Το “american dream” που γίνεται εφιάλτης…

Του Χρηστου Κατωποδη                                    Κάποτε, στο όχι και τόσο απώτερο παρελθόν, οι ΗΠΑ αποτελούσαν το παράδειγμα μιας ισχυρής οικονομικής δύναμης. Ο παγκόσμιος οικονομικός γίγαντας ήταν o πόλος έλξης για εκατομμύρια ανθρώπους. Η γη της οικονομικής επαγγελίας.

Η βαριά βιομηχανία της χώρας ανθούσε εξασφαλίζοντας θέσεις εργασίας σε χιλιάδες Αμερικανούς πολίτες και μετανάστες. Το Ντιτρόιτ, στις μεσοδυτικές περιοχές των ΗΠΑ, είχε γίνει γνωστό ως «Πόλη της μηχανής», με τις γραμμές μαζικής παραγωγής αυτοκινήτων να λειτουργούν αδιάκοπα. Ήταν η χώρα του Σίλικον Βάλεϊ στην Καλιφόρνια, που οδηγούσε την κούρσα της ψηφιακής επανάστασης και της τεχνολογικής καινοτομίας παγκοσμίως.

Η έκφραση «το αμερικάνικο όνειρο» περικλείει με τον πιό εύγλωτο τρόπο αυτό που αντιπροσώπευαν οι ΗΠΑ για πάρα πολλούς ανθρώπους. Αν κάποιος, όμως, εξετάσει τα στοιχεία της αμερικανικής οικονομίας σήμερα, θα διαπιστώσει ότι σταδιακά, αλλά σταθερά, το όνειρο αυτό ξεθωριάζει και μεταβάλλεται σε «εφιάλτη»......

Νόαμ Τσόμσκι: θα γίνει εξέγερση στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Στις κινητοποιήσεις υπέρ των σωματείων και των εργαζομένων στο δημόσιο, που πραγματοποιούνται την τελευταία εβδομάδα στην πολιτεία του Ουισκόνσιν, αναφέρθηκε ο παγκοσμίου φήμης διανοούμενος, Νόαμ Τσόμσκι, σε συνέντευξη του στο «Democracy Now!», τονίζοντας ότι «είναι σαν το ξεκίνημα, ίσως, αυτού που πραγματικά χρειαζόμαστε εδώ: μία εξέγερση της δημοκρατίας». Ακόμα, μίλησε για τη θεοποίηση του Ρήγκαν και την καταστολή των πολιτικών ακτιβιστών με αντιτρομοκρατικούς νόμους και επιδρομές του FBI.

Το σχέδιο νόμου και οι κινητοποιήσεις

Έντονες αντιδράσεις έχει προκαλέσει σχέδιο νόμου που προωθεί ο νεοεκλεγείς κυβερνήτης της πολιτείας του Ουισκόνσιν, Σκοτ Ουόκερ. Το νομοσχέδιο αυτό καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις στο δημόσιο τομέα για αυξήσεις άνω του πληθωρισμού, αφαιρεί από τα συνδικάτα το δικαίωμα να διαπραγματεύονται την περίθαλψη και τις συντάξεις, και επιτρέπει τις απολύσεις όσων «συλλογικά και οργανωμένα παρακωλύουν την εργασία» ή απουσιάζουν δίχως την έγκριση του εργοδότη, ενώ καταργεί και τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των συμβασιούχων ορισμένου χρόνου......

Ο καπιταλισμός της καταστροφής

Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ

Ο θεμελιωτής της σημερινής παγκόσμιας οικονομίας του νεοφιλελευθερισμού, Φρίντμαν, ο περίφημος γκουρού της Οικονομικής Σχολής του Σικάγου, τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ της Οικονομίας.

Κατά μία σύμπτωση και οι άλλοι οικονομολόγοι που πήραν αυτό το βραβείο είχαν τις αντίστοιχες φανατικές θεωρίες του «καθαρού και αγνού καπιταλισμού». Και παρά το γεγονός πως οι θεωρίες τους, όπου και αν εφαρμόστηκαν, κατέστρεψαν δεκάδες χώρες, εντούτοις τα βραβεία αυτά εξακολουθούν να δίνονται σε αυτούς τους φονταμενταλιστές «TALIBANK». Η εξήγηση είναι απλή. Βραβείο για την οικονομία δεν προβλέπεται στη διαθήκη του Νόμπελ. Το βραβείο αυτό το επινόησαν οι τράπεζες του Βορρά και το δίνουν κάθε χρόνο στον πιο μαφιόζο οικονομολόγο. Η απονομή γίνεται από την επιτροπή Νόμπελ, χωρίς η ίδια να έχει καμία αρμοδιότητα για την οικονομία.

Τα Νόμπελ δεν είναι μόνο λογοτεχνία, είναι και πολιτική. Με το γνωστό παγκόσμιο κύρος τους, δίνουν βραβεία σε ανθρώπους όχι τόσο για το επιστημονικό τους έργο, αλλά για την προπαγάνδα που μπορούν να κάνουν προς όφελος του καταστρεπτικού καπιταλισμού. Π.χ....

Νέο πτώμα στην χωματερή / Κάντο όπως στο L.A

Διαβάζουμε στην Ελευθεροτυπία ότι ένα ακόμα πτώμα βρέθηκε στην χωματερή της Φυλής, το τέταρτο σε 50 μέρες όπως λέει η εφημερίδα...

