Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

ΧΑΜΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΑΘΕΙΑ


Ένα από τα συμπτώματα της κοινωνικής νοσηρότητας, είναι η απάθεια. Είναι η αρρώστια εκείνη που στερεί την δυνατότητα για συμμετοχή, για δημιουργία και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον θάνατο. Σε καταστάσεις γενικευμένης απάθειας, οι άνθρωποι απομακρύνονται από τις καταστάσεις που τους αφορούν, αισθανόμενοι ανήμποροι να παρέμβουν.

Έτσι, φτάνουν στο σημείο... να νιώθουν κουρασμένοι για την ανάληψη οποιασδήποτε πρωτοβουλίας, προτιμώντας να εμπιστευτούν στα χέρια άλλων την ευθύνη. Αυτή η κατάσταση αφαιρεί οποιαδήποτε διάθεση για αλλαγή και για νέες αξίες. Ουσιαστικά από πιθανοί οραματιστές, οι άνθρωποι μεταλλάσσονται σε όντα εσωστρεφή και εγωπαθή, σε πολίτες “της τάξης και της ασφάλειας”.

Οι οικονομικοπολιτικές συνθήκες δεν είναι η μόνη ανάγνωση για αυτή την παθογένεια. Οι άνθρωποι είναι εξαρτημένοι από το ίδιο το σύστημα. Έχουν προσκολληθεί στις αξίες του, στο χρήμα, έχουν εκπαιδευτεί να ακολουθούν κι όχι να ηγούνται. Έχασαν το πάθος τους, τον ενθουσιασμό, έπαψαν να θέλουν την υπέρβαση, την θέωση. Όχι όμως εκείνο το συναίσθημα αλαζονείας και ξιπασμού που φέρνει ο πλουτισμός. Αλλά  ο στόχος που ξεπερνά τα στενά όρια του στείρου ατομικισμού και που ποθεί την ελευθερία και την αυτονομία. Είναι εκείνο το προσωπικό “συμφέρον” που ευννοεί όμως και το σύνολο.

Το πάθος είναι απαραίτητο για την δημιουργικότητα. Η πολιτική πάλι, χρειάζεται το πάθος για τον οραματισμό μιας καλύτερης κοινωνίας. Πολιτική όμως που δεν γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες γραφείων, με κουστουμαρισμένους υπαλλήλους των trusts, αλλά πολιτική ως εργαλείο βελτίωσης των συνθηκών ζωής.

Η απάθεια επίσης, δεν ευνοεί την αμφισβήτηση. Ας πούμε πως είναι το ναρκωτικό της συνείδησης, η λάσπη που θάβει την κριτική προς τις δομές και την άρχουσα τάξη. Είναι τροχοπέδη για την ανάπτυξη οποιασδήποτε ριζοσπαστικής σκέψης. Αν πιστεύεις τυφλά στο περιβάλλον μέσα στο οποίο ζεις, τόσο πιο δύσκολο είναι να θες να το αλλάξεις. Αντιθέτως, η αμφισβήτηση θέτει τις προϋποθέσεις για να αγαπήσεις κάτι νέο.

Γιατί όμως οι άνθρωποι δεν θέλουν να έχουν την ζωή τους στα χέρια τους και εμπιστεύονται κάθε επαγγελματία πολιτικό; Γιατί τα θέματα που τους ενδιαφέρουν δεν γίνονται αντικείμενο άξιο προς υπεράσπιση και αντίθετα τα παρατάνε στις ορέξεις άλλων με διαφορετικά συμφέροντα; Πολλώ δε μάλλον να τους επιβραβεύουν και να εγκρίνουν τις τακτικές τους; Είναι ο άνθρωπος πλάσμα που ρέπει προς την εθελοδουλία; Γιατί δίνει ξανά και ξανά ψήφο εμπιστοσύνης σε ψυχανώμαλους;

