Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

Τα λάθη μας

Αννιτα  Λουδαρου   Κάθε έργο μας , κάθε ανθρώπινη δημιουργία περιέχει λάθη. Απροσεξίες , αστοχίες, σημεία που μπορούν να διορθωθούν. Διαφορετικά δεν θα ήταν ανθρώπινα έργα. Οι προσδοκίες μας τις περισσότερες πολλές φορές αυτό το αγνοούν.
      Ανέκαθεν με συγκινούσαν τα λάθη. Περισσότερο άρχισαν να με συγκινούν όταν άρχισα να δουλεύω κοντά σε ανθρώπους που προσπαθούν να τα αναγνωρίσουν, να τα παραδεχθούν και να τα διορθώσουν. Μια προσπάθεια που δοκιμάζει πολλές ήττες , αφού...
στην κάθε νέα στιγμή ,μας περιμένει  ένα καινούργιο ανθρώπινο λάθος , με αναίδεια και γοητεία να μας μπλέξει στα δίχτυα του. Λάθη , περίτεχνες χάντρες σε ένα βραχιόλι που δένει γύρω από τον καρπό των χεριών μας. Μοναδικό στολίδι . Οι εμπειρίες της ζωής του καθένα μας. Αλήθεια πόσο ανιαρή θα ήταν μια ζωή χωρίς λάθη. Καθόλου δεν θα ήθελα να ζω μια ζωή χωρίς λάθη.
      Δείχνει η εποχή μας να μην έχει πολλή ανάγκη την αναγνώριση ''Ναι έκανα λάθος, δεν ντρέπομαι να το πω, το παραδέχομαι. Όλοι κάνουμε  έτσι κι άλλιως ας δούμε τώρα πως θα πάμε παρακάτω'' .  Αντιθέτως όλοι επιδιδώμαστε με μεγάλη διάθεση να βρούμε το λάθος του άλλου. Λογικό. Αφού στην ουσία δεν μας ενδιαφέρει η βελτίωση αλλά το κυνήγι των εντυπώσεων. Καταλήγει τότε αυτός που παραδέχεται το λάθος του να θεωρηθεί κυρίως αδύναμος,  ευαίσθητος, παράξενος, διαφορετικός Ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά σπάνιος. Και αυτό συμβαίνει σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες, στις σχέσεις, στην πολιτική.Οι νοοτροπίες που δεν αλλάζουν είναι μονότονες εικόνες που χαμογελούν χαιρέκακα , μιας και κανείς δεν μπορεί να τις αλλάξει. Νιώθουμε βάρος ν΄ αναγνωρίσουμε τα λάθη μας. Και έτσι αφηνόμαστε δεμένοι μαζί τους να ταξιδεύουμε , αλυσοδεμενοι . Ούτε καν στην χώρα του επόμενου λάθους δεν μπορούμε να φθάσουμε..Το παλιό μας θέλει ολόδικους του.   Και πως να τα καταφέρεις  άραγε τότε ΄΄οι ικανοί να μην αδικηθούν ΄΄ ;
     Όλο και περισσότερο πιστεύω πως αν σαν μονάδα , δεν δεις διαφορετικά τα πράγματα, τίποτα δεν θα αλλάξει προς το καλύτερο. Όμως δεν απελπίζομαι. Ίσως γιατί έχω ανακαλύψει με χαρά πως η ζωή μας δεν αποτελείται κυρίως από μεγάλες αποφάσεις , κομβικές επιλογές και άλλα τέτοια μεγαλόστομα. Όλες αυτές οι φανφάρες '''άδραξε την μέρα ΄΄πασχίζουν να ανακαλύψουν ένα νόημα που πιθανότατα δεν κρύβεται, γιατί  απλά δεν υπάρχει. Αντιθέτως είναι όλες αυτές οι ενδιάμεσες διάρκειες, όλα αυτά τα καθημερινά μεταξύ οριακών στιγμών που ξεσπούν στα κεφάλια μας. Ζούμε με αυτούς που θέλουμε κάθε μέρα , κάθε νύχτα, περιμένοντας να γίνει κάτι φοβερά οριακό και να αναλάβει ίσως αυτό την δική μας ευθύνη, απέναντι σε μια πιο ουσιατική ζωή. Περιμένοντας όμως ζούμε. Εκεί σ΄αυτά τα ενδιάμεσα θα μπορούσαμε να ασχοληθούμε ο καθένας με τα λάθη του, για να πάψουν να είναι αδόμητα τα οράματα του. Η παραδοχή τους, θα μας έδινε μια διαφορετική αίσθηση του χώρου, αφού θα έπρεπε να πλατύνουμε για να δεχθούμε το διαφορετικό και το εξίσου σημαντικό.  Θα μας έδινε μια  βαθύτερη  αίσθηση ελευθερίας στα χείλη. Μια διάρκεια μεγαλύτερη. Και μια συνέχεια. Χωρίς διάρκεια και συνέχεια ούτε ένα καινούργιο λάθος δεν μπορείς να κάνεις. Αλήθεια πό θυμό θα πρέπει να φέρνει αυτό.


 Φωτογραφία Anna Shakina

Δεν υπάρχουν σχόλια: