Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Τα φθηνά

Αννιτα  Λουδαρου   Μου αρέσουν πολύ τα φθηνά πράγματα. Αυτά που έχουν αγοραστεί με την οκά, με μόνο κριτήριο αξιολόγησης  την υπεροχή της αισθητικής τους σε σύγκριση με τα διπλανά τους στο ίδιο ράφι. Τα φθηνά ποτήρια, που δεν είναι σπουδαία , που τα σπας και λες δεν πειράζει, σιγά το ποτήρι. Και είναι αλήθεια δεν πειραζει. Η αλήθεια είναι ότι φθηνά αγορασμένη την μεγαλοψυχία την προσφέρεις όσο ναναι πιο γενναιόδωρα....

     Η φτήνια μας εξασφαλίζει μια συναισθηματική απόσταση , που με την σειρά της εξασφαλίζει την μη φροντίδα , την μη αγάπη. Είναι η ίδια φτήνια που μας κάνει να μοιάζουμε ρεαλιστές, ενώ  η αλήθεια είναι ότι μας είναι απλά πιο εύκολο να μην συνδεόμαστε με τα υλικά όταν είναι φθηνά.
Κάπως έτσι φτηναίνουν και τα πνευματικά επιτεύγματα. Είναι εύκολο να μην συνδεθείς με το φθηνό. Το δύσκολο είναι να μην συνδεθείς με το ακριβό. Όμως το ακριβό , όπως και να το κάνουμε πονάει όταν χάνεται. Το πληρώσαμε με το κόπο μας λέμε, και μετράμε την αξία του σε εργατοώρες, για να διακιολογήσουμε την ταραχή μας. Πονάει σαν να είναι πολύτιμο, ενώ στην ουσία είναι βαρύτιμο.
    Μ΄αυτή την σύγχυση μεγάλωσαν πολλοί από εμάς. Και το πρόβλημα δεν είναι στις λέξεις αλλά στις έννοιες. Μέσα σ΄αυτούς τους παράξενους καιρούς το ακριβό είχε γίνει πολύτιμο αλλά το προσέχαμε γιατί ήταν ακριβό και όχι γιατί ήταν ανεκτίμητο.
     Το ζήτημα όμως είναι να αγαπήσεις. Να φροντίσεις και να προστατέψεις κάτι, μέχρι να μπορείς να πεις  ότι σου είναι πια πολύτιμο. Όσα λεφτά και αν έχεις , δεν φθάνουν για αν αγοράσεις την έγνοια. Η αγάπη δεν αγοράζεται. Το πολύτιμο όμως είναι και αγαπημένο και ο άνθρωπος δεν αντέχει πάντα τον αποχωρισμό από τα αγαπημένα. Γι ΄αυτό κάποιες φορές από τον πόνο της απώλειας προτιμά να μην αγαπήσει .
     Τα φθηνά, αναλώσιμα είναι μια έκφανση αυτής της ανάγκης και μαζί μια κάποια λύση. Αγράζεις τα φθηνά για να τα σπάσεις κάποτε χωρίς άγχος. Στη εποχή μας , όλα συνέβαλαν στη ''σωτήρια '' αυτή αποστασιοποίηση. Όλα ταίριαξαν,αφού συνέπεσε  το φαινόμενο να φθίνουν μέσα μας οι αξίες και να αδειάζουν οι τσέπες έξω μας, έτσι που να μην ξεχωρίζεις εύκολα την διαχωριστική μεταξύ φτώχειας και απαξίας.
     Σκέψου όμως να φθάναμε σε μια μέρα που δεν θα είχαμε μια, αλλά όλα στην ζωή μας και γύρω μας να ήταν πολύτιμα. Και να πίναμε νερό στις χούφτες.

Φωτογραφία Αντωνία Λουδάρου

Δεν υπάρχουν σχόλια: