OSTRIA

Δεν πα να μας χτυπάν...

2012-02-15T06:59:00.000+02:00

Γι' αυτούς και γι' αυτά που ποτέ δεν έκλαψε κανείς.

2012-02-14T21:07:00.001+02:00

Λάτρεις της 7ης Τέχνης και του νεοκλασικού πνεύματος
θρηνούν με αναμμένα κεριά μπροστά στο ΑΤΤΙΚΟΝ.
Δανεικό Από Πιτσιρίκο
e-Apenanti Θάθελα νάχα το χρόνο να κλάψω και εγώ για τα νεοκλασσικά,
να θρηνήσω και για το ΑΤΤΙΚΟΝ
(που τελικά δεν κάηκε).
Αφού όμως πρώτα περάσω από την Ελευσίνα,
εκεί όπου πριν λίγα χρόνια,
τα χώματα της Περσεφόνης υποτάχθηκαν στις καμινάδες του Λάτση.
Να περάσω κι' από τον Ασπρόπυργο
κρατώντας ένα αναμμένο κερί,
για τους απεργούς της Χαλυβουργίας.

Να περάσω και από τα δυτικά προάστεια της πόλης
και να ανάψω ένα κεράκι,
έξω από τα σπίτια των δεκάδων οικονομικών αυτόχειρων.....

Να περάσω και ν' ανάψω κεριά,
γι' αυτούς και γι' αυτά που ποτέ δεν έκλαψε κανείς.
Που δεν θα στέρξει κανείς
και δεν θα δοθεί δάνειο επισκευής από κανέναν λαμπρό χορηγό.

Έχω πολλά να κάνω και για πολλά να κλάψω,
πριν φθάσω στο ΑΤΤΙΚΟΝ,
που τελικά δεν κάηκε.
Και στο νεοκλασικό του Τσίλερ,
που κάηκε και θα αναστηλωθεί από λαμπρούς χορηγούς,
αυτών που καίνε για ν' ανοίξουν οι "δουλειές"
σαν τον Λάτση και την κυρία της φιλευσπλαχνίας Βαρδινογιάννη.

Καλημέρα,
σε όσους στέγνωσαν τα μάτια τους από τα χημικά
κι' έτσι δεν μπορούν να κλάψουν για το ΑΤΤΙΚΟΝ.

Η ευρω-αριστερά επικρίνει τη λιτότητα στην Ελλάδα

2012-02-14T16:20:00.001+02:00

Οι σοσιαλιστές και οι οικολόγοι βουλευτές του Ευρωκοινοβουλίου επέκριναν έντονα τα μέτρα λιτότητας που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα σε αντάλλαγμα για τη χρηματοπιστωτική στήριξη της χώρας και έθεσαν ερωτήματα για τη νομιμότητα της "τρόικας" που τα αποφασίζει.

Το πρόγραμμα λιτότητας που εγκρίθηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο θα είναι αντιπαραγωγικό επειδή «θα καταστήσει δυσκολότερη τη μείωση των ελλειμμάτων», προέβλεψε ο επικεφαλής των σοσιαλιστών βουλευτών, ο Αυστριακός Χάνες Σβόμποντα.

«Συμβάλλουμε ώστε να γίνει εύθραυστο το ελληνικό οικονομικό και κοινωνικό σύστημα και εκφράζω τη λύπη μου γι' αυτό», πρόσθεσε στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στο Στρασβούργο. ...

Συγκρίνοντας τα μέλη της τρόικας (Ευρωπαϊκή Επιτροπή, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) με αρπακτικές "ακρίδες" που ασκούν "εκβιασμό" για να χορηγήσουν τη βοήθειά τους, παρατήρησε πως αυτός ο θεσμός «ομιλεί στο όνομα της ΕΕ, όμως δεν έρχεται ποτέ να εμφανισθεί ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου».

Η σοσιαλιστική ομάδα σκοπεύει να στείλει μέσα σε δύο εβδομάδες στην Αθήνα μια "εναλλακτική τρόικα" αποτελούμενη από τρία μέλη της.

Οι βουλευτές αυτοί θα προτείνουν στην Ελλάδα ένα "εναλλακτικό πρόγραμμα" προορισμένο να μειώσει τα ελλείμματα, αλλά ευνοώντας την ανάπτυξη και την απασχόληση, δήλωσε ο Σβόμποντα.

Ο συμπρόεδρος της ομάδας των Πρασίνων Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ δήλωσε επίσης πως «επιβάλλουμε στην Ελλάδα έναν αφόρητο ρυθμό λιτότητας, μια από-ανάπτυξη που κανένας δεν μπορεί να ζήσει».

Στο θέμα αυτό, η ΕΕ «ακολουθεί μια γραμμή που στο τέλος δεν θα λειτουργήσει και που είναι απαράδεκτη», τόνισε.

Ο επικεφαλής των φιλελευθέρων, πρώην πρωθυπουργός του Βελγίου, Γκι Φέρχοφστατ δήλωσε επίσης πως «η συμφωνία με την τρόικα δεν θα επιτρέψει να επιλυθεί το ελληνικό πρόβλημα», αναφέροντας, όμως, διαφορετικούς λόγους.

Σύμφωνα με τον Γκι Φέρχοφστατ, το πρόγραμμα λιτότητας «δεν επιτίθεται στα αληθινά προβλήματα», που είναι «ο πελατειακός χαρακτήρας του κράτους, η διαφθορά, ένας πληθωρικός δημόσιος τομέας και ένα τουλάχιστον πολύπλοκο φορολογικό σύστημα».

Ακόμη και ο επικεφαλής των συντηρητικών ευρωβουλευτών, ο Γάλλος Ζοζέφ Ντολ, συμφώνησε απρόθυμα πως «δεν μπορούμε να κόψουμε ακόμη 10% από τους (ελληνικούς) μισθούς, θα πρέπει να σκεφθούμε διαφορετικά, αλλιώς πάμε κατ' ευθείαν στον τοίχο». Nooz.gr

Fuck Valentines Day

2012-02-14T11:40:00.000+02:00

"Θερμά συλλυπητήρια σε όσους γιορτάζουν σήμερα!!!
Εύχομαι το παραλήρημα έρωτα να περάσει ξώφαλτσα και η ζαλάδα του τίποτα να πιεί με τις χούφτες-δραμαμίνες!!!!
Μην μου στείλετε καρδούλες-αρκουδάκια και χρόνια πολλά το θεωρώ ξεκάρφωτο!
-Θα βάλω νεκρολογία και θα μιλώ γιά πένθος!
Ο έρωτας γιορτάζει όλο τον χρόνο στις δικές του περιόδους ασωτίας, σε αναρχική διάθεση, με μοίρασμα που δεν χωράει σε μαντρί!!
-Η αγάπη δεν χωράει σε οικόπεδο που προβάρει την ανακάλυψη του άτιμου Δυτικού Κόσμου αλλά ζεί σε αλάνες!
Σήμερα γιορτάζουν οι έμποροί της και ο απόλυτος μηδενισμός της!
-Αυτή είναι η χλίδα της απόλυτης ελευθερίας,
να είσαι γνήσιος ως το κόκαλο...
-Εγώ παραμένω ένα ρεμάλι με ταλέντο... VENNIS MAΚ

Εμείς και οι άστεγοι

2012-02-14T11:27:00.000+02:00

Λείπει λοιπόν η ντροπή πριν από κάθε τι άλλο όταν ξαφνικά ανακαλύψαμε όλοι τους άστεγους στην Ελλάδα. Τους φτωχούς, τους περιθωριακούς, τους αρρώστους, τους περιφερόμενους μετανάστες χωρίς χαρτιά, το κοινωνικό περιθώριο. Γίνανε πολλοί και ξαφνικά τους συναντήσαμε. Τα κανάλια συνάντησαν τις κουβέρτες και τις κούτες των «αξιοπρεπών» όπως τους χαρακτηρίζουν ανθρώπων που έχασαν τις δουλειές τους και το σπίτι τους και τώρα συνωστίζονται στις πλατείες μαζί με τους …άλλους. Φοβηθήκαμε όλοι ότι μπορεί γρήγορα να φτάσουμε κι εμείς εκεί ή μήπως με την εικόνα αυτών των ανθρώπων αισθανόμαστε την αδιαμφισβήτητη δική μας καλοτυχία; Aντα Ψαρρά
Μέλος του ΔΣ του Κέντρου Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων
«Αληθινά, δεν τους μπορώ τους συμπονετικούς, που είναι μακάριοι μέσα στη συμπόνια τους: τους λείπει πάρα πολύ η ντροπή» Φρ. Νίτσε

Τόσα χρόνια που βλέπαμε τους εξαρτημένους, τους ψυχικά ασθενείς και τους μετανάστες.....
πεταμένους στους δρόμους δεν ντραπήκαμε, δεν ζητήσαμε πρωτοβουλίες από τις αρχές και τους δήμους. Τώρα που μπήκανε στο μακάβριο αυτό χορό κι άλλες κατηγορίες επιτέλους τους …παρατηρήσαμε.
Να μιλήσουμε λοιπόν μόνο για μια από αυτές τις «παλιές» κατηγορίες αστέγων που όλο και πολλαπλασιάζονται όλο και εκτοπίζονται σε χώρους απομονωμένους ώστε να μην φαίνονται. Οι τοξικοεξαρτημένοι άστεγοι είναι μια από τις «άλλες» κατηγορίες εδώ και πολλά χρόνια. Τους διώχνανε από τα Εξάρχεια κακήν κακώς ήδη από το 90 οι προοδευτικοί θαμώνες των καφενείων. Τους διώχνανε από την Ομόνοια στους Ολυμπιακούς αγώνες. Τους διώχνουνε από τα Μουσεία, από το Μετρό, από τις πλατείες, από τους πολυσύχναστους δρόμους, από τα πάρκα.
Διώχνανε οι ίδιοι οι κάτοικοι από τις γειτονιές τα παραρτήματα του ΟΚΑΝΑ πριν ακόμα κατασκευαστούν, ενώ όλοι γνώριζαν τις ατέλειωτες λίστες των νέων που περίμεναν να πάρουν θεραπεία με υποκατάστατα. Όλα αυτά έγιναν και γίνονται χωρίς ντροπή χωρίς μια σκέψη συμπόνιας. Γιατί αυτοί οι άστεγοι είναι λιγότερο άξιοι της προσοχής και της συμπόνιας μας; Πόση υποκρισία κρύβει το όψιμο ενδιαφέρων των ΜΜΕ πολυτελείας για τους άστεγους όταν γίνονται ακόμα και ανάμεσα σε αυτούς τόσο κραυγαλέες διακρίσεις; Γνωρίζουν άραγε οι πονετικοί συμπολίτες μας ότι οι εξαρτημένοι τώρα που όλες οι δομές προστασίας φυλλορροούν, κολλάνε επίτηδες AIDS γιατί παίρνουν έτσι μεγαλύτερο κοινωνικό επίδομα;
Ανάμεσα στις φυλακές και στους δρόμους τριγυρνάνε παιδιά εξαρτημένα που καταπίνουν ακόμα και δηλητήρια που παρασκευάζονται σε ελληνικά εργαστήρια και πουλιούνται φτηνότερα από την ηρωίνη. Όταν λοιπόν αρνούνται πολιτικοί, κόμματα και ΜΜΕ μια καλύτερη νομοθεσία για τα ναρκωτικά, μια λιγότερο τιμωρητική πολιτική για τους ανθρώπους αυτούς δεν μπορεί να δακρύζουν ταυτόχρονα για το ότι είναι και αυτοί άστεγοι. Ας αφήσουν τις συμπόνιες και ας κάνουν το ελάχιστο που θα επέτρεπε τουλάχιστον σε αυτή την κατηγορία αστέγων να μπορούν να ζήσουν χωρίς να αναζητάνε συνεχώς λεφτά για τη δόση τους με παραβατικές συμπεριφορές. Ακόμα και οι ίδιες οι οικογένειές τους θα μπορούσαν να τους δεχτούν πίσω, αν γνώριζαν ότι τους παρέχονται οι δυνατότητες είτε της παροχής ουσιών από τα νοσοκομεία, είτε της θεραπείας στο βαθμό που το επιθυμούν.
Αν οι άστεγοι εξαρτημένοι αλλά και οι άστεγοι ψυχικά ασθενείς που πετάγονται στο δρόμο λόγω κλεισίματος των ξενώνων και των μονάδων είχαν μια μικρή φροντίδα από τους «συνέλληνες», αυτοί θα φεύγανε από τους δρόμους. Με φτηνή προσφορά ακόμα και κτιρίων που παραμένουν ακατοίκητα, με την παροχή φαρμακευτικών ουσιών που χρειάζονται και με τη διατήρηση των μικρών –συγκριτικά- κονδυλίων για τους εργαζόμενους στους χώρους υποστήριξης αυτών των ανθρώπων θα μπορούσαμε να συμβάλουμε όλοι εμείς οι συμπονετικοί αλλά και το κράτος και οι Δήμοι στην αποαστεγοποίηση πολλών συμπολιτών μας. Εύκολα δίνουμε μια κουβέρτα κι ένα πακέτο μακαρόνια αλλά πολύ δύσκολα ανεχόμαστε δίπλα μας κάποιον που πάσχει. Δυστυχώς όμως οι πρωτοβουλίες κατοίκων και φορέων για την εξεύρεση στέγης και φροντίδας είναι πολύ λιγότερες από εκείνες του «καθαρισμού» των πλατειών και των δρόμων από ανεπιθύμητους. Εξάλλου τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής το επιβεβαιώνουν αυτό με τον πιο εύγλωττο τρόπο. Με κλειδαριές ασφαλείας και μπράβους μαχαιροβγάλτες μπορούμε να συμπονούμε ανενόχλητα τους άστεγους μέσα στο σπίτι μας και μπροστά στις τηλεοράσεις. TVXS

Δημοσιογράφοι και... "δημοσιογράφοι"

2012-02-14T00:32:00.000+02:00

Της Χριστιάννας Λούπα 1948: Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Τζορτζ Πολκ βρίσκεται δολοφονημένος στη Θεσσαλονίκη. Τα άρθρα του σχετικά με τη διασπάθιση της αμερικανικής βοήθειας στην Ελλάδα ενοχλούσαν τους υψηλά ιστάμενους της ανώμαλης εκείνης περιόδου του Εμφυλίου.

1970: Δολοφονείται στην Ιταλία ο δημοσιογράφος Μάουρο ντε Μάουρο, γιατί «έψαχνε» με «ενοχλητικό» τρόπο τη δολοφονία του Ενρίκο Ματτέϊ, Προέδρου του Ιταλικού Οργανισμού Υδρογονανθράκων.

