ρυμουλκά και τους πιλότους προς βοήθεια του σκάφους μας, αλλά μετά από έξι και βάλε χρόνια ταξιδιού, τέσσερις καπετάνιους, πεντέξι αλλαγές στη γέφυρα, τρία μνημόνια ρυμούλκησης και μια απόπειρα στάσης των στοιβαγμένων μες στο αμπάρι, που καταπνίγηκε στο άψε σβήσε ύπουλα από το πλήρωμα και τους "μένουμε άλφα θέση", βρισκόμαστε να πλέουμε ακυβέρνητοι, όλο και πιο δεξιά σαν με σπασμένο μπούσουλα, εντός των χωρικών υδάτων της Δωδεκανήσου ακόμα και να ακούμε τον καπετάνιο Τσίπρα να αποκαλεί ανόητους τους πιλότους.....

Ο χρόνος είναι κρίμα

Γιάννης Μακριδάκης   Όλα είναι σχετικά. Ιδίως ο χρόνος. Άμα επισκεφτεί κανείς ένα νεκροταφείο στην Τουρκία, θα καταλάβει με τρόπο πολύ εντυπωσιακό την σχετικότητα αυτή. Θα δει μνήματα ανθρώπων που αναγράφουν ότι ο νεκρός είχε γεννηθεί π.χ. το 1225 και απεβίωσε το 1927, ήτοι σε ηλικία 702 ετών. Αυτό συμβαίνει με όλους όσους πέθαναν λίγο μετά τη δημιουργία του κεμαλικού κράτους (1924), οι οποίοι φυσικά είχαν γεννηθεί πρωτύτερα, οπότε η χρονολογία της γέννησής τους αναγράφεται στο μνήμα τους με βάση το έτος της Εγίρας, δηλαδή με το αραβικό ημερολόγιο, αλλά ο θάνατός τους με το ημερολόγιο του σύγχρονου τουρκικού κράτους και της Ευρώπης, οπότε κάθε νεκρός φαίνεται ότι έζησε 622 χρόνια περισσότερα από την βιολογική του ηλικία.....

Ας εξαγριωθούμε

 Γιάννης Μακριδάκης  Στις 5 Δεκεμβρίου, εκτός όλων των άλλων, στην άλλη όχθη του ωκεανού εκπνέει το τελεσίγραφο που έστειλε ο καταναλωτικός καπιταλισμός προς τους ινδιάνους της φυλής των Σιου στην Β. Νεβάδα για να εκπατριστούν οικειοθελώς, αλλιώς θα εκδιωχθούν από τη γη τους με βίαιη στρατιωτική επέμβαση, ώστε να διέλθει απερίσπαστος από εκεί και να την καταστρέψει, μαζί και τα ιερά μνημεία τους, ένας αγωγός πετρελαίου, έργο αξίας αρκετών δις δολαρίων.
Παρόμοιες καταστάσεις εκδίωξης πληθυσμών από τη γη τους στο όνομα αυτής της “ανάπτυξης” συμβαίνουν κατά κόρον στον πλανήτη, από τη ζούγκλα του Αμαζονίου, όπου διώκονται και....

Το προσόν του αιρετού

Γιάννης Μακριδάκης   Στη Χίο χιονίζει, ο παγωμένος βοριάς είναι θυελλώδης και οι πρόσφυγες του καταυλισμού της Σούδας ζουν εκτεθειμένοι στα καιρικά φαινόμενα.
Ο Τσίπρας και ο Μουζάλας, σφουγκοκωλάριοι της Μέρκελ, έχουν την αποκλειστική ευθύνη για το ότι αυτοί οι άνθρωποι βρίσκονται ακόμη στο νησί. Επειδή ερμηνεύουν τη συμφωνία Ευρώπης – Τουρκίας με τρόπο ώστε να θυσιάζουν τους πρόσφυγες αλλά και τις κοινωνίες των νησιών, που τα μετατρέπουν σε πλωτά στρατόπεδα συγκέντρωσης ανεπιθυμήτων.
Ο δήμαρχος, ο αντιπεριφερειάρχης και ο δεσπότης της Χίου έχουν την αποκλειστική ευθύνη για το ότι οι άνθρωποι αυτοί ζουν σε συνθήκες απάνθρωπες αυτές τις κρύες μέρες και νύχτες....