Και τα 4 πτώματα είναι τεμαχισμένα και ανήκουν σε αλλοδαπούς. Προφανώς δεν έχουν ταυτοποιηθεί ούτε κανείς έψαξε τον λόγο για τον οποίο αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν. Μάλλον γιατί είναι αλλοδαποί, αν ήταν δε και λαθρομετανάστες μάλλον θα πείραζε λιγότερο. 

Τέτοιου...

...τύπου ειδήσεις ποτέ δεν απασχόλησαν τα κανάλια και κυρίως ποτέ δεν απασχόλησαν την αστυνομία. Δεν είναι ό,τι πιο συνηθισμένο να βρίσκεις πτώματα στα σκουπίδια σου, αλλά το ξαναλέω, από την στιγμή που είναι μετανάστες δεν πειράζει...            SPAMMER   

Δεν χάθηκε ο κόσμος

Tου Παντελη Μπουκαλα

Εξι και είκοσι γράφει το ταξίμετρο. Δίνω εξίμισι και πάω να κατέβω. «Την απόδειξή σας», με προλαβαίνει ο ταξιτζής. «Και το πενηντάλεπτό σας» συνεχίζει. «Ποιο πενηντάλεπτο; Εξι και είκοσι έγραψε, σου χρωστάω». «Ελα ρε αδερφέ. Δε χάθηκε ο κόσμος για είκοσι λεπτά και για τριάντα». Κατεβαίνω και νιώθω να ξηλώνονται μέσα μου τα στερεότυπα που μαζικά ανακυκλώνουμε για τους ταξιτζήδες. Ναι, υποθέτω τον αντίλογο, «εξαίρεση ήταν, ο κανόνας είναι άλλος». Αλλά μετράω πια όλο και περισσότερες τις εξαιρέσεις και λέω πως κανένας κανόνας δεν είναι από μπετό και σίδερο, ούτε καν της γραμματικής (ή της αγοράς, χα) και κάποια στιγμή μπορεί να ραγίσει.

Στο περίπτερο τώρα. Στους Αμπελόκηπους. Δεν έχω ξαναγοράσει κάτι από κει. Παίρνω ένα μπουκαλάκι νερό, ζητάω την «Καθημερινή», δίνω ενάμισι ευρώ, «την απόδειξή σας» μου λέει ο περιπτεράς. Ανεβαίνω στην κλινική, «πού είναι η εφημερίδα;» με ρωτούν. «Ελα ντε» απαντώ, διαισθανόμενος ότι μέτρησα μηχανικά την απροσδόκητη παράδοση της απόδειξης σαν παράδοση της εφημερίδας.....

«Τα Σαββατόβραδα με νόημα πρέπει να γίνουν θεσμός»

Αντώνης Ρέλλας : "Το μέτωπο ενάντια στον ρατσισμό πρέπει να είναι ενιαίο"                          “Νιώθω βέβαιος ότι γεννήθηκε ένας νέος θεσμός” δηλώνει σε συνέντευξη που μας παραχωρεί ο σκηνοθέτης Αντώνης Ρέλλας, ειδικός συνεργάτης του Θεάτρου Κωφών Ελλάδος και υπεύθυνος για την σειρά από “Σαββατόβραδα με νόημα” που θα φιλοξενούνται μέχρι το Σάββατο 2 Απριλίου στον φιλόξενο χώρο του Θεάτρου (Σαχτούρη 8 -10).                                       Στην συνέντευξή του ο Α. Ρέλλας προαναγγέλλει “σειρά ενεργειών μετά τις 2 Απριλίου ώστε να εξελιχτεί η φετινή πρωτοποριακή παρέμβαση του Θεάτρου Κωφών Ελλάδος σε μόνιμο θεσμό” .

ΕΡΩΤΗΣΗ: ToΘέατρο Κωφών Ελλάδος επί τρεις σχεδόν δεκαετίες έχει ως αποκλειστικό αντικείμενο το “ανέβασμα” παραστάσεων από μεικτά σχήματα κωφών και ακουόντων ηθοποιών. Πως προέκυψε άξαφνα το φετινό “άνοιγμα” σε προβολές ταινιών με θεματολογίες που αφορούν ευρύτερα τον ρατσισμό και τον στιγματισμό;...

Οι τοκογλύφοι και η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης..

Του Σ.Κούλογλου

Εδώ και μια εβδομάδα, η τρόικα έχει μπει στο ψητό. Τέρμα, πλέον, οι υποκρισίες για τους υπεράριθμους Έλληνες δημόσιους υπαλλήλους ή την αναγκαιότητα μείωσης μισθών και συντάξεων ώστε να γίνουμε ανταγωνιστικοί, τέλος οι αφελείς διαβεβαιώσεις ότι αν οι φαρμακοποιοί δουλεύουν και τα Σάββατα θα αναζωογονηθεί η ελληνική οικονομία. Σαν γνήσιοι οικονομικοί δολοφόνοι που έχουν βάλει στο χέρι μια ανήμπορη χώρα, οι 3 τοκογλύφοι ζήτησαν ανοικτά την προηγούμενη Παρασκευή αυτό που ζητά εδώ και έναν χρόνο η «Bild», η φυλλάδα που έσυρε στη Γερμανία τον χορό της ανθελληνικής υστερίας: την πώληση του εθνικού πλούτου της υπερχρεωμένης χώρας, που στην περίπτωση της Ελλάδας είναι τα νησιά, οι παραλίες της καθώς και οι μετοχές των μετρημένων στα δάχτυλα κερδοφόρων δημόσιων επιχειρήσεων.