2002: Ανατριχιαστικό βίντεο συγκλονίζει τον κόσμο, προβάλλοντας λεπτό προς λεπτό, πώς φανατικοί ισλαμιστές έκοψαν το λαιμό του Αμερικανού δημοσιογράφου της Wall Streer Journal, Ντάνιελ Περλ, στο Πακιστάν, επειδή διερευνούσε την υπόθεση του βομβιστή Ρίτσαρντ Ρήντ, που είχε προσπαθήσει να πυροδοτήσει μια βόμβα στο παπούτσι του σε υπερατλαντική πτήση....

2006: Η Ρωσίδα δημοσιογράφος Άννα Πολιτκόφσκαγια δολοφονείται έξω από το σπίτι της. Οι επίμονες καταγγελίες της για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τσετσενία παραείχαν γίνει ενοχλητικές για το καθεστώς Πούτιν.

2007: Ο Τούρκος, Αρμενικής καταγωγής, δημοσιογράφος και συγγραφέας, Χραντ Ντινκ, πέφτει νεκρός από σφαίρες μπροστά στην εφημερίδα Agos, στην Κωνσταντινούπολη. Οι απόψεις του περί αναγνωρίσεως της Αρμενικής γενοκτονίας δεν άρεσαν καθόλου στους Τούρκους εθνικιστές.

2010: Ο δημοσιογράφος Σωκράτης Γκιόλιας εκτελείται μπροστά από το σπίτι του με δεκαέξι σφαίρες. Διερευνούσε υποθέσεις σκανδάλων και διαφθοράς.

Αυτές οι δολοφονίες δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα από τον μακρύ κατάλογο των δημοσιογράφων που κατά καιρούς έχασαν τη ζωή τους, διώχθηκαν ή φυλακίστηκαν στην προσπάθειά τους να ανακαλύψουν και να δημοσιοποιήσουν αλήθειες, που αναμφίβολα θα αποτελούσαν απειλή για κάποιους «ευυπόληπτους» σημαίνοντες παράγοντες του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου.

Στο Ιράν, η τακτική που ακολουθείται έναντι της ελευθερίας του Τύπου είναι άκρως απογοητευτική και επικίνδυνη, αφού αυτή τη στιγμή κρατούνται στη φυλακή τουλάχιστον 45 δημοσιογράφοι, ενώ πρόσφατα έκλεισε και η Ένωση Ιρανών Δημοσιογράφων.

Εν τω μεταξύ, ανεξιχνίαστες παραμένουν οι 75 δολοφονίες και 20 εξαφανίσεις δημοσιογράφων, που σημειώθηκαν στο Μεξικό από το 1997 μέχρι και το 2008, σύμφωνα με καταγγελία του Παναμερικανικού Οργανισμού Τύπου (SIP), ενώ η Κολομβία παραμένει η πιο επικίνδυνη χώρα της Λατινικής Αμερικής για τους εργαζόμενους στον Τύπο.

Σύμφωνα με πρόσφατη Έκθεση των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα εξ άλλου, η ελευθεροτυπία χειροτέρευσε σημαντικά το 2007 και το 2008 στη Βουλγαρία. Ο χρονογράφος Γκοέργκι Στόεφ δολοφονήθηκε τον Απρίλιο του 2008, ενώ τον Σεπτέμβριο δέχτηκε επίθεση με σφυρί ο αρχισυντάκτης του ειδησεογραφικού ιστότοπου Frognews.bg, Όγκνιαν Στεφάνοφ. Τον Αύγουστο είχε ξεσπάσει το σκάνδαλο των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων ορισμένων μέσων ενημέρωσης από την Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας (Dans). (Αθήνα 9.84, 6/2/2009)

Στο Ιράκ, δημοσιογράφοι δέχονται επιθέσεις από ομάδες θανάτου και αντάρτες που έχουν στόχο να τους "κλείσουν τα στόματα", ανακοινώθηκε από το εδρεύον στην Βιέννη Διεθνές Ινστιτούτο Τύπου, ενώ είναι τόσο μεγάλος ο αριθμός εκείνων που έχουν χάσει τη ζωή τους λόγω του πολέμου, που δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε ακριβώς πόσοι απ’ αυτούς έχουν απαχθεί ή δολοφονηθεί.

Στην Ερυθραία επίσης, τουλάχιστον 30 δημοσιογράφοι και 2 εργαζόμενοι στα media βρίσκονται στη φυλακή από το 2001, οπότε και ανεστάλησαν όλες οι ατομικές ελευθερίες στη χώρα.

Τι θα μπορούσε άλλωστε να αναφέρει κανείς για την Βόρεια Κορέα ή την Κίνα, η οποία φιμώνει οτιδήποτε και φυλακίζει οποιονδήποτε μπορεί να εκφράσει αντίρρηση: Ιστοσελίδες, εφημερίδες, Blogs, ραδιοφωνικοί σταθμοί… Σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους χωρίς Σύνορα, στις κινεζικές φυλακές κρατούνται συνολικά 40 δημοσιογράφοι και άλλοι 55 διαφωνούντες εξαιτίας όσων έγραψαν στο Διαδίκτυο. Τα πάντα και οι πάντες υπό το άγρυπνο μάτι του Μεγάλου Αδελφού!

Όσον αφορά τη Ρωσία, 42 δημοσιογράφοι έχουν δολοφονηθεί από το 1993, χωρίς βέβαια να έχει συλληφθεί ποτέ κανένας δράστης, αντίθετα μάλιστα θα έλεγε κανείς πως οι συγκεκριμένοι δολοφόνοι χαίρουν ασυλίας στη χώρα του Πούτιν.

Τη στιγμή λοιπόν που κάποιοι πολυθρονάτοι και στρατευμένοι δημοσιογράφοι (ονόματα δεν λέμε!) κάθονται σταυροπόδι και υπηρετούν τον Κίτρινο Τύπο, τη λασπολογία κατά το δοκούν, τη διαφθορά, τη διαπλοκή και την… τσέπη τους, συχνά εις βάρος και της ίδιας της πατρίδας τους, κάποιοι άλλοι στη διακεκαυμένη ζώνη, πραγματικοί θεράποντες της αλήθειας και της διαφάνειας, διώκονται για την εκφορά του λόγου τους, που καθόλου σπάνια μπορεί να τους στοιχίσει την ελευθερία τους ή και την ίδια τη ζωή τους ακόμη.

Χρήσιμο νομίζω τέλος, είναι να παραθέσουμε εδώ κάποια άρθρα του Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ, για να τα θυμίσουμε σε κάποιους που πιθανόν τα έχουν ξεχάσει:
Άρθρο 1: Ο δημοσιογράφος δικαιούται και οφείλει: α. Να θεωρεί πρώτιστο καθήκον του προς την κοινωνία και τον εαυτό του τη δημοσιοποίηση όλης της αλήθειας. β. Να θεωρεί προσβολή για την κοινωνία και πράξη μειωτική για τον εαυτό του τη διαστρέβλωση, την απόκρυψη, την αλλοίωση ή την πλαστογράφηση των πραγματικών περιστατικών[…]
Άρθρο 5: Η διαφάνεια στις οικονομικές σχέσεις αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της αξιοπιστίας, του κύρους και της επαγγελματικής αξιοπρέπειας του δημοσιογράφου, ο οποίος οφείλει: α. Να μην επιδιώκει και να μη δέχεται αμοιβή για δημοσιογραφική εργασία από απόρρητα κονδύλια κρατικών υπηρεσιών και δημόσιων ή ιδιωτικών οργανισμών[…]

Χριστιάννα Λούπα

Palmografos.com

Η φωτογραφία που δεν θέλει λόγια.....

2012-02-13T20:13:00.003+02:00

Το γύρο του διαδικτύου κάνει η συγκλονιστική φωτογραφία ενός ανθρώπου με κινητικά προβλήματα, ο οποίος καθισμένος στο αναπηρικό καρότσι και φορώντας μάσκα για να προστατευτεί από τα χημικά, βρίσκεται στη διαδήλωση, την ώρα που καιγόταν η Αθήνα.

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος, όπως και χιλιάδες ακόμη, κατέβηκε στην Αθήνα όχι για να κάνει επεισόδια ή να χτυπηθεί με τα ΜΑΤ αλλά απλά για να φωνάξει για το μέλλον του....

Η φωτογραφία, όπως αναφέρεται στα σχόλια των χρηστών, είναι αφιερωμένη σε όλους όσους κάθισαν στο σπίτι τους και παρακολούθησαν από τον καναπέ τους τις συγκεντρώσεις που έγιναν χτες κόντρα στο νέο μνημόνιο.

Εικόνα από την «Αραβική Άνοιξη» κερδίζει το φωτογραφικό βραβείο World Press Photo

2012-02-13T11:54:00.001+02:00

Άμστερνταμ, Ολλανδία

Ο Ισπανός φωτογράφος Σαμουέλ Αράντα κέρδισε το βραβείο World Press Photo 2011 για την φωτογραφία μίας γυναίκας που φορά τζιλμπάμπ (ένδυμα που καλύπτει όλο το σώμα εκτός από τα μάτια), η οποία κρατά έναν τραυματισμένο συγγενή της στα χέρια της, μετά από διαδήλωση στην Υεμένη.

Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στους New York Times και φέρνει έντονα στο νου την εικόνα μιας σύγχρονης Πιετά...

Δείτε στο παρακάτω φωτορεπορτάζ μερικές ακόμα από τις φωτογραφίες που βραβεύτηκαν(κλικ πάνω στις φωτο)

in.gr

Οι ευεργετικές συνέπειες του Μνημόνιου αρ2.

2012-02-13T07:53:00.001+02:00

Του Σ. Κούλογλου

Φαινομενικά, όλα έμοιαζαν χθες σαν μια επανάληψη των ψηφοφοριών για τα προηγούμενα μεσοπρόθεσμα, μνημόνια και άλλα σωτήρια πακέτα. Μέσα στην Βουλή, ο συνηθισμένος διάλογος των κουφών. Στους γύρω δρόμους, η γνωστή συμμαχία των ανεγκέφαλων με τους παρακρατικούς, που στην αρχή κατέστρεφε μια ακόμα μεγάλη διαδήλωση, και μετά το ιστορικό κέντρο της πόλης. Oταν όμως ξεκίνησε η ονομαστική ψηφοφορία για τη νέα δανειακή σύμβαση, έγινε φανερό ότι το το σάπιο πολιτικό σύστημα έχει πλέον αρχίσει να βρομάει: για πρώτη φορά στην μεταπολιτευτική, κοινοβουλευτική ιστορία της χώρας δεκάδες βουλευτές- 31 του ΠΑΣΟΚ, 21 της ΝΔ και 2 του ΛΑΟΣ- διαφοροποιήθηκαν από την επίσημη κομματική γραμμή, αρνούμενοι να συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις....

Είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ποιός βγαίνει περισσότερο πληγωμένος από την δοκιμασία: ο Γ. Παπανδρέου, που αφού διέγραψε τους 22 από τους διαφοροποιηθέντες , μένει με 131 βουλευτές και χάνει πανηγυρικά την απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία; Ο Α. Σαμαράς που έσπευσε επίσης να διαγράψει το ένα τέταρτο των βουλευτών του- ανάμεσα τους και οι 2 κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι της ΝΔ- που από 83 μειώνονται σε 62; ‘Η μήπως ο ΛΑΟΣ, με την διαγραφή των δύο προβεβλημένων από τα ΜΜΕ- και προφανώς γλυκαμένων από την εξουσία- υπουργών του, να επιταχύνει την καθοδική του πορεία;

Μεγαλύτερη σημασία έχει το ίδιο το περιστατικό των μεγάλων διαρροών, πολύ περισσότερο αν συνυπολογιστεί τι προηγήθηκε της ψηφοφορίας: live ομιλίες των προέδρων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που αντί να μιλάνε στους ψηφοφόρους απευθύνονταν στους βουλευτές τους, ομιλία του πρωθυπουργού με παρόμοιο target group, ομιλίες-εκκλήσεις των αρχηγών στις κοινοβουλευτικές ομάδες και τηλεοπτικό διάγγελμα του πρωθυπουργού την παραμονή, όλα με παρόμοιο μήνυμα: ή μνημόνιο2 ή τανκς. Πρόκειται για την πιο καλά οργανωμένη τρομοκρατική εκστρατεία των τελευταίων ετών σε διεθνές επίπεδο, πράγμα που αποδεικνύει, άλλωστε, ότι αν εμείς οι Ελληνες ενωθούμε, μπορούμε να κάνουμε ..θαύματα!

Αν η –σκεπτόμενη- αριστερά είχε καταφέρει το προηγούμενο διάστημα να διαμορφώσει μια εναλλακτική, ριζοσπαστική αλλά και ρεαλιστική, πρόταση για την οικονομία, το χρέος και τις διεθνείς συμμαχίες, η οποία να ακυρώνει το προηγούμενο εκβιαστικό δίλημμα -χωρίς να αρκείται απλώς στην πρόβλεψη ότι δεν συμφέρει τους Μερκοζί να χρεοκοπήσει η Ελλάδα- είναι πιθανό το Μνημόνιο 2 να είχε απορριφθεί πανηγυρικά και από την Βουλή. Γιατί όσοι βουλευτές ψήφισαν υπέρ του Μνημονίου, διαθέτουν ένα επιχείρημα που αγγίζει έναν αριθμό ψηφοφόρων: ότι δεν έπρεπε να αφήσουν την χώρα να χρεοκοπήσει.

Σε κάθε περίπτωση, το αίτημα για μια άλλη πολιτική πρόταση παραμένει επίκαιρο, αφού είναι προφανές ότι το Μνημόνιο2 δεν πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα: ο ίδιος ο κ. Παπαδήμος παραδέχθηκε, στην χθεσινή του ομιλία, ότι τα πρόσθετα μέτρα του Μνημονίου 2 θα βαθύνουν κι άλλο την οικονομική ύφεση. Οι ξένοι δανειστές, που κατά βάση επιβάλλουν μη ρεαλιστικούς στόχους ώστε να μπορούν μετά να εκβιάζουν, θα ζητήσουν σε μερικούς μήνες και νέα μέτρα.