Η “ανάπτυξη” δεν υπάρχει

Γιάννης Μακριδάκης  Μήπως έτυχε να δείτε σημερινές φωτογραφίες από τον θάλαμο αερίων που ονομάζεται Πεκίνο;
Αιθαλομίχλη τόσο πυκνή που περιορίζει την ορατότητα σε μερικά μέτρα στους δρόμους της κινεζικής πρωτεύουσας.
Το 2011 ήταν η πρώτη χρονιά στην ιστορία της ανθρωπότητας, που η Κίνα απέκτησε πληθυσμό αστών καταναλωτών περισσότερο από τον πληθυσμό των παραγωγών-αγροτών. Το 2008 ήταν η πρώτη χρονιά που ο πληθυσμός των αστών καταναλωτών της γης ξεπέρασε τον πληθυσμό των παραγωγών- αγροτών, και άρχισε η οικονομική κρίση, τι σύμπτωση…

Ίντα θα γίνομε Νικολή

Γιάννης Μακριδάκης   Από την ώρα που είδα τις πρώτες στιγμές από το βίντεο του φίλου μου του Αντώνη (διότι ολόκληρο δεν θέλω να το δω), έχω πέσει σε βαθιά θλίψη, δεν έχω διάθεση για κουβέντες και κείμενα, νιώθω το τέλος της εποχής που μας προσπέρασε ήδη όλους εμάς τους λεγόμενους ρομαντικούς ή αντυαναπτυξιακούς, και κουνάω μονάχα το κεφάλι μου με απογοήτευση για την ιδιοτέλεια, την αχορταγιά αλλά κυρίως την ανοησία και την απρονοησία της ανθρωπότητας των πολιτισμένων, των εκπαιδευμένων, των προοδευμένων.
Είχα γράψει λοιπόν το Λαγού μαλλί, έναν αποχαιρετισμό στο Αιγαίο, στην παραδοσιακή ναυπηγική, στα σκαριά...

Ανάμισης ντενεκές του Γιάννη Μακριδάκη

Eίχα διαβάσει κριτικές για το βιβλίο «Ανάμισης Ντενεκές» του Γιάννη Μακριδάκη – δυστυχώς, το βιβλίο δεν είχα την χαρά να το διαβάσω.
Με είχαν ιντριγκάρει οι κριτικές που μιλούσαν για την τοπική διάλεκτο της Χίου, την ιστορία του Πέτικα, τo θρύλο γύρω από το όνομά του, τον μεγάλο ανεκπλήρωτο έρωτα του, τις περιπέτειές του....

Σύνοδος ηγετών υποκριτών και ανοήτων περί κλίματος

Γιάννης Μακριδάκης   Υποκρισία και ανοησία η σύνοδος για την κλιματική αλλαγή, αφού όλοι όσοι μετέχουν σ’ αυτήν, οι ηγέτες του καταναλωτικού καπιταλισμού είναι οι ίδιοι που έχουν ως πολιτικό στόχο μια συνεχή και υψηλών ρυθμών παγκόσμια οικονομική “ανάπτυξη”, που καταναλώνει, μολύνει, ρυπαίνει και αφανίζει το οικοσύστημα.
Βέβαια όλοι αυτοί οι υποκριτές ηγέτες είναι ο καθρέφτης του καθενός από μας...

Ο κύκλος της Ζωής

Γιάννης Μακριδάκης  Ωραία βροχή, ποτιστική δεν μας αφήνει σήμερα, για πρώτη φορά μετά από μήνες, να βγούμε προς πρωινή τροφοσυλλογή. Κάθομαι μέσα, ακούω τον ήχο της κ αναπολώ τον πλούτο αυτής της γης που απαξιώσαμε, καταστρέφουμε και εκποιούμε ασυνείδητα, ως εθισμένοι στο χρήμα κ πλανεμένοι από τις αξίες του τις ευτελείς.
Χόρτα άγρια κ ήμερα, λάχανα, μπρόκολα, παντζάρια, μανιτάρια, ξινά, άγρια σπαράγγια, ρίγανες, θυμάρια, άνθη, μούσμουλα, αγγινάρες, κουκιά, ρεβύθια, καίσια, ήμερα σπαράγγια, φιρίκια, νεράμπουλες, ρεγκλότες, μούρα, αμύγδαλα, τόσων ειδών λαχανικά, σύκα, σταφύλια, ρόδια, ελιές, κουρμάδες, όλα τα μαζέψαμε από φθινοπωρο σε φθινόπωρο, και τώρα ξανά πάλι χόρτα κ πρασινικά, απ την αρχή ο κύκλος....

Το κράτος του τρόμου

 Γιάννης Μακριδάκης  Η κυριαρχία του τρόμου επί της καπιταλιτικής ανθρωπότητας των ασυνειδητων καταναλωτών, που διαβιούν πλέον αφύσικα, στριμωγμένοι κατά εκατομμύρια εντός περιβαλλόντων τεχνητών ως ανυποψίαστοι αφανιστές άλλων ειδών ζωής, βιαστές τόπων κ αυτόχθονων ανθρώπων, καταστροφείς κ απομυζητές του οικοσυστήματος, κ που αυτοκτονούν καθημερινά λίγο λίγο κάνοντας ότι ζουν, ευημερούν, αναπτύσσονται κ προοδεύουν, είναι ένα εντελώς “φυσιολογικό” εξελικτικό στάδιο της κατάντιας κ της Ύβρης τους, το οποίο σηματοδοτεί κ μαρτυρά την παταγώδη τρομακτική κατάρρευσή τους κ σε αυτήν ακριβώς οφείλεται

Αθώα θύματα

Γιάννης Μακριδάκης  Με απωθεί η βία και η τρομοκρατία. Όχι μόνον απέναντι σε ανθρώπους αλλα σε όλα τα φυσικά πλάσματα, κυρίως στα άλλα, τα αθώα κ ανυποψίαστα της ανθρώπινης ιταμότητας. Δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου λοιπόν η βία και η τρομοκρατία ούτε καν απέναντι σε αυτούς που την ασκούν. Επίσης πολιτικά θεωρώ ότι μας πάνε πολλά χρόνια πίσω, ενεργοποιώντας τα συντηρητικά ένστικτα των κοινωνιών. Είναι η βία και η τρομοκρατία ό, τι χυδαιότερο, αναξιοπρεπές και σιχαμερότερο μπορεί να βάλει ο νους μου.
Οφείλω όμως....