den-exo-stoma-kai-thelo-na-ourliaksoΣτην καπιταλιστική κοινωνία, οι αγνές επιθυμίες και το πάθος (όχι η εμμονή ν’ αγοράσω 40″ οθόνη) καταπνίγονται και είναι μέρος του εξουσιαστικού παιχνιδιού. Ποινικοποιούνται -ακόμη χειρότερα- ή καλουπώνονται σε ακίνδυνες απομιμήσεις. Διοχετεύονται δηλ. σε καταναλωτικά πρότυπα, σε life style και σε παρατάξεις. Ψεύτικες ανάγκες και αρνητικά συναισθήματα όπως ο φανατισμός και ο οπαδισμός, ουσιαστικά γεμίζουν τον άνθρωπο, αναπληρώνοντας το κενό που άφησε το ξερίζωμα του πάθους για την Ελευθερία.

Ταυτόχρονα, καλλιεργούνται memes θυματοποίησης και “θυσίας” των επιθυμιών. Εξαναγκάζουν τους ανθρώπους να παίξουν ρόλους που να ταιριάζουν στο σύστημα, πετώντας την διάθεσή τους για αλλαγές. Δεν είναι δύσκολο να παρατηρήσει κανείς, ότι πιο εύκολα πείθεται κανείς να παλέψει για να εξασφαλίσει π.χ. καλύτερο μεροκάματο, από το να κερδίσει την θέση του να διαμορφώνει καταστάσεις.

Η απάθεια οδηγεί λοιπόν στον θάνατο, γιατί δεν υπόσχεται καμία βελτίωση, κανένα μέλλον και καμία εναλλακτική. Αποτελεί συστατικό χρήσιμο για μια εξουσία, καθώς φτιάχνει ορδές υπηκόων, που όχι μόνο δεν θα της εναντιωθούν, αλλά θα φτάσουν στο σημείο να την υπερασπιστούν.

Αδειάζοντας το άτομο από πάθος, το οδηγούν στην αναμόρφωσή του, γεμίζοντάς το με τα πάθη που εγκρίνει το σύστημα. Έτσι η απάθεια είναι μια κατάσταση κανονικότητας, που “σπάει” μόνο όταν χάσεις το αμαξάκι σου, την δουλίτσα σου και το ψυγείο σου.      STRANGE JOURNAL

2 σχόλια:

typomania είπε...