Αλλά μετά από όσα έγιναν τις τελευταίες μέρες, είναι αδύνατο για τους υποστηρικτές των μνημονίων να προβάλλουν ξανά το δίλημμα «χρεοκοπία ή χάος». Η υπόθεση πάει να γίνει όπως ο βοσκός που καλούσε συνεχώς βοήθεια για τον λύκο και στο τέλος δεν τον πίστευε κανείς. Πρόκειται για τις ευεργετικές συνέπειες του Μνημόνιου αρ2: η μάχη των προηγούμενων ημερών δεν επιτάχυνε απλώς την κατάρρευση του πολιτικού συστήματος. Ολοκλήρωσε και τον κύκλο των εκβιασμών. Την επόμενη φορά, δεν θα υπάρχει ούτε λαός πρόθυμος να υποκύψει, ούτε βουλευτές για να τον επικυρώσουν με την ψήφο τους.
*Φωτογραφία του Δημήτρη Θεοδόση TVXS

Ο «συνάδελφος» Λουκάς και οι πλαστικοί κυνόδοντες

2012-02-12T20:59:00.000+02:00

Του Πέτρου Στανγκανέλλη Ο Υπερτεράστιος Υπεργνώστης της Παγκόσμιας Οικονομίας μας πασάρει μια εικόνα που θα ίσχυε αν το ημερολόγιο έδειχνε 1936, τότε που το κράτος φρόντιζε για τις εισαγωγές σταριού. Και ως άλλος Μεταξάς ή Μουσολίνι μας καλεί να δώσουμε τη «Μάχη του Σταριού», «όλοι μαζί… με σφιγμένα δόντια»
Αντιγράφω από τη «Φωνή του Μιζαδόρου»: «Ο Πρωθυπουργός μίλησε αναλυτικά για την άτακτη χρεοκοπία και το τι σημαίνει αυτό και με πρωτόγνωρη ειλικρίνεια... προεξόφλησε ότι τα μέτρα θα είναι επώδυνα για όλους τους πολίτες. Οι δυσμενείς συνέπειες μιας άτακτης χρεοκοπίας θα ήταν πολλαπλές και εξαιρετικά επώδυνες. Το κράτος θα αδυνατούσε να πληρώσει μισθούς, συντάξεις, να καλύψει στοιχειώδεις λειτουργίες, όπως τα νοσοκομεία και τα σχολεία, καθώς.....
έχει ακόμα πρωτογενές έλλειμμα ύψους 5,2 δισ. ευρώ. Η εισαγωγή βασικών αγαθών, όπως φάρμακα, πετρέλαιο, μηχανήματα κ.λπ., θα γινόταν ιδιαίτερα προβληματική, αφού η χώρα, τόσο ο δημόσιος όσο και ο ιδιωτικός τομέας, θα έχανε κάθε δυνατότητα πρόσβασης σε δανεισμό και η ρευστότητα θα συρρικνωνόταν. Επιχειρήσεις θα έκλειναν μαζικά, αδυνατώντας να αντλήσουν χρηματοδότηση. Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων στην περίπτωση μιας άτακτης χρεοκοπίας θα κατέρρεε και η χώρα θα παρασυρόταν σε μια μακρά δίνη ύφεσης, αστάθειας, ανεργίας και εξαθλίωσης».
Τις προάλλες ο τσεκουράτος Υπουργός, αφού άκουσε μια απαγγελία Δάντη από τον Γιάννη Κεφαλογιάννη, του απήντησε με ύφος Ιμμάνουελ Καντ της πλατείας Κολωνακίου ότι «στις μέρες μας καλή είναι η ποίηση, αλλά εδώ χρειάζεται ορθολογισμός». Αντιπαρέρχομαι τον πειρασμό να τσιτάρω αποσπάσματα της Διαλεκτικής του Διαφωτισμού ή αναλύσεις για το πόσες ακριβώς θερμίδες όφειλαν να παρέχονται σε έναν υγιή τρόφιμο στρατοπέδου συγκέντρωσης για να μπορεί να αποδίδει στην εργασία του χωρίς να μας ψοφήσει, και περνάω κατευθείαν στην Πυθία που πια δεν πείθει ούτε την Πόπη Τσαπανίδου.
Το Ομιλών ΑΤΜ μας απειλεί με τις Εφτά Πληγές του Φαραώ. Αν εξαιρέσουμε τη βροχή από ακρίδες και τη σφαγή των πρωτοτόκων, όλα τα άλλα βρίσκονται (και) στην Παλαιά Διαθήκη. Ο «ορθολογισμός» του Μαυρουδή αποκαλύπτεται για μια ακόμα φορά ως ορθολογισμός της τρομοκρατίας, παπαδοπούλειος λαϊκισμός χωρίς ελληνικούρες αλλά με την ίδια επίκληση προς την «αγία» πατρίδα, μπολιασμένος, όμως, στην περίπτωση του Ιεροφάντη της Διεθνούς Τραπεζικής, με πολλές ιστορίες για τη μαύρη αρκούδα: αν διαβάσουμε έστω και με ελάχιστη ψυχραιμία τον Λόγο του Λουκά (Όλγας, Γιάννη, Φώτη, Μπάμπη, Πάσχου, Αρίστου…) θα διαπιστώσουμε ότι, απλώς, πρόκειται για φούμαρα. Τι μας λέει δηλαδή;
Η πρώτη σειρά φληναφημάτων αφορά μισθούς και συντάξεις: είναι η γνωστή (λιωμένη από καιρό) καραμέλα. Τα δάνεια (και καλά) πηγαίνουν για πληρωμές. Η αλήθεια, βέβαια, αλήθεια που ο ίδιος ο Σόιμπλες μας την καρφώνει και που το ίδιο το Μνημόνιο την γράφει ξεκάθαρα, είναι ότι τα δάνεια πηγαίνουν στην αποπληρωμή δανείων, τόκων, πανωτοκίων και ρητρών. Ακόμα κι αλήθεια να ήταν, βέβαια, ο μπακάλης της οδού Αναπαύσεως θα μπορούσε να ρωτήσει εύλογα: αφού το κενό είναι 5,2 δις τότε γιατί δεν ψάχνουμε να βρούμε τόσα, παρά δανειζόμαστε τα δεκαπλάσια; Ψιλά γράμματα, θα μου πείτε. Άλλωστε ο μπακάλης μου δεν έχει εντρυφήσει στην Ιερή και Μυστηριακή γλώσσα της Οικονομίας την οποία μιλούν μόνο λίγοι κι εκλεκτοί.
Η δεύτερη σειρά χρησμών του Μεγκάλου μαντείου του Φαλήρου περιέχει ακόμα πιο βαριές κατάρες. Ο πατήρ Παϊσιος ωχριά σε γκραν γκινιόλ περιγραφές. Τι μας λέει δηλαδή ο κυρ Λουκάς; Πως αν «εμείς», «όλοι μαζί» δεν πάρουμε τα φράγκα, ο Βαρδινογιάννης, ο Λάτσης και η ARAMCO δε θα’ χουν λεφτά να αγοράσουν πετρέλαιο. Πως οι γκελεμπίες της MIG θα καταρρεύσουν και δε θα μπορούν να αγοράσουν γάλα από τους έλληνες παραγωγούς (για ελληνικό δε μας το πλασάρουν το γάλα τους;). Πως η Νεστλέ θα γονατίσει και θα καταντήσει άστεγη (ελπίζω να μην πάει σε κανένα Πνευματικό Κέντρο να βρει απάγκιο). Πως τα μεγάλα σούπερ μάρκετ θα μείνουν με άδεια ράφια - η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι όλα τα μεγάλα πολυκαταστήματα ανήκουν σε πολυεθνικές…
Ο Υπερτεράστιος Υπεργνώστης της Παγκόσμιας Οικονομίας, λοιπόν, μας πασάρει μια εικόνα που θα ίσχυε αν το ημερολόγιο έδειχνε 1936, τότε που το κράτος φρόντιζε για τις εισαγωγές σταριού. Και ως άλλος Μεταξάς ή Μουσολίνι μας καλεί να δώσουμε τη «Μάχη του Σταριού», «όλοι μαζί… με σφιγμένα δόντια». Πολύ θα ήθελα να δω τη Θεληματική Πρέσβειρα (με τα λεφτά των άλλων) να οργώνει τη γη, αλλά το κομπιούτερ μου μάλλον τρελάθηκε και μου λέει ότι έχουμε 2012, η οικονομία μας είναι παγκοσμιοποιημένη, οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι έχουν βάλει κάτι ψωροοικονομίες στην μπάντα και μάλλον τα φάρμακα δε θα μας λείψουν. Για την ακρίβεια, δε θα μας λείψουν τότε γιατί θα μας λείψουν εντός ολίγου ούτως ή άλλως, και μάλιστα διά νόμου: ο κυρ-Αντρέας ο Πονόψυχος ακριβώς τη φαρμακευτική δαπάνη κόβει- τώρα, όχι μετά τη χρεωκοπία και τις ακρίδες.

Η τρίτη σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων θα ήταν τέτοια αν δεν έβλεπε κανείς έξω απ’ το παράθυρό του. Ας αντικαταστήσω απλώς τον μέλλοντα με τον παρόντα χρόνο: «Επιχειρήσεις κλείνουν μαζικά, αδυνατώντας να αντλήσουν χρηματοδότηση. Το βιοτικό επίπεδο των Ελλήνων καταρρέει και η χώρα παρασύρεται σε μια μακρά δίνη ύφεσης, αστάθειας, ανεργίας και εξαθλίωσης». Φαίνεται ότι ο «συνάδελφος» Λουκάς (αλήθεια, από πού κι ως που ο τραπεζιταράς αποκάλεσε «συναδέλφους» του τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου; Ξέρει κάτι που δεν ξέρουμε;), μας δουλεύει ασύστολα. Ενώ προσπαθεί να μας πείσει ότι διαβάζει την κρυστάλλινη σφαίρα, στην πραγματικότητα μας διαβάζει την εφημερίδα της χθεσινής μέρας. Ας βγάλει λοιπόν το σεντόνι και τα ψεύτικα δόντια. Είναι Απόκριες κι όλοι σε καταλάβαμε, ατιμούτσικε… Red NoteBook

Χρεοκοπημένες αλήθειες και τοκισμένα ψέματα

2012-02-12T11:09:00.000+02:00

φωτο:by Вика Иванова

Του Κώστα Βαξεβάνη Σκέφτομαι πολύ καιρό να γράψω αυτό το κομμάτι. Όχι μόνο από δημοσιογραφικό ενδιαφέρον, αλλά και γιατί εγώ ο ίδιος έπρεπε να απαντήσω στον εαυτό μου ποιό είναι το καλύτερο για τη χώρα και για μένα. Όπως όλοι ανησυχώ και φοβάμαι. Και όταν φοβάσαι είναι εύκολο να κάνεις τα χειρότερα. Δεν υπάρχει συνταγή για το φόβο πέρα από τη γνώση.

Ανάμεσα σε θεωρίες για δραχμές, δηνάρια, ριάλια, πτωχεύσεις και σωτηρίες, υπάρχει η γνώση που πρέπει να ακολουθήσεις. Γιατί για παράδειγμα η δραχμή είναι κακή; Όσοι σήμερα δαιμονοποιούν την επιστροφή στη δραχμή, απαντούν επισείοντας τα θηρία της Αποκάλυψης. «Δεν θα έχουμε να φάμε, να ζεσταθούμε, θα ζούμε στην απόλυτη

φτώχεια» κλπ. Δεν έχω διαβάσει πειστικό επιχείρημα γιατί όλα αυτά δεν θα συμβούν αν παραμείνουμε στο ευρώ. Ποιός το εγγυάται; Οι εταίροι δανειστές ή οι πολιτικοί μας οι οποίοι είναι αυτοί και όχι άλλοι που μας έφεραν ως εδώ.....

Δεν είμαι ειδικός. Ό,τι διαβάσετε προκύπτει από συνεντεύξεις με ειδικούς, μια τεράστια βιβλιογραφία που την τελευταία χρονιά ήταν ένας εφιάλτης που κατέληξε φίλος, και την εμπειρία που μου δίνουν τα 25 χρόνια δημοσιογραφίας (αυτή μου η εμπειρία δεν αναλύει απαραίτητα την οικονομία αλλά με κάνει να αντιλαμβάνομαι και να εξηγώ τα συμφέροντα μέσα κυρίως από πληροφορίες).

Ότι γραφω είναι αυτό που θα έλεγα στα παιδια μου ότι συμβαίνει. Και το τι απαντάω στο ερώτημά τους τι πρέπει να γίνει

Ευρώ ή δραχμή;

Παρότι ο μεγαλύτερος δράκος για την ελληνική οικονομία, ήταν οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν και επί ευρώ και επί δραχμής, η δραχμή εμφανίζεται σήμερα ως κίνδυνος για την χώρα. Αν γυρίσουμε στην δραχμή, για κάποιο λόγο που δεν αναλύεται αλλά συνδέεται με την αρνητική έννοια της χρεοκοπίας, θα επιστρέψουμε στη δεκαετία του 50. Ετσι δημιουργείται ένα είδος φοβικών αντανακλαστικών απέναντι στη λύση της δραχμής. Ας δούμε όμως τι συμβαίνει:

-Το ευρώ είναι το ενιαίο νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ε.Ε ενοποιήθηκε οικονομικά, αποκτώντας κοινό νόμισμα, αλλά δεν ενοποιήθηκε πολιτικά. Δηλαδή δεν αποτελεί μια πολιτική και οικονομική οντότητα στην οποία οι αποφάσεις παίρνονται με γνώμονα το ενιαίο συμφέρον. Δηλαδή δεν συμβαίνει ό,τι συμβαίνει για παράδειγμα στις

ΗΠΑ όπου κονδύλια από μια πλούσια Πολιτεία κατευθύνονται σε μια φτωχή για την αναγκαία ισορροπία. Οι οικονομικές αποφάσεις στην ΕΕ, παίρνονται ως αποτέλεσμα συμψηφισμών των ισχυρών ως σήμερα κρατών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία).Έτσι μοιραία το ευρώ παρότι ενιαίο νόμισμα, δεν ανταποκρίνεται πρακτικά σε κάτι άλλο κοινό.

-Μετά την καθιέρωση του ευρώ, εξαιτίας της νομισματικής πολιτικής την ΕΕ, δόθηκε η δυνατότητα για φτηνότερη χρηματοδότηση για τα κράτη. Και την Ελλάδα βεβαίως. Η χρηματοδότηση επέτρεπε αγορά των γερμανικών και γαλλικών προϊόντων, άρα συνέφερε τις ισχυρές χώρες που εφάρμοζαν αυτή την πολιτική, αλλά δημιούργησε σοβαρά προβλήματα. Οι ελληνικές κυβερνήσεις προτιμούσαν να δανείζονται από το να επεξεργάζονται πλάνα για την οικονομία. Η χώρα έπαψε να είναι ανταγωνιστική και αναπτύχθηκαν διάφορα παρασιτικά φαινόμενα. Γιατί να παράγει κάποιος όταν μπορεί να δανειστεί;

Παρότι σήμερα χρησιμοποιούνται διάφορα επιχειρήματα για την ανεύθυνη Ελλάδα που δεν έβαλε δημοσιονομική τάξη (κάποια βεβαίως ισχύουν), η περίοδος της μεγάλης διαφθοράς είναι η περίοδος ένταξης στο ευρώ. Το εύκολο δανεικό χρήμα δόθηκε για να γίνουν Ολυμπιακοί Αγώνες σε τιμές πολλαπλάσιες από τις πραγματικές, για να αγοραστούν προϊόντα SIEMENS (πάλι σε πολλαπλάσιες τιμές) ή γερμανικά υποβρύχια (και εδώ σε πολλαπλάσιες τιμές αφού οι Γερμανοί είχαν εκπαιδεύσει τους Έλληνες σε μίζες).