Εντύπωση αθωότητος

Γιάννης Μακριδάκης   Από την Ινδονησία όπου οι πυρκαγιές κατακαίνε τα δάση εδω κ δύο μήνες αφανίζοντας 8.000 είδη ζωής κ μολύνοντας την ατμόσφαιρα μέχρι την Εγνατία οδό όπου χθες πάλι μια αρκούδα έπεσε θύμα τροχαίου, η ανθρωπότητα δηλαδή ο καθένας μας, πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται κ οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στον πόλεμο για έλεγχο των ολοένα κ πιο περισμένων φυσικών πόρων, στις ομαδικές μετακινήσεις κ στον βίαιο αποδεκατισμό πληθυσμών, στον τελικό κανιβαλισμό....

Ανήθικη πολιτική

Οι υπουργοί βγαίνουν ο ένας μετά τον άλλον με ύφος θλιμμένο κ μας ανακοινώνουν ότι χάσαμε την τάδε κ την δείνα μάχη κ πρέπει να πληρώσουμε κι άλλα
Ο πρωθυπουργός βγαίνει κι αυτός θλιμμένος κ μας ανακοινώνει ότι δεν συμφωνεί με όλα αυτά που καλείται να περάσει αλλά δεν μπορεί να πράξει αλλιώς
Ο Σύριζα βγαίνει με πρόσκληση “όλων των δημοκρατικών πολιτών” να διαδηλώσουν ενάντια στην ανάλγητη Ευρώπη που δεν δέχεται με την πολιτική της να γκρεμισει η “αριστερή” ελληνική “κυβέρνηση” τον φράχτη της ντροπής στον Έβρο, ο οποίος είναι υπεύθυνος για τις περισσότερες δολοφονίες στα νερά του Αιγαίου....

Ναυάγιο

Γιάννης Μακριδάκης  Δεν τη φανταζόμουν όταν ήμουν παιδί την τραγική κατάντια της ανθρωπότητας, αυτήν που αντίκρισα μεγαλώνοντας, στην οποία, θέλοντας και μη, μετέχω κι εγώ κάθε μέρα.
Ντρέπομαι τα πονεμένα και τα αδικοχαμένα πλάσματα κάθε έμβιου είδους. Ντρέπομαι που λογίζομαι θύτης τους, μόνο και μόνο επειδή, λόγω του ότι ήρθα στον κόσμο τούτον ως άνθρωπος, με ενέγραψαν υποχρεωτικά στα μητρώα της φρίκης, ασχέτως ψυχής.
Μόλυβος όμως πια η ψυχή πάει καρφί για τον πάτο.

Κανένας δεν σώθηκε…

 Γιάννης Μακριδάκης  Ξεκινήσαμε με ρυθμούς σιγανούς τη συλλογή του ελαιοκάρπου και φέτος.
Στο ένα χωράφι αντικρίσαμε το παρακάτω θέαμα.
Αλεπού σε αποσύνθεση. Σε στάση που μαρτυρά απρόσμενο θάνατο και σφαδαγμό από πόνο αφόρητο.
Το πιθανότερο από φόλα που έβαλε κάποιος τσοπάνης. Σκεφτείτε για μια στιγμή το άδικο του πράγματος. Αγρίμι στη γύρα της νύχτας για τροφή και επιβίωση, ζώο αθώο της ανθρώπινης ασυνειδότητας και ανηθικότητας, αφελές και απονήρευτο, όσο κι αν λέγεται παμπόνηρο σε ένα άλλο σύστημα όμως ηθικής και λογικής...

Περί υδάτων

Γιάννης Μακριδάκης  Είναι πλέον γνωστό ότι ο Ολάντ ήρθε για να πάρει μεταξύ άλλων και τα νερά. Όχι μόνο τα δίκτυα που υδρεύουν τις μεγάλες και μικρές πόλεις αλλά κυρίως τους υδροφόρους ορίζοντες και τα επιφανειακά ύδατα.
Να βρέχει και να στοκάρει προϊόν προς πώληση η γαλλική εταιρία. Να αντλούμε και να τους πληρώνουμε. Να ζούμε και να κερδίζουνε χρήματα από την πνοή, τη μπουκιά και τη γουλιά μας. Προφανώς όλα τα άλλα πλάσματα πλην των ανθρώπων δεν θα δικαιούνται νερό αφού δεν θα έχουν χρήματα για να δώσουν....