Δυστυχώς δεν θα αναφερθώ στο άρθρο, με το οποίο συμφωνώ απόλυτα, αλλά στην τραγική κατάσταση στις Σκουριές.
Χρησιμοποιώ τη σελίδα σας επειδή δεν έχω άλλο τρόπο για να εκφράσω την αγανάκτηση, την οργή, την πίκρα και άλλα πολλά συναισθήματα που με κατακλύζουν, καθώς έρχομαι καθημερινά αντιμέτωπη με τη βίαιη εισβολή των απαγορεύσεων και της υποκρισίας του κράτους που θέλουν να το ονομάζουν "κράτος δικαίου" και όχι κράτος του τρόμου προς τους πολίτες.
Εκεί στις Σκουριές παίρνει σάρκα και οστά η αδικία και η παράνοια της εξουσίας που έχει χρησιμοποιήσει κάθε κατάκτηση του ανθρώπου προς τη δημοκρατία για να επιβληθεί με τον πιο βίαιο και κατάπτυστο τρόπο.
Καπηλεύτηκε πρώτα την περιουσία του πολίτη σαν να ήταν τσιφλίκι της προσωρινής κομματικής εξουσίας.
Μυστικά υπέγραψε συμφωνίες αδιαφορώντας για τον πολίτη της χώρας αυτής και εξυπηρετώντας μια εταιρεία που δεν ενδιαφέρεται για τις βλάβες που θα προξενήσει με τις επενδύσεις της.
Συκοφάντησε τον πολίτη που δημοκρατικά διεκδικεί την ακεραιότητα του τόπου του.
Τρομοκράτησε τους πολίτες που τόλμησαν να αντιμιλήσουν στις αυθαίρετες και επιβλαβείς αποφάσεις μιας κυβέρνησης που αγνοεί ότι είναι εντολοδόχος αυτών των πολιτών και αντ' αυτού λειτουργεί ελέω Θεού βασιλικά.
Και ενώ μέχρι στιγμής η κυβέρνηση αυτή είχε επιβάλει ένα καθεστώς βίας στην περιοχή, προκειμένου να διαφυλάξει τα συμφέροντα μιας εταιρείας για να μπορέσει αυτή με τη σειρά της να θησαυρίσει, τώρα χαρακτηρίζει τρομοκράτες, μέσω των ελεγχόμενων μέσων ενημέρωσης, τους πολίτες που αγωνίζονται απελπισμένοι για το αυτονόητο.
Η Χαλκιδική είναι μακρυά από τα κέντρα εξουσίας και ενημέρωσης των Αθηνών. Πολύ μακρύτερα, άγνωστος μέχρι τώρα, ο τόπος που ονομάζεται Σκουριές. Ίσως γι' αυτό και δεν έγινε εκτεταμένη αναφορά στο θέμα. Τώρα βέβαια μετά τον τραυματισμό των αστυνομικών τα δελτία να γεμίσουν ρεπορτάζ για τους άγριους τρομοκράτες ιθαγενείς που δεν αφήνουν εταιρεία και "κράτος δικαίου" να θησαυρίσει καταστρέφοντας τον τόπο τους.
Έτσι θα αμαυρωθεί η κίνηση των πολιτών σαν επαίσχυντη τρομοκρατική ενέργεια υπό τις ευλογίες των ανθρώπων του καναπέ, και να κατασταλεί γρήγορα και αποτελεσματικά η όχληση των ανυπότακτων.
Ίσως, ακόμη, οι κυρίες των βορείων προαστίων της πόλης σας να ανησυχούν για το χρυσό που θα στερηθούν πάνω στα πλαστικά κορμάκια τους και να πιέζουν την κυβέρνηση κι αυτές με τη σειρά τους να τελειώνει το ενοχλητικό θέμα με τους ανυπότακτους.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω και τον κο Παπαρδέλα που εδώ και μερικά χρόνια μιλούσε με σθένος για τον πλούτο που κρύβει η Χαλκιδική στα σπλάχνα της με τόση ανευθυνότητα, σαν να ήταν οι δικές του τσέπες που θα γέμιζαν χρυσό. Όλα αυτά τα έλεγε, όταν κάποιοι υποστήριζαν ότι ο χρυσός αυτός δεν επαρκεί για να αποφέρει κέρδη στις επενδύσεις εξόρυξης που απαιτούνταν.
Δεν είμαι ειδικός, απλά μεταφέρω πληροφορίες που διάβαζα από τον τύπο και τα μέσα.
Ξαφνικά ο χρυσός αυξήθηκε, η επένδυση έγινε κερδοφόρα, ο κος Παπαρδέλας δικαιώθηκε και ο πολίτης πέρασε στη σφαίρα του τρομοκράτη.
Τελικά γίνονται και θαύματα σ' αυτή τη χώρα.
Ζητώ συγνώμη αν μακρηγορώ, αλλά δεν μπήκε τελεία ακόμη στο θέμα της βίας χρόνια τώρα στη χώρα μας.
Και απ' ότι λένε οι Κασσάνδρες τα φαινόμενα θα αυξηθούν, καθώς οι κυβερνήσεις μας ξέχασαν να είναι αυτοί που μας υπηρετούν και ζητούν σαν αγάδες να τους προσκυνάμε.
Ευχαριστώ για την υπομονή σας, ευχαριστώ εκ των προτέρων αν έστω ζητήσετε να ενημερωθείτε περισσότερο για τις Σκουριές, μένω υπόχρεη αν συζητήσετε με κάποιον για την αυθαιρεσία της κυβέρνησης.
Ευχαριστώ

OSTRIA είπε...

ευχαριστω για το σχολιο,μπορειτε ελευθερα να σχολιαζετε και στειλτε με λινκ εδω η email οτι αλλο σχετικα με τον αγωνα στις Σκουριες ....εγω ευχαριστω!