-Αν η κρίση στην Ελλάδα δεν οφείλεται στο ευρώ αλλά στην δημοσιονομική της απειθαρχία, γιατί πειθαρχημένες χώρες όπως η Ιρλανδία ή η Ισπανία αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα; Η κρίση είναι δομική, συστημική. Προέρχεται από την λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της νομισματικής της πολιτικής, των τραπεζών της, και βρήκε πρωτίστως έκφραση στον αδύναμο κρίκο της Ελλάδας.

-Το δίλημμα για την έξοδο από το ευρώ δεν είναι ελληνικό. Το ευρώ απειλείται από το γεγονός ότι δεν υπάρχει καμιά πολιτική ενοποίηση των κρατών, αλλά μια κοινή νομισματική πολιτική που απειλεί όμως τις χώρες του Νότου. Αργά ή γρήγορα, αφού δεν υπάρχει πραγματική ενοποίηση, το ευρώ θα καταρρεύσει. Υπάρχουν σήμερα αναλυτές όπως ο Johan Van Overtveldt («Το τέλος του Ευρώ» εκδόσεις Μεταίχμιο) οι οποίοι υποστηρίζουν πως πρώτη η Γερμανία είναι πιθανόν να επιλέξει να βγει από ευρώ. Άρα το επιχείρημα έξω ή μέσα στο ευρώ δεν καλείται να το απαντήσει η Ελλάδα. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι θα γίνει αν καταρρεύσει το ευρώ και η Ελλάδα στο όνομα του φόβου που χρησιμοποιήθηκε για την κατάρρευσή του, έχει υπογράψει δανειακές συμβάσεις.

-Τι σημαίνει επιστροφή στη δραχμή τώρα, θα το δούμε παρακάτω

Να χρεοκοπήσουμε;

Η χρεοκοπία εμφανίζεται από τις μνημονιακές δυνάμεις στην χώρα ως το μεγαλύτερο κακό. Ο αρνητικός όρος που έχει ο όρος χρεοκοπία για φυσικά πρόσωπα με ό,τι αυτός συνεπάγεται (φτώχεια, εξαθλίωση, παράδοση στον δανειστή ) χρησιμοποιείται για να φορτίσει την χρεοκοπία της χώρας. Ο επιστημονικός όρος είναι στάση πληρωμών (παύουμε να πληρώνουμε τους δανειστές) αλλά αποφεύγεται από πολιτικούς, δημοσιογράφους και βέβαια τραπεζίτες. Η χρεοκοπία κράτους είναι διαφορετικό πράγμα από αυτή μιας επιχείρησης ή ενός προσώπου.

-Το πρώτο επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε ήταν το ηθικό. Αν είναι ηθικό να μην πληρώσουμε τους δανειστές μας. Η στάση των πληρωμών, είναι μια διαδικασία που προβλέπεται μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα και είναι αποτέλεσμα όχι μόνο του πόσο κακά λειτούργησε ο δανειζόμενος, αλλά πώς έδρασε ο δανειστής. Οι δανειστές

λοιπόν (όπως και οι τράπεζες από τις οποίες δανειζόμαστε ως πρόσωπα) έχουν συνήθως πάρει τα λεφτά τους από τόκους και «ανταποδοτικές» ενέργειες. Αυτός είναι και ο λόγος που καμιά από τις ισχυρές χώρες- δανειστές, δεν έγινε ποτέ φτωχότερη από την κακή πορεία των δανειζόμενων. Δεν είναι θέμα ηθικής λοιπόν, αλλά λειτουργίας της Αγοράς την οποία τόσο αγαπάνε.

-Η Ελλάδα μπορούσε να κηρύξει στάση πληρωμών πριν από δύο χρόνια. Την εποχή εκείνη οι γερμανικές και γαλλικές Τράπεζες, είχαν στα χέρια τους ελληνικά ομόλογα 200 δις ευρώ. Αυτή η ελληνική κίνηση δεν απειλούσε μόνο τις Τράπεζες αλλά την ευστάθεια της ΕΕ και της Γαλλίας και Γερμανίας. Η απειλή μια τέτοιας κίνησης θα ανάγκαζε την Ε.Ε να κάνει τα πάντα για να μην χρεοκοπήσει η Ελλάδα. Ένα ισχυρό κούρεμα που θα έκανε βιώσιμο το χρέος. Δεν θα χρειαζόταν καν να υλοποιήσουμε την απειλή μας αν οι κινήσεις ήταν πειστικές.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου όχι μόνο δεν το έκανε αλλά ο ίδιος ο Γ Παπανδρέου, όπως αποκάλυψε ο Στρος Καν, τον είχε πλησιάσει για να μπει η χώρα στο ΔΝΤ. Είναι φανερό πως από τη στιγμή που γίνεται μια τέτοια κίνηση, η απέναντι πλευρά γνωρίζει πως δεν σκοπεύεις να κηρύξεις στάση πληρωμών.

Όταν στη συνέχεια ο Γ. Παπακωνσταντίνου πήγε για διαπραγματεύσεις στην τρόικα, είχε δηλώσει την προηγούμενη μέρα πως «δεν έχουμε δυνατότητα διαπραγμάτευσης».Ήταν ένα ψέμα ή μια λάθος εκτίμηση που μας αφαίρεσε κάθε δυνατότητα να κάνουμε το χρέος βιώσιμο.

-Η στάση πληρωμών ή πτώχευση, σημαίνει πως αρνούμαστε να πληρώσουμε τους δανειστές μας. Επιστρέφουμε στη δραχμή. Όσα χρωστάμε πρακτικά «κουρεύονται» μέσω του νέου νομίσματος. Οι καταθέσεις στις Τράπεζες μετατρέπονται στο νέο νόμισμα (δεν χάνονται όπως υποστηρίζουν κάποιοι) όπως και τα χρέη του καθενός.

-Με το νέο νόμισμα (έστω δραχμή) η χώρα αποκτά ανταγωνιστικότητα και διαμορφώνει δική της νομισματική πολιτική. Όχι με βάση τις ανάγκες της νομισματικής ένωσης που ευνοούν Γαλλία, Γερμανία. Με την έξοδο από την ευρωζώνη θα φτηνύνουν τα είδη πρώτης ανάγκης και θα ακριβύνουν τα εισαγόμενα (αυτοκίνητα, τηλέφωνα κλπ). Οικονομολόγοι όπως ο Πωλ Κρούγκμαν, έχουν τοποθετηθεί σαφώς υπέρ της εξόδου της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Διαφωνούν βέβαια διάφοροι παραθυράτοι έλληνες κινδυνολόγοι.

-Οι Τράπεζες για τις οποίες γίνεται μεγάλη κουβέντα θα αντέξουν αν υπάρξει η κατάλληλη προετοιμασία. Και αν αντιπροσωπεύουν αυτό το οποίο εμφανίζουν. Κάποιες θα τις φάει η «αγορά» και αυτό μάλλον είναι νόμος της αγοράς.

-Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι χρεοκοπία ή όχι, αλλά πότε θα γίνει. Αν η Ελλάδα υπογράψει το Μνημόνιο 2 (θα δούμε παρακάτω) η χρεοκοπία θα γίνει στο μέλλον μέσα από απίστευτα συγκρουσιακές συνθήκες στη χώρα. Επιπλέον το 35% του νέου χρέους θα διέπεται από το Αγγλικό Δίκαιο και όχι το Ελληνικό, πράγμα το οποίο σημαίνει πως δεν θα μπορεί η Ελλάδα να το αποφύγει.

-Η χρεοκοπία θα γίνει γιατί το Μνημόνιο 2, όπως και το Μνημόνιο 1,δημιουργούν ύφεση, συρρικνώνουν την οικονομία ,δεν κάνουν βιώσιμο το χρέος, άρα θα επέλθει. Αν μάλιστα η Ευρωζώνη διαλυθεί όπως πιστεύουν πια

πολλοί, η χώρα θα έχει φεσωθεί ένα νέο χρέος μη διαπραγματεύσιμο.

-Η στάση πληρωμών θα εγκαινιάσει μια δύσκολη περίοδο, όχι όμως δυσκολότερη από αυτή που θα ξεκινήσει αν πτωχεύσουμε στο μέλλον με άλλους όρους. Η χώρα θα γίνει ανταγωνιστική. Η Αργεντινή είναι ένα από τα διεθνή παραδείγματα που αποδεικνύουν πως η στάση πληρωμών, δεν είναι πτώχευση που περιγράφουν στα δελτία ειδήσεων.

Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας;

Οι Γερμανοί και η τρόικα δεν είναι ούτε φίλοι μας ούτε εχθροί μας. Δεν θέλουν να μας σώσουν αλλά να πάρουν λεφτά. Αυτός είναι ο λόγος που βαφτίζουν τα μνημόνια «σωτηρία». Ένας καλός και ευγενικός υπάλληλος Τράπεζας, δεν κάνει την Τράπεζα καλή. Ούτε είναι ο ίδιος κακός επειδή αντιλαμβάνεται έτσι τα συμφέροντά της και τα υπερασπίζεται.

-Οι ξένοι δανείζουν λεφτά για να παίρνουν λεφτά, όπως οι Τράπεζες. Επί δύο χρόνια κατάφεραν να εμφανίσουν τον δανεισμό της Ελλάδας ως σωτηρία, πρώτα για να μην προχωρήσει η Ελλάδα σε άλλη λύση η οποία θα απειλούσε τους ίδιους. Οι γαλλογερμανικές Τράπεζες θα επικρατήσουν στο Νότο της Ευρώπης όταν θα έχουμε πέσει στον γκρεμό. Στις δανειακές συμβάσεις που υπογράφουν ο πρώτος όρος είναι πως η Ελλάδα οφείλει να πληρώνει τους τόκους της. Δίνουν λεφτά για να τα επιστρέφουμε με την πληρωμή τόκων. Και βέβαια δεν συμψηφίζονται με αξιώσεις της Ελλάδας (κατοχικό δάνειο, πολεμικές αποζημιώσεις).Ένας ακόμη από τους όρους του δανεισμού είναι η προτεραιότητα στην ενίσχυση των Τραπεζών. Γιατί άραγε;
-Οι Γερμανοί υποστηρίζουν τα συμφέροντά τους. Το θέμα είναι τι κάνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις; Ευθυγραμμίζονται με τους δανειστές, ενώ τα συμφέροντά μας είναι αντίθετα. Χρησιμοποιούν επίσης την επιχειρηματολογία τους. Υπογράφουν πράξεις δανεισμού που οδηγούν απλώς σε νέο χρέος.Η ΕΚΤ, ένας από τους δανειστές μας, έχει 50 δις σε ελληνικά ομόλογα τα οποία είχε αγοράσει στο 80% της αξίας τους. Η βοήθεια λοιπόν προς την Ελλάδα δεν προβλέπει η χώρα μας να τα πάρει στην αξία τους όταν λήξουν, αλλά να μετατραπούν σε ομόλογα του EFSF τα οποία θα αγοράσει η Ελλάδα αφού δανειστεί τώρα με επιτόκια.

Εδώ μπαίνει το ερώτημα, γιατί; Ενδεχομένως πολλοί απ αυτούς να συνδέονται με συμφέροντα. Η Ελλάδα σε λίγο δεν θα έχει να φάει, αλλά αυτοί γίνονται μάνατζερ της «πράσινης ενέργειας» της οποίας η τεχνολογία θα αγοραστεί από την Γερμανία. Μια μεγάλη μερίδα σχετίζεται με το real estate το οποίο θα αφήσει μεγάλα κέρδη τα επόμενα χρόνια. Και μια άλλη μερίδα, είτε σχετίζεται απευθείας με τραπεζικά συμφέροντα, είτε θεωρεί πως η λύση είναι η άποψη πως οι περικοπές θα δημιουργήσουν ανταγωνιστικότητα. Αυτοί που χειρίζονται σήμερα από την πρωθυπουργία της χώρας ως τους σχετιζόμενους οργανισμούς, είναι παιδιά των Τραπεζών και της αντίληψης της «εσωτερικής υποτίμησης». Ανάμεσά τους οι καιροσκόποι και οι αφελείς, νομίζουν πως έτσι θα δώσουν παράταση στο πολιτικό σύστημα που τους τρέφει.

Θα μας σώσει το Μνημόνιο 2;

Όσο και το Μνημόνιο 1. Η επιχειρηματολογία για την επιβολή του Μνημονίου 2, είναι η ίδια ακριβώς με αυτή του πρώτου. «Η χώρα θα καταρρεύσει, χρειάζεται δανεισμό για να λειτουργήσει, τους όρους τους επιβάλουν οι δανειστές, οι οποίοι παρά την επιβολή είναι σωτήρες». Τα δύο μνημόνια, ακόμη και αν αφαιρέσουμε οποιοδήποτε υποψία σκοπιμότητας συμφερόντων, και τα αναλύσουμε ως οικονομικά-πολιτικά γεγονότα, είναι τεχνητές λύσεις που δεν δίνουν λύση. Στηρίζονται σε αυτό που αποκαλείται «εσωτερική υποτίμηση». Δηλαδή η χώρα δεν κάνει στάση πληρωμών. Δεν γίνεται ανταγωνιστική με την υποτίμηση δικού της νομίσματος, αλλά με μείωση μισθών και δαπανών. Αυτό με το Μνημόνιο 1 δεν έγινε. Η μείωση των μισθών, των συντάξεων ,όπως και τα φορολογικά μέτρα έφεραν ύφεση. Η πραγματική αγορά συρρικνώθηκε. Καμιά παραγωγική διαδικασία δεν ενεργοποιήθηκε. Το χρέος μεγάλωσε. Το μεγάλο χρέος (για το οποίο οι μνημονικοί ήθελαν να ρίξουν στο πυρ το εξώτερο όσους το προέβλεπαν),απαιτεί με τη σειρά του πιο σκληρά μέτρα. Οι μισθοί πέφτουν αλλά η αξία των χρεών δεν προσαρμόζεται. Μειώνεται η κατανάλωση, υπάρχει στάση πληρωμών και αδυναμία εξυπηρέτησης δανείων, οι τράπεζες δεν δίνουν πιστώσεις ακριβώς επειδή είναι έτσι η κατάσταση. Η ανεργία αυξάνεται και τα χρήματα αντί να δημιουργούν προϋποθέσεις υγιούς οικονομίας, δίνονται σε επιδόματα ανεργίας. Το επόμενο στάδιο είναι οι κοινωνικές συγκρούσεις. Ξεκινάνε από την κατανοητή αύξηση της εγκληματικότητας και φτάνουν ως τις κοινωνικές διαμαρτυρίες των ανθρώπων που δεν μπορούν πια να επιβιώσουν. Το χρέος είναι δυσβάσταχτο. Επέρχεται η χρεοκοπία.

-Δεν πρόκειται για σενάριο αλλά για πραγματική ζωή τον καιρό του μνημονίου. Το πρώτο μισό έχει επιβεβαιωθεί. Αυτή που επέβαλαν το πρώτο μνημόνιο, αφού έφεραν την ύφεση, τώρα την χρησιμοποιούν ως επιχείρημα για να φέρουν το δεύτερο. Οι διαπραγματεύσεις στο τραπέζι του Μεγάρου Μαξίμου περί του 20% ή του 13ου μισθού που σώθηκε είναι τραγέλαφος.

-Είναι τραγικό πως ο ένας από τους δανειστές, το ΔΝΤ, είναι αυτός που έχει εκφράσει σχετικές επιφυλάξεις για τους όρους του Μνημονίου 2, γνωρίζοντας ίσως από τη διεθνή εμπειρία του την κατάληξη.

-Γιατί απέτυχε το μνημόνιο 1; Μα γι αυτά που προέβλεπε και όχι γιατί δεν εφαρμόστηκε. Είναι δεδομένο πως η ελληνική ιδιομορφία του κομματικού κράτους, είχε τη συμβολή της σε μέτρα που δεν πάρθηκαν για την δημοσιονομική εξυγίανση, αλλά αυτά δεν σχετίζονται με το μνημόνιο. Ενώ η τρόικα καθορίζει για παράδειγμα στο Μνημόνιο 2 με ακρίβεια εκατοστιαίας μονάδας τις περικοπές στους μισθούς, δεν κάνει καμιά πρόβλεψη ή καμιά επιβολή για την δίκαιη φορολόγηση. Δεν λένε στο Μνημόνιο έσοδα «τόσα» από φοροδιαφυγή ή από δίκαιη φορολόγηση. Λένε όμως για μισθούς. Επίσης οι δανειστές δεν επιβάλουν καμιά αναπτυξιακή πολιτική που πρέπει να συνοδεύει το Μνημόνιο και η οποία θα εγγυάται σταδιακά έξοδο από την κρίση. Η οικονομία των Μνημονίων, είναι εγγύηση συγκεκριμένων συμφερόντων.

-Το Μνημόνιο 2, με βάση την αποτυχία του Μνημονίου 1, έπρεπε να είναι ακριβώς η αναίρεση της πολιτικής του πρώτου Μνημονίου. Είναι η συνέχισή του. Η Ελλάδα δανείζεται για να πληρώσει τόκους, να δώσει στις Τράπεζες και να επιβιώσουν πολιτικά οι ντόπιοι οπαδοί αυτής της πολιτικής έως την κοινωνική έκρηξη. Επιπλέον δεσμεύεται στο δανεισμό με το αγγλικό δίκαιο. Δηλαδή σε περίπτωση μελλοντικής χρεοκοπίας ή ακόμη και κατάργησης του ευρώ, η Ελλάδα θα χρωστά το ισόποσο σε ευρώ.

-Δεν υπάρχει καμία προοπτική επιτυχίας του Μνημονίου. Ακόμη και οι προβλέψεις για τις λεγόμενες Ιδιωτικοποιήσεις, είναι ξεκάθαρο πως δεν έχουν καμία τύχη. Απλώς η Δημόσια περιουσία θα απαξιωθεί και θα παραδοθεί στο όνομα της σωτηρίας σε ξένους αγοραστές.

-Οι αγορές, εξαιτίας ακριβώς της ύφεσης που προκαλούν τα Μνημόνια, δεν πρόκειται να ανοίξουν. Θα παραμείνουν καχύποπτες. Ο παραγωγικός ιστός θα καταστραφεί εντελώς. Το «σωτήριο» Μνημόνιο 1, έχει αποδεκατίσει την βιομηχανική παραγωγή (11,4 % κάτω),έχει εξακοντίσει την ανεργία (20%) και έχει μειώσει τα Δημόσια Έσοδα (18%).Σε λίγο κανένας δεν θα μπορεί να εισφέρει το παραμικρό στο Δημόσιο.

-Η κατεστραμμένη παραγωγικά Ελλάδα, θα διώξει τα παιδιά της στο εξωτερικό ή θα τα καταστρέψει. Οι πιο ζωντανές και παραγωγικές δυνάμεις θα βουλιάξουν στην ύφεση, την κοινωνική ανασφάλεια, εχθρευόμενες ένα κράτος που είναι εναντίον του.

Οι Σωτήρες

Στο Μέγαρο Μαξίμου, ένας Τραπεζίτης πρωθυπουργός που είναι από αυτούς που επεξεργάστηκαν πανευρωπαϊκά αυτές τις καταστροφικές πολιτικές και μερικοί εκατομμυριούχοι πολιτικοί, προσπαθούν να πείσουν ότι νοιάζονται για το μέλλον της χώρας. Αν νοιάζονταν τόσο πολύ θα φορολογούσαν τους εαυτούς τους. Ή έστω θα μείωναν ως ένδειξη συμπαράστασης σε αυτό που περνάει ο κόσμος, τα βουλευτικά έσοδα.

Σε καμία από τις ομιλίες των πολιτικών αρχηγών, το κλίμα φόβου που δημιουργούν, δεν έχει επιχειρήματα. Γιατί θα κάνει ζημιά η δραχμή; Πώς αυτοί οι καλοί Σαμαρείτες του κοινωνικού μέλλοντος, που δημιούργησαν όλη την κατάσταση που ζούμε, ξαφνικά απόκτησαν θεία φώτιση για τη σωτηρία μας; Πώς οι κακοί πολιτικοί δεκαετιών (όλοι τους για κακή τους τύχη είναι) θα γίνουν οι καλοί συμβαλλόμενοι στις δανειακές συμφωνίες; Δεν απαντούν. Απλώς εκφοβίζουν.

Κάποιο κινούνται από δόλο. Κάποιοι άλλοι θεωρούν πως έτσι διαιωνίζουν την πολιτική τους επιβίωση, δίνοντας ανάσα σε ένα σύστημα που χωρίς αυτό θα πάψουν να υπάρχουν.

Ακόμη και αν υπήρχε μία πιθανότητα οι δανειακές συμβάσεις να είχαν μια απειροελάχιστη θετική έκβαση, αυτοί είναι που εγγυώνται πως δεν είναι έτσι. Δεν έχουν καμία. Μόνο άθροιση χρέους και στο τέλος χρεοκοπία με τις χειρότερες επιπτώσεις.

Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει βέβαια και το θέμα μιας Δημοκρατίας που ξεχνάει τον εαυτό της, αυτοκαταργείται για να εξυπηρετήσει όρους της Αγοράς, για το καλό μας πάντα. Περιμένω κάποιον από τους σωτήρες να μου δείξει ένα μέρος του κόσμου που η λειτουργία της αγοράς είχε θετικά αποτελέσματα για το κοινωνικό σύνολο.

Μέχρι τότε ας θυμούνται πως όσοι σήμερα δίνουν συνταγές για την κρίση είναι αυτοί που τη δημιούργησαν. Και στην Ελλάδα, αυτοί που κλαίνε για την δημοσιονομική κατάντια, είναι ακόμη αυτοί που την συντηρούν. Κρατάνε θέση υπαλλήλου ΟΣΕ στο Μεσολόγγι όπου δεν έχει τραίνο, αλλά περικόπτουν οριζόντια μισθούς από αυτούς που σε λίγο θα πεθάνουν από την πείνα.

ΥΓ Για να φτάσουμε στην κρίση, έπρεπε να χάσουμε την κρίση μας. Μήπως για να βγούμε πρέπει να την ξαναποκτήσουμε; Το κουτί της Πανδώρας

Γιά δές καιρό που διάλεξε....

2012-02-12T01:13:00.001+02:00

Οι εκατομμυριούχοι αποφασίζουν για τους μισθούς. Οι χορτάτοι μιλάνε για πείνα. Οι προνομιούχοι παριστάνουν τους πονεμένους για προνόμια που χάνονται. Αυτοί που αράζουν στα σαλόνια, ρίχνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους άστεγους. Διαβάζω πως θα δίνονται πλέον φοροελαφρύνσεις για τους κατόχους πολυτελών αυτοκινήτων. Οι άνεργοι πληθαίνουν και τους μειώνεται το επίδομα, οι εργαζόμενοι κινδυνεύουν να χάσουν κάθε δεκάρα, αλλά οι Porsche πρέπει να συνεχίσουν να αγοράζονται.

Είναι ταξικό το παραπάνω μέτρο ή όχι; Ο πόλεμος γίνεται εις βάρος μας χρόνια τώρα. Δεν έγινε μόνο πάνω από τα πτώματα των δικαιωμάτων και των μισθών. Γινόταν μεθοδικά, χωρίς εμείς να έχουμε καταλάβει το παραμικρό. Ήμασταν απασχολημένοι. Και φτάσαμε στο σήμερα (γιατί το μεσοδιάστημα έχει περιγραφεί χιλιάδες φορές τους τελευταίους μήνες) με την κοινωνία να έχει ηττηθεί....

Βέβαια, το πρόβλημα φαινόταν. Ήταν θέμα αισθητικής. Δεν είναι μόνο τώρα πρόβλημα, επειδή χάνονται χρήματα και θέσεις εργασίας. Ήταν πρόβλημα, όταν έβλεπες ένα σωρό πρόσωπα, με την ασχήμια της δίψας για εξουσία χαραγμένη πάνω τους, να στηρίζονται από μεγάλη μερίδα του λαού. Όταν υπήρχαν (και δυστυχώς ακόμη υπάρχουν) οπαδοί των κομμάτων. Όταν υπάρχουν φανατικοί γηπεδόβιοι και θρησκόληπτοι. Όταν υπάρχουν ανιστόρητοι “πατριώτες”.

Είναι το πιο φθηνό να αντιδράς με αφορμή την αρπαγή των χρημάτων σου. Είχες (είχαμε) λόγους για να αντιδράσεις. Ο πόλεμος ακόμη μαίνεται, αλλά δεν φαίνεται να τον έχουμε αναγνώσει σωστά. Γιατί δεν είναι μόνο ένα οικονομικό μοντέλο, ούτε μόνο ένα σύστημα, ούτε μια νοοτροπία. Είναι ένα σύνολο, διαφορετικών πτυχών, από οικονομικά δόγματα, υποσυστήματα και άρρωστες νοοτροπίες.

Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν κόμπλεξ με τα εργασιακά δικαιώματα και αλλεργικοί στις διεκδικήσεις. Είναι αυτοί, που η λογική τους φτάνει στο “έτσι είναι τα πράγματα” και επειδή δεν θέλουν να τ’ αλλάξουν προτιμούν να σπιλώνουν όσους αγωνίζονται και θέλουν κάτι καλύτερο.

Κι επειδή η δουλοπρέπειά τους, τους κάνει να κλείνονται στο κουκούλι τους, λένε όσους δεν προσαρμόζονται στον βούρκο “τεμπέληδες”, “ρομαντικούς” κτλ. Τέτοιοι άνθρωποι με αυτή την νοοτροπία μας οδήγησαν εδώ.

Γιατί όχι μόνο νιώθουν άνετα στον βούρκο, αλλά δεν θέλουν να βγεις κι εσύ από εκεί.

Οι μέρες είναι βροχερές και κρύες. Οι νύχτες παγωμένες. Το συμπέρασμα ένα: Ηττηθήκαμε. Φοβηθήκαμε. Οι συνέπειες φαίνονται. Όταν ένας ποδοσφαιριστής παίρνει περισσότερα χρήματα από έναν γιατρό ή έναν καθηγητή, καταλαβαίνεις με ποιες αξίες είναι χτισμένη αυτή η κοινωνία.

Πάντα λοιπόν ήταν το θέμα αξιακό, αισθητικό και ηθικό. Με λάθος αξίες, κακογουστιά, μετριότητα και μιζέρια, αλλά κυρίως με έναν απίστευτο ωχαδελφισμό και φιλοτομαρισμό, πως θα μπορούσαμε να έχουμε αντίθετα αποτελέσματα;

Όσοι τα λέγαμε, τα γράφαμε, τσακωνόμασταν γι’ αυτά, ίσως αισθανόμαστε δυο φορές λύπη. Και φίλε αναγνώστη, όχι, δεν διεκδικώ βραβείο διορατικότητας. Απλά κουβαλάω μια πίκρα, γιατί ποτέ ο κόσμος δεν άκουσε τις λογικές φωνές (χωρίς να βάζω τον εαυτό μου μέσα). STRANGE JOURNAL

Ανέβα στ' άλογο....και έλα.....

2012-02-12T00:17:00.000+02:00

Η Βουλή των Γελοίων και η Αβουλία της Αριστεράς.

2012-02-11T16:09:00.000+02:00

Του Γιωργου Πηττα «Φεύγε πολέμιον και τύραννον δανειστήν, ου γην αιτούντα και ύδωρ ως ο Μήδος, αλλά της ελευθερίας απτόμενον και προσγράφοντα την επιτιμίαν.»

Σε ελεύθερα νέα Ελληνικά: «Διώξε τον τύραννο και εχθρικό δανειστή. Δεν ζητάει όπως οι Μήδοι γη και νερό, αλλά, την ελευθερία σου ακουμπά και προσημειώνει τα δικαιώματά σου.» Από τα Ηθικά του Πλούταρχου.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.

Θα αντιπαρέλθω την επιχειρηματολογία όσων θέλουν –δικαίωμά τους- να υπερασπίζονται τη γραμμή και τη στρατηγική του ΚΚΕ και θα επιχειρήσω να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις.....

Πάνω και πέρα από το χρέος τα ελλείμματα τις παραδοσιακές παθογένειες της Ελλάδας από καταβολής κράτους και το σύνολο των αιτιών που συνιστούν την Κρίση, υπάρχει μία κεντρική, πυρηνική αιτία για όλα αυτά που ξεπερνά τη διεθνή διάσταση της Καπιταλιστικής Κρίσης:

Η Ελληνική Πολιτική σκηνή και οι πρωταγωνιστές της, διαχρονικά.

Όλοι ίδιοι σε όλες τις εποχές; Όχι.

Πύκνωση όμως, στην εποχή της «μεταπολίτευσης».

Ερώτηση:

Υπάρχει κανένας σοβαρός άνθρωπος που πιστεύει πως η Ελλάδα μπορεί να πορευθεί προς κάποιο φωτεινό δρόμο με τους Γιώργο Παπανδρέου, Ευάγγελο Βενιζέλο, Αντώνη Σαμαρά, Δημήτρη Αβραμόπουλο, Γιώργο Καρατζαφέρη & company καθώς και με όλο το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίστηκε τις τύχες της χώρας τα τελευταία 30 χρόνια;

Υπάρχει κανένας με τα μυαλά του στο κεφάλι του να δουλεύουν έστω υποτυπωδώς που να θεωρεί πως αυτοί οι θλιβεροί πολιτικάντηδες και η παρέα τους, διδάκτορες του ψεύδους της υποκρισίας και της γελοιότητας είναι σε θέση να υπερασπιστούν το οτιδήποτε εκτός από τα στενά στενότατα συμφέροντα των πολιτικών shopping malls τους και των προσωπικών τους μωροφιλοδοξιών;

Σολίστες της κωλοτούμπας, κατά συρροή ψεύτες, εγκληματίες και εκμαυλιστές επί μακρόν της κοινωνίας, μιας κοινωνίας στην οποία ποτέ επί σκοπό δεν δόθηκε Παιδεία που τώρα έχει φτάσει πέρα και από το αδιέξοδο.

Τι θα γίνει; Τι θα κάνουμε;

Έχουμε ένα κατ’ επίφαση κοινοβούλιο, μία Βουλή των Γελοίων.

Και ας μην αρχίσει κανένας τώρα να λέει πως προσβάλλω το Κοινοβουλευτικό μας σύστημα και τους Θεσμούς.

Η συντριπτική πλειοψηφία των βουλευτών έχει εδώ και πολύ καιρό προσβάλλει κατάφορα κάθε έννοια Δημοκρατίας, Θεσμών και Αρχών.

Και δεν θα ασχοληθώ σήμερα με τα διάφορα εγκλήματα που κατά συρροή και κατ’ εξακολούθηση οι κυβερνητικές πλειοψηφίες διαπράττουν νομιμοποιώντας πλήθος αισχροτήτων μόνο και μόνο για να έχουν ικανοποιημένες διάφορες ομάδες αντικοινωνικών συμφερόντων. Ελάχιστο παράδειγμα θα φέρω, το ζήτημα της αυθαίρετης δόμησης και του ξεπουλήματος του Δασικού πλούτου.

Η Βουλή πρέπει να ακυρωθεί. Το πολιτικό σύστημα πρέπει να καταρρεύσει.

Πρέπει να χάσει πάραυτα κάθε νομιμότητα τυπική-γιατί επί της ουσίας δεν εκπροσωπεί ούτε στο ελάχιστο την κοινωνία.

Ερωτώ όλα τα κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς:

Γιατί δεν παραιτούνται αυτή τη στιγμή από το κοινοβούλιο;
Γιατί δεν αποχωρούν από τη Βουλή καταγγέλλοντας όσα τεκταίνονται και τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της καταστροφής του τόπου;

Είναι , όλοι οι βουλευτές της Αριστεράς –και μιλώ κυρίως για τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ επαρκώς προβεβλημένοι στην κοινωνία.

Δυστυχώς η ΔΗΜΑΡ παίζει θολά και καθεστωτικά το παιχνίδι προσπαθώντας να διασώσει το σύστημα- είναι λοιπόν όλοι βουλευτές της Αριστεράς.
Το λέω αυτό όχι εύκολα, καθώς ανέκαθεν πίστευα στην προσωπική αξιοπρέπεια του κου Κουβέλη.

Αλλά, το ρολόι μηδένισε.

Μπορούν λοιπόν να διανοηθούν τι απίστευτη επίδραση θα είχε αν αυτή τη στιγμή παραιτούντο όλοι τους από τη Βουλή;

Αν απέσυραν την συμμετοχή τους από τις εργασίες της Βουλής ώστε να μείνουν εκεί εκτεθειμένες οι μαριονέτες;

Ο Καρατζαφέρης που νομίζει πως ζει ακόμα στην εποχή του… «πονηρός ο βλάχος» αφού συμμετείχε ισότιμα συνειδητά και μεθοδικά στην προετοιμασία του εγκλήματος, τώρα λέει «δεν ψηφίζω».

Εδώ είναι, ο μέγας καγχασμός , η επιτομή της γελοιότητας.

Δουλεύει (νομίζει) το σύμπαν με «επικοινωνιακά τερτίπια» του 1970 για να περισώσει τα ψηφουλάκια που διαρρέουν προς την ετέρα συμμορία της Χρυσής Αυγής.

Αποχωρήστε τώρα κύριοι του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ από τη Βουλή.

Ακυρώστε τη συμμετοχή σας από αυτό το αποτρόπαιο θέατρο σκιών.

Αποχωρήστε έστω και χωρίς καμία μίνιμουμ σύγκλιση σε κάποια αντιμνημονιακή πλατφόρμα μόνο και μόνο για προκαλέσετε εκλογές.

Μόνο και μόνο για να πάρει μια βαθιά ανάσα ο κόσμος.

Να νιώσει πως «κάτι υπάρχει ακόμα».

Και αν αυτό που λέω-η πρόκληση εκλογών δηλαδή- δεν ευσταθεί νομικά (πραγματικά δεν γνωρίζω) αποχωρήστε τώρα, για να δώσετε κουράγιο και δύναμη στην ισοπεδωμένη και κατακερματισμένη κοινωνία για να πυροδοτήσετε διεργασίες.

Μπορείτε να φανταστείτε τι μεγατόνων ένεση κουράγιου θα είχε μία τέτοια πράξη σας;

Αν! Αν, τολμούσατε να πείτε «φεύγουμε από το θέατρο και πάμε κάτω με τον κόσμο».

Η κοινωνία, είναι μόνη της. Τα δύο κόμματα εξουσίας με τον ομοτράπεζο τους Καρατζαφέρη δεν εκπροσωπούν κανέναν πλην τυφλών και αόμματων οπαδών. ΄

Και καθώς γράφω αυτές τις γραμμές (Παρασκευή απόγευμα) μαθαίνω πως ο Ροντούλης του ΛΑ.Ο.Σ παραιτήθηκε και ακολουθούν άλλοι.

Και βέβαια όλοι γνωρίζουμε πως είναι ένα ακόμα χυδαίο επικοινωνιακό παίγνιο των ΛΑ.Ο.Σικών βουλευτών υπό την καθοδήγηση του δημαγωγού που τους καθοδηγεί.

Όχι, κανένας δεν θα πει αν παραιτηθείτε από τα έδρανα και την βουλευτική σας ιδιότητα πως «σέρνεστε» από τον Καρατζαφέρη.

Ο τεράστιος όγκος των ανθρώπων είναι σε θέση να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι.

Σύντροφοι της μίας ή της άλλης πλευράς ή και των δύο, φύγετε και ενωθείτε με την Κοινωνία.

Απογυμνώστε το σύστημα τώρα.

Και όταν θα γίνουν εκλογές θα δούμε πόσα απίδια πιάνει ο σάκος γιατί τότε, με τα αυξημένα ποσοστά που θα λάβετε, θα φανεί η έγνοια και το σχέδιο που έχετε.

Αν είναι για τον τόπο, ή αν είναι για την κομματική και στενά ιδεολογική κατεύθυνση.

Ακόμα όμως και αυτό που περιγράφω, είναι στην πραγματικότητα λίγο.

Ιδανικά, η Ελλάδα θέλει κλείσιμο και άνοιγμα ξανά.

Εννοώ μία πλήρη επανίδρυση.

Να συνθλιβεί το «κράτος» που ιδρύθηκε το 1830, αυτό που έγινε σε χρόνο ελάχιστο έρμαιο για 180 ολόκληρα χρόνια των Κοτζαμπάσηδων και να ανασυσταθεί, όχι από τα εξ ων συνετέθη, αλλά με καινούργια υλικά.

Υπάρχουν;

Δεν ξέρω. Θα βρεθούν; Ναι-πιστεύω.

Έτσι και αλλιώς, το κράτος που στήθηκε το 1830 το παρακράτος που δολοφόνησε τον Καποδίστρια, η Πολιτεία των Μαυρογιαλούρων που ακόμα ζει και απομυζεί την όποια ικμάδα γεννά ο τόπος, αυτή η Πολιτεία που στην κορύφωσή της κατασκεύασε την «ισχυρή Ελλάδα» με το ρουσφέτι τους κολλητούς τους κλέφτες και εκπαίδευσε πλήθη ολάκερα στα Χρηματιστήρια και τον χαβαλέ της κάλπικης ευημερίας, ψοφάει.

Το πτώμα όμως πρέπει να καεί.
Να γίνει στάχτη.

Αλλιώς, ό,τι προκύψει μετά, θα είναι ένα ζόμπι, ένα βαμπίρ, που θα το χρησιμοποιούν εσαεί οι «δανειστές» και η Διεθνής των Τοκογλύφων μαζί με τους σημερινούς πρόθυμους κωλοτούμπες συνομιλητές και δήθεν «διαπραγματευτές».

Ας γίνει επιτέλους κατανοητό: Όλες οι επιλογές είναι επιλογές φτώχειας και θανάτου.

Προς ώρας πεθαίνουν οι πολίτες και μόνο.

Καιρός να πεθάνει το πολιτικό κατεστημένο της χώρας.

Το υπάρχον πολιτικό προσωπικό –των κομμάτων που έχουν κυβερνήσει- πρέπει κυριολεκτικά να εξαφανιστεί από το πρόσωπο της γης.

Ακόμα και τα πιο φτιασιδωμένα του πρόσωπα είναι καρκίνος, είναι μακιγιαρισμένη διαπλοκή.

Αριστερά: Ο δρόμος είναι ανοιχτός. Θα επιλέξετε και τώρα το χειρόφρενο ή την όπισθεν;

Απόνομιμοποιήστε τη Βουλή των Γελοίων ΤΩΡΑ.

Αλλιώς, η ιστορία θα έχει στο όχι μακρινό μέλλον να λέει για τους μοιραίους και άβουλους που και αυτοί θυσίασαν για ένα πουκάμισο αδειανό μία Ελλάδα και μερικές γενιές Ελλήνων. Πυροδοτήστε την κοινωνία. Παραιτηθείτε. Τώρα. Γιώργος Πήττας για το tvxs.gr και την εφημερίδα Πολίτης. ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ

Το τέλος του φόβου

2012-02-11T10:49:00.000+02:00

φωτο:by Tertius Alio

Της Φιλιως Τσουκαλά Οι (Δυτικοί) άνθρωποι (μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο) νιώθουμε την ανάγκη να πιστεύουμε ότι τα πράγματα που μας συμβαίνουν διέπονται από κάποια λογική, την οποία μπορούμε να κατανοήσουμε και στην οποία η δική μας ύπαρξη είναι αντικείμενο σεβασμού από το σύνολο των δυνάμεων της κοινωνίας.Τις τελευταίες δεκαετίες, και καθώς οι κοινωνικοί αγώνες του 20ού αιώνα είχαν κοστίσει πολλές θυσίες στους λαούς της Ευρώπης, έγινε κυρίαρχη η αντίληψη περί προόδου η οποία θα ήταν αέναη και ωφέλιμη για τον καθένα, ακόμα και αν δεν συμμετείχε στα κοινά, αν κοιτούσε μόνο τα προσωπικά του συμφέροντα, αν δεν τον πείραζε η απάνθρωπη εκμετάλλευση των εργαζομένων της Ασίας που φτιάχνουν τα προϊόντα που καταναλώνει.Αντίστοιχα, τώρα που ο ελληνικός λαός δέχεται μία τόσο άγρια επίθεση σε αυτά που θεωρεί δεδομένα, βλέπουμε να ενεργοποιούνται μια σειρά από απόψεις προκειμένου να γίνει ανεκτό αυτό που κανονικά θα ήταν αδιανόητα τρομακτικό.....
Πιστεύουμε λοιπόν ότι η οικονομία κατέρρευσε επειδή οι Έλληνες δεν δούλευαν αρκετά ή ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους, ότι φταίνε οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων κ.λπ. Με άλλα λόγια, είναι, φαίνεται, παρήγορο να θεωρούμε ότι έχουμε ευθύνη για ό,τι μας συμβαίνει ή ότι οι υπαίτιοι είναι αδύναμοι κι αυτοί σαν κι εμάς, τους βλέπουμε κάθε μέρα και μπορούμε να τους τα πούμε ένα χεράκι, όπως συμβαίνει όλο και περισσότερο στις δημόσιες υπηρεσίες. Αυτή η πεποίθηση, όσο και να αντιβαίνει τα δεδομένα που έχουμε για την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, μάς επιτρέπει να μην βλέπουμε την πραγματικότητα. Ότι δηλαδή ένα ισχυρό σύστημα, τεραστίων συμφερόντων, επιτίθεται μετωπικά και συνειδητά στις ζωές μας, ότι η πρόθεση είναι η καταστροφή των στοιχειωδών δικαιωμάτων μας, ότι το να βρεθούν άνθρωποι στον δρόμο δεν είναι καν κάτι που το ζυγίζουν με τα κέρδη τους, τους είναι απολύτως αδιάφορο.Τη στιγμή που ο αντίκτυπος των μέτρων είναι απολύτως πραγματικός και αλλάζει την καθημερινότητά μας, που ο φόβος και η μελαγχολία φωλιάζει μέσα μας, έχουμε ανάγκη να φέρνουμε την αντιπαράθεση σε μεγέθη που κατανοούμε και στα οποία πιστεύουμε ότι έχουμε κάποιον έλεγχο. Αναρωτιόμαστε πώς και δεν σκέφτονται την αξιοπιστία τους, της υστεροφημία τους, ακόμα και την σωματική τους ακεραιότητα. Πολλοί πίστεψαν ότι ο Παπαδήμος θα ενδιαφερόταν για τον λαό του οποίου διορίστηκε πρωθυπουργός. Λιγότεροι, ελπίζω, θα πίστεψαν ότι ο Σαμαράς και ο Καρατζαφέρης διαπραγματεύονταν με την τρόικα. Είναι σημαντικό να πιστεύουμε ότι κάποιοι είναι με το μέρος μας και ότι αυτοί έχουν κάποια ισχύ, δεν είναι φορείς μιας πολιτικής και μιας ιδεολογίας, αναλώσιμοι και αυτοί.Κι έτσι, με αυτή την εκλογίκευση της πραγματικότητας, μπορούμε να πιστεύουμε ότι δέκα μέρες στο Σύνταγμα είναι αρκετές για να νικήσουμε, και να αποσυρόμαστε στο σπίτι μας μοιρολατρικά αφού δεν τα καταφέραμε, ότι θα γίνουν εκλογές χωρίς να τις διεκδικήσουμε, ότι το νεοφιλελεύθερο σύστημα δεν θα πολεμήσει οικονομικά και φυσικά εναντίον μας.Δυστυχώς για μας, αν ρίξουμε μία ματιά νοτιότερα, στην Αίγυπτο, θα δούμε ξεκάθαρα πόσο ακριβή είναι η ελευθερία και η δημοκρατία. Αν καταλάβουμε ποιος παλεύει εναντίον μας, αν αντέξουμε τον φόβο που αυτό μοιραία προκαλεί, θα απεγκλωβιστούμε από τη λογική της ανάθεσης της σωτηρίας μας στους αντιπάλους μας, και θα στραφούμε στη συλλογική οργάνωση και δράση των από κάτω, που είναι το μόνο αποτελεσματικό όπλο απέναντι σε μια τέτοια επίθεση.
* Η Φιλιώ Τσουκαλά είναι ψυχολόγος Η Αυγή

Τελευταία ευκαιρία

2012-02-11T02:42:00.000+02:00

Tου Γιάνη Βαρουφάκη Aλλη μια φορά, τα «μέσα ενημέρωσης», τόσο εδώ όσο και στο εξωτερικό, στενάζουν πάνω από το λάθος ερώτημα. Το ερώτημα δεν είναι αν θα συμφωνηθεί η νέα δανειακή σύμβαση Ελλάδας-τρόικας. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει όταν (κι όχι εάν) δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί η αποτυχία της.
Το ότι θα αποτύχει είναι δεδομένο. Με την ήδη αποτελματωμένη (εδώ και πολλούς μήνες) βιομηχανική παραγωγή να μειώνεται κατά 11,3% σε έναν μόνο μήνα (Δεκέμβριο), τα δημόσια έσοδα να κατρακυλούν κατά 18% τον επόμενο μήνα (Ιανουάριο), και την ανεργία να πετάει στο 20,9% (από 18.2% τον αμέσως προηγούμενο μήνα), το «πλάνο» του Μνημονίου Νο.2 βρίσκεται ήδη νοκ άουτ στο καναβάτσο της ζωής. Μόνο η ελληνική κυβέρνηση προσποιείται ότι είναι όρθιο. (Μην ξεχνάμε ότι ήταν ένα «πλάνο» που βασίστηκε στην υπόθεση ότι εντός του πρώτου τριμήνου του 2012 η οικονομία θα έχει ήδη σταθεροποιηθεί.)....

Οπότε, ας περάσουμε χωρίς χρονοτριβή στο ερώτημα που δεν έχουμε το δικαίωμα να αγνοούμε: Τι θα γίνει όταν η αποτυχία της νέας σύμβασης γίνει το ίδιο ξεκάθαρη με εκείνη της πρώτης (του Μνημονίου Νο.1); Ας πάρουμε τα τρία σενάρια που θέτουν υποψηφιότητα αυτές τις μέρες στον διεθνή τύπο: Το πρώτο είναι να υπάρξει νέο κούρεμα (αυτή την φορά των δανείων που έχουμε πάρει από την τρόικα) συν νέα δάνεια από την... τρόικα. Το δεύτερο είναι να εξαναγκαστεί η Ελλάδα να εξέλθει από το ευρώ. Το τρίτο είναι να αφήσουν το ελληνικό δημόσιο να πτωχεύσει εντός του ευρώ. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Σενάριο 1: Τρίτο Μνημόνιο

Δεν είναι λίγοι οι οπαδοί της νέας δανειακής συμφωνία, του Μνημονίου Νο.2, που μου λένε: «Ας πάρουμε αυτά που μας δίνουν τώρα, κι όταν έρθει η στιγμή που θα αποδειχθεί ότι Μνημόνιο Νο.2 δεν περπατάει, θα μας κουρέψουν κι άλλα από αυτά που χρωστάμε.» Προφανώς αναφέρονται σε κούρεμα των δανείων από την τρόικα, καθώς αυτά που θα χρωστάμε στους ιδιώτες (μετά το όποιο PSI τώρα) θα διέπονται από το αγγλικό Δίκαιο, οπότε ένα κούρεμα θα οδηγήσει στην καταδίκη της χώρας στα αγγλικά δικαστήρια – μια εξέλιξη που καμία χώρα δεν θέλει. Πόσο πιθανό είναι όμως να μας «συγχωρήσει» ένα μέρος του χρέους η τρόικα; Κατ΄αρχάς, τα δάνεια της τρόικας αποτελούνται από τρία μέρη: (1) δάνειο από την ΕΚΤ, (2) δάνειο από τα υπόλοιπα κράτη-μέλη και (3) δάνειο από το ΔΝΤ (το 1/3 του συνόλου).
Από αυτά τα τρία μέρη, το κομμάτι του ΔΝΤ δεν «αγγίζεται», καθώς το ΔΝΤ σε καμία περίπτωση δεν θα ήθελε να υπάρξει τέτοιο παγκόσμιο προηγούμενο. Το ίδιο και με το (1), καθώς η ΕΚΤ είναι αποφασισμένη να ισχύει για τα δάνειά της ότι και με τα δάνεια του ΔΝΤ. Μένει λοιπόν το (2). Το (2) απαιτεί την εξής απόφαση από τα κοινοβούλια 16 χωρών (συμπεριλαμβανομένων και ήδη πτωχευμένων, όπως η Πορτογαλία, που είχαν εγγυηθεί ένα μέρος των δανείων του Μνημονίου Νο.1): Να βάλουν το χέρι στην τσέπη για πρώτη φορά προς όφελος της Ελλάδας!
Πράγματι, έως τώρα, τα υπουργεία οικονομικών των 16 δεν μας έστελναν χρήματα. Απλά εγγυόντουσαν τα δάνεια αυτά για το ελληνικό δημόσιο. Χέρι στην τσέπη θα βάλουν μόνο όταν το ελληνικό δημόσιο δεν τα αποπληρώνει στο ακέραιο (δηλαδή αν κουρευτούν και αυτά τα δάνεια). Πιστεύετε εσείς ότι μετά την αποτυχία και του δεύτερου Μνημονίου, οι 16 εταίροι μας της ευρωζώνης θα δεχθούν να βάλουν για πρώτη φορά το χέρι στην τσέπη για πάρτη του ελληνικού δημοσίου; Δεν χρειάζεται να απαντήσετε. Είναι προφανές ότι δεν θα το κάνουν.
Το μόνο που είναι πιθανόν να γίνει, και μάλιστα αρκετά σύντομα, είναι η ΕΚΤ να αποφασίσει όχι να μην χάσει αλλά να μην... κερδίσει από την δυστυχία του ελληνικού δημοσίου. Πιο συγκεκριμένα, η ΕΚΤ έχει αγοράσει πάνω από €50 δις ελληνικών ομολόγων στο 80% της αξίας τους. Λέγεται ότι σχεδιάζουν την ανταλλαγή αυτών των ελληνικών ομολόγων με ομόλογα του EFSF αξίας ίσης με τα χρήματα που έδωσε η ΕΚΤ για να αγοράσει τα ελληνικά ομόλογα (δηλαδή το 80% της αξίας τους). Κατόπιν, το EFSF θα πουλήσει στην Ελλάδα τα ελληνικά ομόλογα σε μια αξία ίση με εκείνη των δικών της ομολόγων που έδωσε στην ΕΚΤ. Έτσι, το ελληνικό δημόσιο θα έχει επαναγοράσει στο 80% της αξίας τους τα ομόλογά του που έχει αυτή την στιγμή η ΕΚΤ στα βιβλία της. Με τι χρήματα θα τα αγοράσει όμως; Με χρήματα που θα της δανείσει η τρόικα ή το EFSF! Καθώς όμως αυτά τα χρήματα δανείζονται έντοκα, η ελάφρυνση του 20% μειώνεται. Με απλά λόγια, πολύ κακό για το τίποτα. [Προσέξτε ότι όλα αυτά δεν είναι παρά παιδιαρίσματα. Αν η ΕΚΤ ήθελε, μπορούσε να πει στην Ελλάδα ότι θα δεχθεί να πληρωθεί, όταν έρθει η ώρα, μόνο το 80% της αξίας των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει. Δηλαδή αυτά που πλήρωσε για να τα αγοράσει. Όμως αυτό θα ήταν «απαράδεκτο» καθώς, στο νοσηρό μυαλό τους, το να μην κερδίσουν από την αγοραπωλησία ελληνικών ομολόγων συνιστά... χρηματοδότηση της Ελλάδας. Για να μην συνιστά κάτι τέτοιο, σκέφτονται να παίξουν τις κουμπάρες, με τον τρόπο που σας περιέγραψα. Τέτοια βλέπουν οι Αμερικάνοι κι οι Κινέζοι και βγαίνουν από τα ρούχα τους.]
Περιληπτικά, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μετά την αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, το όποιο επιπρόσθετο κούρεμα γίνει θα είναι πολύ μικρό. Τι θα σημάνει αυτό για το δημόσιο χρέος; Δεν μπορούμε να ελπίζουμε ότι μαζί με τα όποια οφέλη από το PSI, θα σταθεροποιηθεί; Όχι, δεν μπορούμε. Δεδομένου ότι η οικονομία μας είναι σε ελεύθερη πτώση (ελέω επιθετικών περικοπών), πολύ, πολύ σύντομα το δημόσιο χρέος θα βρεθεί και πάλι σε τροχιά προς το 150%. Γιατί; Επειδή μια χώρα της οποίας το δημόσιο χρέος είναι αρκετά πάνω από το 100% για να το σταθεροποιήσει πρέπει να έχει ένα ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομικής δραστηριότητας που να μην διαφέρει πολύ από το επιτόκιο με το οποίο δανείστηκε πρόσφατα. Ακόμα και στο 3% να ρίξει η τρόικα το επιτόκιο, με ρυθμό μεγέθυνσης στο -6% και -7%, το χρέος παραμένει εκρηκτικό.
Συνεπώς, η αποτυχία της σύμβασης του Μνημονίου Νο.2, που μεθαύριο καλούνται να υπερψηφίσουν οι βουλευτές μας, δεν υπάρχει πιθανότητα να οδηγήσει τους ευρωπαίους «εταίρους» μας να μας δώσουν και τρίτο Μνημόνιο. Μένουν λοιπόν τα εξής δύο σενάρια:

Σενάριο 2: Εξοβελισμός από το ευρώ

Κάθε μέρα που περνά, ακούγονται εντός της γερμανικής ελίτ όλο και πιο δυνατά οι φωνές που ζητούν να χρησιμοποιηθεί ο χρόνος που «κερδίζουν» με το Μνημόνιο Νο.2 ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος για την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από την ευρωζώνη. Και πως θα το κάνουν αυτό; Με δύο τρόπους: (α) Καθιστώντας την ζωή τόσο αφόρητη στην Ελλάδα που ο λαός της να επιλέξει να φύγει τόσο από την ευρωζώνη όσο και από την ΕΕ, και (β) αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν θα στηρίζονταν από την ΕΚΤ σε μια περίπτωση πανικού των αποταμιευτών, κάτι που κάλλιστα μπορεί να προκαλέσει τον πανικό και την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.
Οι φωνές αυτές (που παραμένουν μειοψηφικές στο Βερολίνο, αλλά οι οποίες δυναμώνουν) θεωρούν ότι, με τις τονωτικές ενέσεις του τρισεκατομμυρίου ευρώ που θα έχει κάνει στο τραπεζικό σύστημα η ΕΚΤ του κ. Draghi, οι κλυδωνισμοί από τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρωσύστημα θα είναι διαχειρίσιμοι. Όσοι το πιστεύουν αυτό είναι, κατά την ταπεινή γνώμη μου, επικίνδυνα ανόητοι. Πράττουν λάθος πανομοιότυπο με εκείνο του Hank Paulson, του υπουργού οικονομικών του Προέδρου Bush, όταν θεώρησε πως μπορεί να αφήσει την Lehman να καταρρεύσει απορροφώντας τους κραδασμούς μέσα από την παροχή ρευστότητας στις υπόλοιπες τράπεζες.
Εξακολουθώ λοιπόν να πιστεύω ότι όσοι σκέφτονται έτσι είναι βαθειά νυχτωμένοι: Οι διασυνδέσεις τόσο μεταξύ των ιδιωτικών τραπεζών όσο και μεταξύ των Κεντρικών Τραπεζών της ευρωζώνης είναι τόσο περίπλοκες που ο εξοβελισμός μίας χώρας θα οδηγήσει στην κατάρρευση της ευρωζώνης. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι δεν θα επικρατήσουν οι επικίνδυνα ανόητοι στο Βερολίνο (δεν θα ήταν η πρώτη φορά άλλωστε). Σε αυτή την περίπτωση, η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί εκτός ευρώ σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον επιταχυνόμενης Κρίσης που γρήγορα θα δει το ευρώ να εξαφανίζεται. Αν όντως έτσι συμβούν τα πράγματα (και ανεξάρτητα του πόσο καιρό θα πάρει στο ευρώ να διαλυθεί μετά από μία ελληνική έξοδο), σκεφτείτε τι κακό θα μας έχει κάνει το να έχουμε ήδη δεσμευτεί στο Μνημόνιο Νο.2.

Πρώτον, θα έχουμε ένα χρέος στους παλαιούς δανειστές μας (λόγω PSI) εκπεφρασμένο σε ευρώ και μάλιστα υπό το αγγλικό δίκαιο. Αυτό το χρέος, θα παραμείνει σε ευρώ όσο υπάρχει ευρώ. Κι όταν το ευρώ θα διαλυθεί (αν έχω δίκιο στην πρόβλεψή μου αυτή) η αξία του θα διαμορφωθεί, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, στην βάση μιας λογιστικής μονάδας (σαν το παλιό ECU που ήταν ο πρόδρομος του ευρώ) η οποία θα αντανακλά πιο πολύ την αξία του νέου γερμανικού νομίσματος!
Δεύτερον, τα χρέη μας τόσο του Μνημονίου Νο.1 όσο και του Μνημονίου Νο.2 (προς το ΔΝΤ και τους υπόλοιπους ευρωπαίους τέως εταίρους μας) θα τρέχουν σε σκληρό νόμισμα.
Τρίτον, τα έσοδα από τις όποιες ιδιωτικοποιήσεις κάνουμε (π.χ. του ΟΠΑΠ) θα έχουν χαθεί, καθώς θα τα έχουμε χρησιμοποιήσει για αποπληρωμή ενός μικρού μέρους των υπέρογκων δανείων μας και, βέβαια, δεν θα μπορεί το κράτος να τα χρησιμοποιεί στην πιο δύσκολη στιγμή του – τότε που θα βρίσκεται εκτός Ευρώπης και εκτός αγορών και δεν θα έχει ξένο συνάλλαγμα για να επιτρέπει στον ιδιωτικό τομέα να εισάγει βασικά αγαθά (κάτι που όσο είμαστε στο ευρώ δεν υφίσταται ως πρόβλημα καθώς οι επιχειρήσεις διαθέτουν άμεση πρόσβαση στο «ξένο» νόμισμα, στο ευρώ).
Τέταρτον, το εθνικό εισόδημα (το ΑΕΠ) θα είναι σημαντικά χαμηλότερο την ώρα που θα έρθει ο εξοβελισμός λόγω αποδοχής των μέτρων που συνοδεύουν το Μνημόνιο Νο.2.