Μη πιστεύετε κουβέντα των παπαγάλων που άρχισαν να ψελλίζουν ότι το ξεπούλημα εθνικής περιουσίας ύψους 50 δισ. είναι αναγκαίο κακό. Τα νούμερα δεν βγαίνουν, πουλήσουμε δεν πουλήσουμε, το Tvxs παρουσίασε ήδη τους αριθμούς: έχουμε σήμερα χρέος 345 δισ. Σύμφωνα με τις επίσημες προβλέψεις του ΔΝΤ, το χρέος τον Φεβρουάριο του 2015 θα είναι 395 δισ. Επομένως....

όταν κατέβουμε...

Όταν κατέβουμε τη σκάλα,τι θα πούμε
στους ίσκιους που θα μας υποδεχτούνε,
αυστηροί γνώριμοι, αόριστοι φίλοι,
μ`ένα χαμόγελο στ`ανύπαρκτά τους χείλη;

Τουλάχιστον δω πέρα είμαστε μόνοι,
περνάει η μέρα μας, η άλλη ξημερώνει
και μες στα μάτια μας διατηρούμε ακόμα
κάτι που δίνει στα πράγματα χρώμα.

Άλλα εκεί κάτου τι να πούμε,πού να πάμε;
Αναγκαστικά ένας τον άλλον θα κοιτάμε,
με κομμένα τα χέρια στους αγκώνες,
ασάλευτοι σαν πρόσωπα σε εικόνες.

Αν έρθει κανείς την πλάκα μας να χτυπήσει,
θα φαντάζεται πως έχουμε ζήσει.
Αν πάρει ένα τριαντάφυλλο ή αφήσει χάμου,
το τριαντάφυλλο θα`ναι της άμμου.....

Εκχριστιανίζοντας τη Βόρεια Κορέα

Tου Παντελη Μπουκαλα

Ούτε δύο αιώνες δεν έχουμε συμπληρώσει ως ελεύθερο κράτος. Τι να πρωτοπρολάβεις λοιπόν να οργανώσεις, να αριθμήσεις, να ταξινομήσεις. Κι όπως ακριβώς δεν ξέρουμε πόσα είναι τα ακίνητα του Δημοσίου, έτσι αγνοούμε και πόσες είναι οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, όσες ιδρύθηκαν μετά το 1997. Και αφού δεν έχουν καν καταγραφεί, πώς και ποιος να ξέρει πόσες είναι αυθεντικές, με έργο πέρα από τις καλές προθέσεις των ιδρυτών τους, και πόσες άδειοι τίτλοι, που ωστόσο ενδέχεται να μην έχουν εντελώς άδεια ταμεία, είτε χάρη στις συνδρομές καλοπίστων, είτε χάρη στην κρατική γενναιοδωρία. Κάποτε, το «Μη Κυβερνητική Οργάνωση» θεωρούνταν τίτλος τιμής. Τα πράγματα όμως άλλαξαν. Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς από τη στιγμή που οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις συντηρούνται με κυβερνητικό χρήμα, παρά το όνομά τους (και παρά το παράδειγμα της Greenpeace, που αποκλείει τη χρηματοδότησή της από κυβερνήσεις και εταιρείες). Επιπλέον έχουν δει το φως διάφορα σκανδαλώδη, που απαξίωσαν τον κάποτε τιμητικό χαρακτηρισμό. Η ΜΚΟ της Εκκλησίας, λ.χ., αναγκάστηκε να αλλάξει όνομα, να γίνει «Αποστολή» από «Αλληλεγγύη», περίπου σαν τις ποδοσφαιρικές ομάδες που, για να μην πέσουν κατηγορία λόγω της κακοδιαχείρισής τους, προσθέτουν ένα «νέος» στο όνομά τους και ψευτοκαθαρίζουν.....

Η κρίση χρέους, η Ευρώπη και η Ελλάδα

Του Τηλέμαχου Xυτήρη*

Tο σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης στη Ζώνη του Ευρώ εξελίσσεται μέρα τη μέρα, η Γερμανία χρειάστηκε όμως να διανύσει πολύ μεγάλη απόσταση από τις αρχικές θέσεις της μέχρι να αποδεχθεί την αναγκαιότητά του. Και στη διαδρομή της αυτή, διστακτική και με καθυστερήσεις, λειτούργησε ως καταλύτης η Ελλάδα, αρχικά με την οξύτητα των προβλημάτων της, στη συνέχεια με την αναγνώριση των προσπαθειών του λαού της και την επαλήθευση της ανάλυσης της κυβερνητικής ηγεσίας της. Επρεπε οι αγορές να οδηγήσουν την Ελλάδα σε ακραία και τραγική κατάσταση για να αντιληφθούν κάποιοι παράγοντες της Ευρώπης τον κίνδυνο που κρυβόταν για το ευρώ και την ίδια την υπόσταση της Ενωσης. Η στάση αυτή και η δυστοκία στην παροχή συνδρομής προς την Ελλάδα συνδέονταν, βέβαια, με τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες κάθε χώρας, αντανακλούσαν όμως και την πεποίθηση ότι «απλώς» η Ελλάδα εισέπραττε τα επίχειρα της αφροσύνης της, χωρίς να συντρέχει άλλη απειλή......

Τύχη (Tyche) ο ένατος πλανήτης στο ηλιακό μας σύστημα και μεγαλύτερος από τον Δία;

Το όνομα του Τύχη (Tyche) προέρχεται από την θεότητα της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, προσωποποίηση της τύχης και της ευμάρειας, του πλούτου...

Θεωρείται είτε κόρη του Ερμή και της Αφροδίτης, είτε μια από τις Ωκεανίδες, κόρη του Ωκεανού και της Τηθύος, ενώ ο Πίνδαρος την αναφέρει ως κόρη του Δία.

Δεν αναφερόμαστε στον αστεροειδή 258 Τύχη που ανακαλύφτηκε το 1886.

Ο Πλανήτης Τύχη (Tyche) ατμοσφαιρικά είναι ίδιος με τον Δία και εικάζεται ότι μάζα του είναι 3 φορές του Δία. Η απόσταση του από τον Πλούτωνα (τον τελεύταιο για για πολλούς πλανήτη του ηλιακού μας συστήματος είναι αρκετά μεγάλη και για αυτό και δεν το είχανε δει λένε μέχρι τώρα…

Οι πρώτες επίσημες πληροφορίες από την NASA αναμένονται τον Απρίλιο αλλά οι επίστημονες πιστεύουν ότι θα έχουν πλήρη είκοντα μετά από 2 χρόνια!

Κρατήστε επίσης και τα παρακάτω λόγια των ειδικών            Το blog της Πανδώρας      

Αναλυτικα η είδηση 

στο http://www.independent.co.uk/

Όχι άλλους «πατριώτες» παρακαλώ

Aναδημοσιευση απο το Το ελληνάκι           Πρέπει να ομολογήσω πως πάντα καταφέρνω και εκπλήσσομαι από το επίπεδο «πατριωτισμού» της ελληνικής κοινωνίας. Ειδικά αν κρίνω από τον οριζόντιο «πατριωτισμό» που διέπει ολόκληρο τον πολιτικό κόσμο, τα ΜΜΕ, και τον λαό και εκφράστηκε πριν λίγες μέρες, μετά τη συνέντευξη τύπου της Τρόικας, είναι εύκολο να συμπεράνει κανείς ότι είμαστε ο πιο «πατριωτικός» λαός της Ευρώπης. Απλά το πρώτο ερώτημα που μου έρχεται αμέσως είναι, με τόση αγάπη για την «πατρίδα», πώς καταφέραμε όλως περιέργως να την καταντήσουμε έτσι;

Η σχέση μου με την υποκρισία, πιστεύω πως έχει εκφραστεί πολλάκις σε αυτό το ιστολόγιο. Πόσο μάλλον, όταν η υποκρισία συνοδεύεται από παθιασμένους αλαλαγμούς που στην ουσία δεν συνεισφέρουν σε τίποτα. Ίσως γι’ αυτό να καταφέρνω και να εκπλήσσομαι με τον προαναφερθέντα «πατριωτισμό». Διότι με την στοιχειώδη λογική που μου έχει απομείνει, μπορώ να συμπεράνω τα εξής (ας με διορθώσει όποιος βρίσκει κάποιο λάθος στον συλλογισμό):...

Διαδικτυακή εξαΰλωση.

Γραφει η Καίτη Βασιλάκου                                Όταν ακόμα οι άνθρωποι επικοινωνούσαν δια αλληλογραφίας,  υπήρχε μια μόδα να ανταλλάσσουν  επιστολές κάποιοι που ήταν εντελώς άγνωστοι μεταξύ τους και να μιλούν για τη ζωή και την καθημερινότητά τους σαν καλοί φίλοι.

Οι παλαιότεροι θα θυμούνται ασφαλώς ότι πριν μερικές δεκαετίες  στα λαϊκά περιοδικά υπήρχε στήλη ειδική γι αυτό το θέμα, όπου κάποιοι ζητούσαν να αλληλογραφήσουν με κάποιους άλλους και μάλιστα διευκρίνιζαν πώς περίπου θα ήθελαν να είναι αυτοί οι άλλοι, σε ποιο φύλο να ανήκουν, τι ηλικία πάνω κάτω να έχουν και από ποια περιοχή να προέρχονται. Πολλά ήταν τα φανταράκια που έψαχναν μια τέτοιου είδους φιλία εξ αποστάσεως αλλά και πολλοί ξενιτεμένοι συμπατριώτες μας. Καμιά φορά αυτού του είδους η αλληλογραφία διεξαγόταν ανάμεσα σε άτομα αλλόγλωσσα και αλλόφυλα, ο ένας μπορεί να έμενε εδώ στην Ελλάδα και ο άλλος στη Βραζιλία. Απ’ όσο ξέρω  η τάση ήταν να αναπτύσσονται και έρωτες μεταξύ των άγνωστων επιστολογράφων μετά την ανταλλαγή φωτογραφιών, επιλεγμένων εννοείται με πολλή προσοχή ή και προερχόμενων από αλλοτινές εποχές, τότε που  ήταν νεότεροι και ωραιότεροι. Άγνωστη είναι η κατάληξη αυτών των φιλικών ή ερωτικών σχέσεων δια αλληλογραφίας, καθώς τα ΜΜΕ της εποχής ήταν ακόμα καχεκτικά (κρατικό ραδιόφωνο πολύ σοβαροφανές, εφημερίδες και περιοδικά με συγκρατημένη διάθεση κανιβαλισμού) και δεν ασχολούνταν με τέτοιες περιθωριακές ιστορίες......

Ο Στάθης απ’ το Αφγανιστάν

Του Γ. Μακριδάκη

Ο Στάθης είναι από το Αφγανιστάν. Βασανισμένη ψυχή. Εγώ τονε λέω Στάθη. Σάφι είναι το όνομά του μα δεν το κατάλαβα καλά σαν μου πρωτόδωσε γνωριμία και του κόλλησα το Στάθη.

Πάει ένας χρόνος από τότε. Ένα πρωί ήτανε, ό,τι που είχε φέξει, χειμώνας, Φλεβάρης αν θυμάμαι καλά, και κατέβηκα στο χτήμα να ταΐσω τα ζώα. Ο ποταμός ήτανε φουσκωμένος καλά, υγρασία να σε περονιάζει. Άξαφνα, μες στο ντάμι που είχα τις προβατίνες βλέπω ένανε μαυριδερό και είχε τραφιάσει σε μια γωνιά, έτρεμε σύγκορμος, τα ζώα ήτανε αναστατωμένα, είχα και μια γκαστρωμένη, παραλίγο να μου τη χαλάσει ο κερατάς.

Βρε, ποιος είσαι συ, τονε ρωτώ. Κουβέντα. Ρε από πού μπήκες μες στο χτήμα; Τσιμουδιά. Μονάχα με κοιτούσε και έτρεμε. Τα μάτια του φέγγανε. Πήγα κοντά του και τονε σήκωσα.....

Δενδροφύτευση από το Δήμο Κερατσινίου- Δραπετσώνας

Δενδροφύτευση στο 1ο Λύκειο Κερατσινίου και στο Όρος Αιγάλεω, θα πραγματοποιήσει την Κυριακή 27 Φεβρουαρίου ο Δήμος Κερατσινίου – Δραπετσώνας σε συνεργασία με το Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα στο ota.gr, περισσότερα από 1.000 δενδρύλλια πρόκειται να φυτευτούν από τους πολίτες, ενώ αναμένεται να πραγματοποιηθεί διήμερο επιμορφωτικό σεμινάριο στις 26 και 27 Φεβρουαρίου με θέμα «Οι πολίτες ευαισθητοποιούνται: Από τα υποπροϊόντα της Ψυτάλλειας… φτιάχνουμε το δικό μας δάσος» στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης (Αλ. Παναγούλη και Μονεμβάσιας 1 – τέρμα τρόλεϊ 20).

econews

kala-nea.gr

Αφιέρωμα στον Μανώλη Αναγνωστάκη

Βιογραφικό
Γεννήθηκε το 1925 στη Θεσσαλονίκη. Εκεί σπούδασε Ιατρική και στη Βιέννη το 1955, εξειδικεύτηκε στην Ακτινολογία. 'Άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Θεσσαλονίκη και το 1978 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό Πειραϊκά Γράμματα (1942) και στο φοιτητικό περιοδικό Ξεκίνημα (1944) που διετέλεσε αρχισυντάκτης. Δημοσίευσε ποιήματα και κριτικά σημειώματα σε πολλά περιοδικά. Ήταν μέλος της εκδοτικής ομάδας των "Δεκαοκτώ Κειμένων" (1970), των "Νέων Κειμένων" και του περιοδικού ΗΣυνέχεια (1973). Το έργο του έχει μεταφραστεί στ' Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά κι Ιταλικά, ενώ τα ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από κορυφαίους Έλληνες συνθέτες. Πέθανε στην Αθήνα στις 23 Ιουνίου 2005 σ' ηλικία 80 ετών, από καρδιοαναπνευστικό πρόβλημα.

Γράφει η Κωνσταντίνα Σανδάλη.....

Το σαρκίο πίσω από τους αριθμούς….

Της Ειρήνης Βεργοπούλου              Εχθές το μεσημέρι, κατά τις τρεις, στο τρόλλευ νο 12, που έρχεται από το Περιστέρι και φτάνει στο Σύνταγμα.Δύο νεαροί μετανάστες, ανεβαίνουν στο ύψος της Ομόνοιας. Από τις φυσιογνωμίες τους και από την εμπειρία μου σαν κάτοικος του πολυπολιτισμικού κέντρου, υπολογίζω ότι η καταγωγή τους πρέπει να είναι Μπαγκλα Ντες ή Σρι Λάνκα. Δε φαίνονται ταλαιπωρημένοι, αλλά σχετικά καλοβαλμένοι και περιποιημένοι. Ωστόσο, έχουν μια νευρικότητα και μια αγωνία στην έκφραση των ματιών. ‘Οταν μια ευγενική ηλικιωμένη κυρία κάνει χώρο για αυτούς για να περάσουν πιο μέσα, με τα γλυκά λόγια “πέρνα αγόρι μου”, κοιτάνε όχι απλά έκπληκτοι, αλλά εμβρόντητοι…

Κάθονται ακριβώς μπροστά μου. Ο δεξιός, βγάζει μια φωτογραφία από το μπουφάν, και αυτή η φωτογραφία είναι τώρα ο πρωταγωνιστής.

Την κοιτάει αρκετή ώρα. ‘Εχει για αρκετά λεπτά απορροφηθεί σε αυτήν, με χωμένο το βλέμμα μέσα της....

Η επανάσταση των σιωπηλών

Του Γιώργου Γραμματικάκη                          ''Οι  Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιό φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλυτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους."
  Φράντς  Κάφκα, Η σιωπή των σειρήνων

Καθώς  η κρίση απλώνει βαριά την σκιά της στην χώρα και τις ψυχές μας, πολλοί προσπαθούν να προδικάσουν το μέλλον. Κάποιοι αναλυτές θεωρούν ότι θα υπάρξουν βίαιες αντιδράσεις, άλλοι πάλι ότι η απάθεια θα εξακολουθήσει να κυριαρχεί.

Ενώ όμως μια κλασική επανάσταση δεν είναι ανάμεσα στα ενδεχόμενα -ούτε οι συνθήκες υπάρχουν, ούτε ο εχθρός είναι ορατός- εγώ οραματίζομαι από παλιά μια άλλη επανάσταση. Μια επανάσταση διαφορετική από όσες περιγράφουν τα βιβλία, από όσες απεικονίζουν στις ταινίες τους οι σκηνοθέτες. Την ανάγκη της μάλιστα διατύπωσα πολλά χρόνια πριν. Kαθώς όμως περνά ο καιρός  αυτή η  άλλη επανάσταση, που οραματίζομαι, κερδίζει διαρκώς σε περιεχόμενο και ορμή.

Η επανάσταση  λοιπόν, που οραματίζομαι, θα είναι  μια  επανάσταση των σιωπηλών. Δεν θα έχει σημαίες αναπεπταμένες, συνθήματα και ιδεολογικές διακηρύξεις. Θα είναι μια επανάσταση  βουβή, που θα στηρίζεται απλώς στην αλληλεγγύη των βλεμμάτων. Θα ξεκινήσει  από την απόλυτη, την οργισμένη σιωπή, και θα αποδώσει στον άνθρωπο όσα στερήθηκε, όσα ονειρεύθηκε, ό,τι ζήτησε με  κραυγές –πριν επιλέξει την σιωπή.....

Εν τούτοις, ΙΚΑ...

Tου Παντελη Μπουκαλα

«Ερχόμαστε γεροί και φεύγουμε άρρωστοι». Μια ηλικιωμένη γυναίκα, που περιμένει ώρες στην ουρά για μια συνταγή, λέει τον καημό της. Καρτερικά. Σαν να προσεύχεται σ’ έναν άγνωστο θεό, ενώ έχει πάψει πια να ελπίζει. Δεν χρειάζονται πολλές λέξεις για να συνοψιστεί ένα διαρκές δράμα, η κατάσταση δηλαδή στο δημόσιο σύστημα υγείας, και ειδικότερα στο ΙΚΑ. Και οι πέντε αρκούν: «Ερχόμαστε γεροί και φεύγουμε άρρωστοι». Στημένοι από τα χαράματα στην ουρά οι άνθρωποι, για το μαγικό χαρτάκι. Να κουράζονται, να απογοητεύονται, να μοιράζονται το παράπονο και τον θυμό τους και προπάντων να φαρμακώνονται από το αθεράπευτο αίσθημα ότι η πολιτεία σου σε προσβάλλει και σε περιφρονεί, ακόμα κι αν ανήκεις στα κάποτε «περήφανα γερατειά» που την υπηρέτησαν με ανώνυμη υπομονή.

Υπουργοί έρχονται με βροντώδεις δεσμεύσεις, υπουργοί φεύγουν αθόρυβα, μεταρρυθμίσεις ανακοινώνονται, μεταρρυθμίσεις ξεχνιούνται αμέσως μόλις «αναβαθμιστεί» αυτός που τις εξήγγειλε, η μία «εξυγίανση» διαδέχεται την άλλη, ο ένας πρωθυπουργός μετά τον άλλον επισκέπτεται κάποιο κατάστημα του ΙΚΑ (θυμάστε τον κ. Σημίτη;), ώστε να δώσει αυτοπροσώπως την εντολή να παταχθεί η γραφειοκρατία, να επιταχυνθούν οι διαδικασίες, και... Και τα ραντεβού εξακολουθούν να κλείνονται με δίμηνο ή και τρίμηνο ορίζοντα, κι ας είναι κατεπείγων ο χαρακτήρας της εξέτασης.....

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης για την υπαρκτή δημοκρατία

«…Ζουμε (μιλω για τις πλουσιες δυτικες κοινωνιες) υπο καθεστωτα φιλελευθερης ολιγαρχιας, που σιγουρα ειναι πολυ προτιμοτερα, απο υποκειμενικη και πολιτικη αποψη, απ’ ο,τι υπαρχει αλλου στον πλανητη. Τα καθεστωτα αυτα δεν γεννηθηκαν αυτοματα και αυθορμητα, ουτε απο την καλη θεληση των προηγουμενων κυριαρχων στρωματων, αλλα μεσω κοινωνικο-ιστορικων κινηματων πολυ πιο ριζοσπαστικων, των οποιων ειναι καταλοιπα ή υποπροϊοντα (η Γαλλικη επανασταση ειναι ενα παραδειγμα).

Τα κινηματα αυτα τα ιδια θα ηταν αδυνατα, αν δεν ειχαν συνοδευτει απο την αναδυση (‘αποτελεσμα’ συγχρονως και ‘αιτιο’) ενος νεου ανθρωπολογικου τυπου ατομου, ας πουμε, για να παμε γρηγορα, του δημοκρατικου ατομου: πραγμα που συνιστα τη διαφορα αναμεσα σ’εναν αγροτη του Παλαιου καθεστωτος και σε εναν Γαλλο πολιτη της σημερον, αναμεσα σ’εναν υπηκοο του τσαρου και σ’εναν Αγγλο ή Αμερικανο πολιτη....

Επιστολή - μανιφέστο του φυλακισμένου Ιρανού σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί στη Μπερλινάλε υπέρ της ελευθερίας έκφρασης ιδεών

  Ήταν στην επετειακή Μπερλινάλε του 2010 όταν η κινηματογραφική κοινότητα θορυβήθηκε από μια δυσάρεστη είδηση που ήρθε από την Τεχεράνη: Το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς συνέλαβε και απαγόρευσε την έξοδο απο την χώρα στον σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί. Ο διευθυντής του Φεστιβάλ Βερολίνου Ντίτερ Κόσλικ, ένθερμος υποστηρικτής των ιρανικών ταινιών αλλά και του αγώνα αυτών των σκηνοθετών που κάνουν πράξη την τέχνη τους και την έκφραση τους μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, κατάλαβε την διάσταση του γεγονότος αυτού και προσπάθησε να το αναδείξει όσο μπορούσε.
Ένα χρόνο μετά και ενώ όλο το κινηματογραφικό σύμπαν αλλά και η διεθνής διπλωματία δηλώνει την συμπαράσταση της και δίνει δυναμικό παρών στο πλευρό του σκηνοθέτη, ο Παναχί, όπως και ο συνάδελφος του Μοχαμάντ Ρασούλοφ, έχουν καταδικαστεί σε εξαετή φυλάκιση και σε απαγόρευση καλλιτεχνικής ή άλλης δημόσιας έκφρασης για 20 χρόνια!
Ο Ντίτερ Κόσλικ κάλεσε επίσημα τον Παναχί ως μέλος της κριτικής επιτροπής της 61ης Μπερλινάλε. Μια κίνηση τακτικής προκειμένου να αναδείξει όσο γίνεται περισσότερο την δυσάρεστη τροπή των γεγονότων αλλά να δημιουργήσει τριβή και πίεση εις βάρος του καθεστώτος των μουλάδων του Ιράν......

Οι Γνωστικοί και ο κόσμος του Λάθους

Γράφει η Καίτη Βασιλάκου                                 Στη μεταβατική εποχή του 2ου,3ου,και 4ου αιώνα μ.Χ, όταν ο αρχαίος κόσμος έσβηνε αργά και επώδυνα και η ρωμαϊκή αυτοκρατορία μεταστοιχειωνόταν  σε κάτι άλλο που ακόμα κανείς δεν ήταν σε θέση να καταλάβει, και καθώς ο χριστιανισμός κέρδιζε συνέχεια έδαφος εις βάρος της εθνικής θρησκείας, άνθισε το κίνημα των Γνωστικών, των πρώτων αιρετικών χριστιανών, όπως τους αποκάλεσαν οι αντίπαλοί τους.

Να σημειώσουμε εδώ ότι, όπως συμβαίνει σε όλες τις μεταβατικές περιόδους, οι εθνικοί αντιπροσώπευαν τη συντήρηση, τον παλιό κόσμο που έπρεπε να φύγει από τη μέση για να πάρει τη θέση του ο καινούργιος. Ο καινούργιος κόσμος ήταν οι χριστιανοί. Οι ανατρεπτικές ιδέες τους μπορεί να φόβιζαν τους συντηρητικούς, όμως αυτές τελικά σηματοδοτούσαν την πρόοδο, δηλαδή το πέρασμα σε μια νέα φάση της Ιστορίας. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτή η πρόοδος έφερε τελικά οπισθοδρόμηση στα γράμματα, στις τέχνες και στη σκέψη και έμπασε το δυτικό άνθρωπο στο μεσαίωνα. Αυτό όμως είναι άλλο θέμα.

 Από τη μια λοιπόν έχουμε τους εθνικούς που αγωνίζονται να διατηρήσουν τον κόσμο τους έτσι, όπως τον ξέρουν, και από την άλλη τους χριστιανούς που μάχονται να κατεδαφίσουν αυτόν τον κόσμο και να χτίσουν ένα καινούργιο. Είναι μια εποχή μεγάλης αναστάτωσης και σύγκρουσης ιδεών που καλεί τους ανθρώπους  να συνταχθούν είτε με τη μία είτε με την άλλη άποψη.  Ανάμεσα στις δυο απόψεις δεν  υπάρχει χώρος για  τρίτη. Η τρίτη άποψη μπορεί να είναι μόνο η αποχή.....

Ο κλαυθμός του Σαββατοκύριακου

Tου Πασχου Μανδραβελη

Ας συμφωνήσουμε ότι δεν είναι κομψό να ανακοινώνουν προθέσεις κυβερνητικής πολιτικής οι τρεις «χαμηλόβαθμοι υπάλληλοι», που θα έλεγε και η αλήστου μνήμης προηγούμενη κυβέρνηση. Αυτό και μόνο ίσως να είναι μια καλή αφορμή για να χτυπιούνται στο γυαλί και να σχίζουν τα ιμάτιά τους οι θεατρίνοι των οκτώ. Ομως μπαίνει κι ένα άλλο ζήτημα. Επί της ουσίας θα πρέπει να συζητήσουμε το θέμα; Ή θα συνεχίσουμε σ’ αυτή τη χώρα να διαλεγόμαστε με όρους τηλεκαφενείου, όπου διάφοροι θα δακρύζουν για τη χαμένη αξιοπρέπεια και άλλοι θα κλαίνε γοερά για τα ασημικά της οικογένειας;

Μεγαλύτερο και από το οικονομικό πρόβλημα της χώρας είναι ο δημόσιος διάλογός της. Αυτός, με βασική ευθύνη των ΜΜΕ, ποτέ δεν προχωρεί στην ουσία της πολιτικής· πάντα μένει στη διαδικασία της. Ποτέ δεν συζητάμε τις προτάσεις ενός πολιτικού, πάντα «αποκαλύπτουμε» προθέσεις του. Ποτέ δεν αναλύουμε πολιτικά προγράμματα, πάντα διυλίζουμε το «σου ’πα, μου ’πες» των πολιτικών. Κάπως έτσι χρεοκόπησε η χώρα και οι τελευταίοι που το έμαθαν ήταν οι Ελληνες πολίτες. Ετσι εκπλήσσονται οι αυτοκινητιστές στο γκισέ των διοδίων: όταν ο κ. Σουφλιάς περνούσε από τη Βουλή τις συμβάσεις, τα ΜΜΕ ασχολούνταν με τις αιχμές, βολές, υπαινιγμούς κ.λπ. που άφηνε κατά του κ. Αλογοσκούφη. Η πραγματική πολιτική θάφτηκε κάτω από τόνους πολιτικού κουτσομπολιού...

Τυνησία, Αίγυπτος, Μαρόκο: αυτές οι «φίλες δικτατορίες»

Του Ignacio Ramonet

Δικτατορία στην Τυνησία; Στην Αίγυπτο, δικτατορία κι εκεί; Βλέποντας τα μέσα ενημέρωσης να απολαμβάνουν την επανάληψη της λέξης «δικτατορία» για την Τυνησία του Μπεν Αλι και την Αίγυπτο του Μουμπάρακ, οι Γάλλοι πρέπει να αναρωτιούνται αν είδαν ή αν διάβασαν καλά.

Αυτά τα ίδια ΜΜΕ και οι ίδιοι δημοσιογράφοι δεν τους σφυροκοπούσαν επί δεκαετίες με τον ισχυρισμό ότι οι δύο «φίλες χώρες» ήταν «μετριοπαθή κράτη»; Η κακή λέξη «δικτατορία», όσον αφορά τον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο, δεν επιφυλασσόταν αποκλειστικά (μετά την καταστροφή της «φρικιαστικής τυραννίας» του Σαντάμ Χουσέιν στο Ιράκ) για το ιρανικό καθεστώς; Πώς; Υπήρχαν λοιπόν και άλλες δικτατορίες σε αυτή την περιφέρεια; Και τα ΜΜΕ μας, στην υποδειγματικώς λειτουργούσα δημοκρατία μας, μας το είχαν κρύψει;

Το άνοιγμα των ματιών μας το οφείλουμε στον εξεγερμένο λαό της Τύνιδας. Η εκπληκτική νίκη τους απελευθέρωσε τους Ευρωπαίους από τη «ρητορική της υποκρισίας και της συγκάλυψης» που ίσχυε στις κυβερνήσεις και στα ΜΜΕ μας......

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου

Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά (ICCCPO), για την ενημέρωση της διεθνούς κοινής γνώμης για τις παιδικές νεοπλασίες (καρκίνο).

250.000 παιδιά σε όλο τον κόσμο πάσχουν από διάφορες μορφές καρκίνου, το 80% των οποίων στις χώρες μέσου και χαμηλού εισοδήματος. Στη χώρα μας, περίπου 300 παιδιά προσβάλλονται ετησίως από καρκίνο, κυρίως από λευχαιμία. Το 70% από αυτά θεραπεύεται, λόγω της επάρκειας φαρμάκων και καταρτισμένου επιστημονικού προσωπικού. Αντίθετα, στις χώρες του τρίτου κόσμου τα ποσοστά θνησιμότητας είναι πολύ υψηλά.   Σαν Σήμερα .gr 

Σχετικοί Δικτυακοί Τόποι:

• International Confederation of Childhood Cancer Parent Organisations (ICCCPO)
• Σύλλογος Γονιών Παιδιών με Νεοπλασματική Ασθένεια