Σενάριο 3: Μελλοντική πτώχευση εντός της ευρωζώνης

Αν τελικά οι φωνές που θέλουν τον εξοβελισμό της Ελλάδας από το ευρώ, μετά την σίγουρη αποτυχία του Μνημονίου Νο.2, δεν υπερισχύσουν, και κυριαρχήσει ο ορθολογικός φόβος πως μία έξοδος ενός μέλους θα φέρει την κατάρρευση όλου του ευρω-οικοδομήματος, τι άλλο μπορεί να συμβεί (δεδομένου ότι ένα Μνημόνιο Νο.3 είναι αδύνατον); Μα να αφεθεί η Ελλάδα να κάνει αυτό που κάνουν πολιτείες των ΗΠΑ εντός της μεγάλης ζώνης του δολαρίου: στάση πληρωμών μέχρις νεοτέρας! Το κράτος μας θα συνεχίσει να ζει εντός των ορίων που του επιβάλουν τα φορολογικά του έσοδα (κάτι που πρέπει να κάνει έτσι κι αλλιώς υπό το Μνημόνιο Νο.2) και η ΕΕ θα τρέχει και δεν θα φτάνει να καταλαγιάσει τον μεγάλο αναβρασμό που θα επικρατεί στις αγορές καθώς οι μαύρες τρύπες των τραπεζών θα έχουν μεγαλώσει κι άλλο και τα CDS θα έχουν πυροδοτηθεί ξεκινώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση πολλών μεγατόνων.
Κάπου εκεί η Ευρώπη θα κληθεί να αποφασίσει αν θέλει να σώσει το ευρώ ή όχι, κι αν ναι με ποιόν τρόπο. Αν όχι, γυρνάμε όλοι στα εθνικά μας νομίσματα ή δημιουργούνται και κάποια περιφερειακά (π.χ. ζώνη του μάρκου, λατινική ένωση, συν κάποια σκόρπια νομίσματα όπως δραχμή, ιρλανδικό πουντ κλπ). Αν ναι, η λύση που θα δοθεί δεν μπορεί να βασίζεται απλά στις περικοπές, στα δάνεια και στην τιμωρία. Θα ενέχει, θέλοντας και μη, τα τρία βασικά συστατικά που λείπουν στην σημερινή ευρωζώνη: Ενοποίηση τραπεζικών συστημάτων, ενοποίηση μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους και, βεβαίως, μια κοινή επενδυτική πολιτική που θα ανακυκλώνει περί το 10% των πλεονασμάτων υπό την μορφή παραγωγικών επενδύσεων στην περιφέρεια (ίσως χωρίς την εμπλοκή των εθνικών κυβερνήσεων – κάτι που θα ήταν ευχής έργον).

Συμπέρασμα

Τι θα συμβεί λοιπόν όταν αποδειχθεί περίτρανα η αποτυχία της σύμβασης που οι βουλευτές μας καλούνται να αποδεχθούν την Κυριακή; Από τα τρία σενάρια που μπορεί να σκεφτεί κανείς (βλ. πιο πάνω), το πρώτο είναι εκτός τόπου και χρόνου. Το δεύτερο θα προκύψει μόνο σε περίπτωση άλλης μιας πολιτικής αστοχίας της γερμανικής ελίτ. [Άρα, λαμβάνοντας υπ’ όψη μας το πρόσφατο παρελθόν, είναι πολύ πιθανόν να … προκύψει.] Το τρίτο είναι το καλύτερο από τα τρία.
Ποιο από τα δύο αυτά σενάρια (το 2ο ή το 3ο;) είναι πιθανότερο; Θα θέλαμε το 3ο. Αλλά, όσον αφορά την βέλτιστη απόφαση στην ψηφοφορία της Κυριακής, είτε προκύψει το 2ο είτε το 3ο, ένα «ναι» στο Μνημόνιο Νο.2 θα έχει αποδυναμώσει την Ελλάδα στην πιο δύσκολή στιγμή – την στιγμή που η αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 γίνει φανερή.
Όπως είδαμε, στην περίπτωση που δεσμευτούμε στο Μνημόνιο Νο.2 και προκύψει το Σενάριο 2, ουσιαστικά θα έχουμε χρεώσει το κράτος μας με πολλά δις ώστε να εξαγοράσει η Γερμανία χρόνο για να μας εξοβελίσει από το ευρώ όταν οι ηγέτες της κρίνουν ότι τους συμφέρει - κι όταν η Ελλάδα είναι αποδυναμωμένη περισσότερο από σήμερα. Αν είναι να μας εκπαραθυρώσουν, γιατί φίλες και φίλοι να χρεωθούμε σήμερα τόσα δις ευρώ; Γιατί να μετατρέψουμε το 35% του δημόσιου χρέους μας στους ιδιώτες σε ομόλογα του αγγλικού δικαίου; Γιατί να αποδεχθούμε περικοπές που καταστρέφουν ό,τι έχει μείνει από τον παραγωγικό μας ιστό και που είναι τριπλάσιες από αυτές που αρκούν για να ζει το κράτος από τα φορολογικά του έσοδα (εφόσον αναβάλει μέχρι νεοτέρας τις αποπληρωμές των δανείων του);
Κι αν τελικά δεν μας δείξουν την πόρτα του ευρώ (κάτι που θεωρώ ότι τελικά δεν θα κάνουν), και η «προαναγγελθείσα» αποτυχία του Μνημονίου Νο.2 τους αναγκάσει να μας επιτρέψουν την στάση πληρωμών εντός της ευρωζώνης, γιατί να μην την κάνουμε τώρα, πριν δεσμευτούμε με το Μνημόνιο Νο.2;
Επίλογος
Το επόμενο εικοσιτετράωρο οι τριακόσιοι της Βουλής θα κληθούν να πάρουν την τελευταία σημαντική απόφαση του πολιτικού τους βίου. Τους την παρουσιάζουν ως μονόδρομο. Ναι, μονόδρομος είναι. Ένας μονόδρομος που θα στερήσει και σε αυτούς, αλλά και σε μια ολόκληρη γενιά, το δικαίωμα να αποφασίζουν. Το Μνημόνιο Νο.2, που τους λένε να ψηφίσουν για να σωθεί η χώρα, θα αποτύχει. Όπως απέτυχε και το προηγούμενο. Το μόνο που θα πετύχει είναι να δημιουργήσει μια Ελλάδα που από τούδε και στο εξής, στερείται το δικαίωμα να επιλέγει.

Την Κυριακή, πριν φύγουν από το σπίτι τους για τη Βουλή, ας κάτσουν μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου τους ακίνητοι. Για πέντε, δέκα λεπτά ας στηθούν μπροστά στο είδωλό τους. Να κοιτάξουν βαθειά μέσα στα ίδια τους τα μάτια. Να στοχαστούν μπροστά στην αντανάκλασή τους. Και να σκεφτούν κάτι πολύ, πολύ απλό: Ό,τι και να κάνει η κα Μέρκελ, η ΕΕ, το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η χώρα μας, η γενιά που έρχεται, θα είναι λιγότερο αδύναμη αν εκείνοι απλά προσέλθουν στο Κοινοβούλιο και πούνε όχι στο Μνημόνιο Νο.2. Έτσι απλά. Και μετά ας φύγουν από την μπρος πόρτα, διαχεόμενοι μέσα στην κοινωνία που τόσο καιρό πληγώνουν κι η οποία όμως έχει την δύναμη να τους συγχωρήσει. Αρκεί να πουν το «όχι» σε μια δανειακή συμφωνία-τέρας που είναι καταδικασμένη στην αποτυχία.

Zeit: "Αφήστε ήσυχη την Ελλάδα!"

2012-02-11T02:30:00.000+02:00

"Αφήστε ήσυχη την Ελλάδα" τιτλοφορείται άρθρο της γερμανικής Zeit, στο οποίο αναφέρεται πως η Ελλάδα δεν είναι παράδειγμα προς αποφυγή αλλά ευκαιρία για την Ευρώπη να αποδείξει ότι πρόκειται για μία ένωση, με την πραγματική έννοια του όρου.

Το άρθρο παραθέτει τις εικόνες δύο χωρών της Ένωσης. Από τη μία η Γερμανία όπου τα έσοδα αυξάνονται, η ανεργία πέφτει και τα συνδικάτα ζητούν αυξήσεις με το επιχείρημα ότι η οικονομία πάει καλά, "μία νησίδα ευτυχίας".

Από την άλλη η Ελλάδα η οποία υπό την πίεση της τρόικας εγκρίνει όλο και περισσότερα μέτρα λιτότητςα, όπου οι μισθοί μειώνονται ως και κατά 30%, όπου πρέπει να απολυθούν ως το 2015 περίπου 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι. Την ίδια στιγμή η χώρα βρίσκεται προ της χρεοκοπίας....

Ο αρθρογράφος αναφέρει ότι αυτή τη στιγμή η βοήθεια καθυστερεί, γιατί οι Ευρωπαίοι αμφιβάλλουν ότι η κυβέρνηση μπορεί να εφαρμόσει τα μέτρα. "Και δίκαια" προσθέτει "καθώς οι ήδη αποφασισμένες περικοπές δεν αποδίδουν και εντείνουν το πρόβλημα" και την ίδια στιγμή "η αντίσταση των Ελλήνων κατά του προγράμματος πτώχευσης των ιδίων και της αποδυνάμωσης της χώρας τους είναι μεγάλη".

"Είναι αυτή η προοπτική μίας ενωμένης Ευρώπης;" αναρωτιέται ο συγγραφέας. "Μία χώρα από όπου ξεπήδησε η δυτική κουλτούρα και η Δημοκρατία, να γίνει προτεκτοράτο των Βρυξελλών, χωρίς ελπίδα αλλά και χωρίς βελτίωση;".

"Μία ήπειρος που χωρίζεται βαθύτερα σε έναν βορά που ευημερεί και έναν νότο που υποφέρει, όπου οι άνθρωποι δεν ξέρουν αν θα μπορέσουν να πληρώσουν την τροφή της ημέρας;" προσθέτει, αναφέροντας ότι τη στιγμή που η Γερμανία ζητεί όλο και μεγαλύτερη φορολόγηση των Ελλήνων, σκέφτεται να μειώσει τους φόρους των πολιτών της.

Σημειώνει επίσης ότι δεν ήταν η Ελλάδα εκείνη που ωφελήθηκε περισσότερο από τα προγράμματα σωτηρίας, από το κοινό νόμισμα και την κοινή αγορά, αλλά η Γερμανία, η οποία αν επέστρεφε στο μάρκο θα έβλεπε - λέει ο αρθρογράφος - τα προϊόντα της να ακριβαίνουν κατά 40%, λόγω της μείωσης των εξαγωγών.

Το άρθρο αναφέρει ότι η πολιτική της Μέρκελ, είναι αυτή της αποσύνθεσης της Ευρώπης και προκαλεί ύφεση που θα πλήξει κάποια στιγμή και την ίδια τη Γερμανία, γιατί δεν θα μπορεί να ζήσει για πάντα στο "ευτυχισμένο νησί".

"Η Ελλάδα χρειάζεται την αλληλεγγύη μας, μία απαλλαγή από το χρέος και ένα πρόγραμμα στήριξης αντί για νέα προγράμματα λιτότητας - βοήθειας", ώστε να σταθεί στα πόδια της και να γίνει ισότιμος εταίρος, υποστηρίζει ο αρθρογράφος και προσθέτει: "Αυτό θα έδινε στην Ελλάδα και στην Ευρώπη προοπτική".

"Χρειαζόμαστε την Ελλάδα ως παράδειγμα ότι η Ευρώπη μπορεί να καθορίσει την μοίρα της", καταλήγει. Nooz.gr

Τα ομόλογα του θανάτου

2012-02-10T21:27:00.000+02:00

Του Μιχάλη Μητσού

Η σύλληψη είναι απλή. Διαλέγεις μια ομάδα 500 Αμερικανών ηλικίας 72 ώς 85 ετών, συγκεντρώνεις με τη συναίνεσή τους πληροφορίες για την υγεία τους, αξιολογείς με επιστημονικό τρόπο το βιώσιμο ζωής τους και ποντάρεις στο πότε θα πεθάνουν. Οσο πιο γρήγορα αποχαιρετήσουν τα εγκόσμια τόσο πιο πολλά κερδίζεις. Οσο περισσότερο ζουν πέρα από την προβλεπόμενη ημερομηνία του θανάτου τους, αντίθετα, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος της τράπεζας. Με άλλα λόγια, το συμφέρον του επενδυτή είναι να τα τινάξει ο γέρος όσο το δυνατόν πιο σύντομα.

Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα «ομόλογα του θανάτου», η τελευταία κατηγορία των λεγόμενων τοξικών χρηματοπιστωτικών προϊόντων. Πίσω τους δεν βρίσκονται κάποιοι άθλιοι κερδοσκόποι ή κάποια σκοτεινά hedge funds, αλλά η έγκυρη και αξιοσέβαστη Deutsche Bank....
Το προϊόν ονομάστηκε Kompass Life 3. Και η ανταπόκριση του κοινού είναι μεγάλη. Σύμφωνα με το «Σπίγκελ», τα χρήματα που έχουν μέχρι στιγμής επενδυθεί από ιδιώτες στο προϊόν αυτό ξεπερνούν τα 700 εκατομμύρια ευρώ. Υπάρχει όμως πάντα κάποιος που προσπαθεί να χαλάσει τη δουλειά. Απαντώντας στην προσφυγή ενός επενδυτή που παραπονιόταν ότι δεν ήξερε πώς ακριβώς λειτουργεί αυτό το σχήμα, ο μεσολαβητής της Ενωσης Γερμανικών Τραπεζών παραδέχθηκε ότι το συγκεκριμένο χρηματοπιστωτικό προϊόν «δεν συμβιβάζεται εύκολα με τις αξίες μας σε ό,τι αφορά το απαραβίαστο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Κατόπιν αυτού, θα .......κληθεί να αποφασίσει η δικαιοσύνη για το κατά πόσον το ποντάρισμα στη διάρκεια ζωής ενός δείγματος ανθρώπων παραβιάζει τον ηθικό κώδικα της Γερμανίας. Κι αν η απόφαση είναι καταφατική, το προϊόν θα απαγορευτεί. Κρίμα, γιατί τόσοι άνθρωποι θα χάσουν τα λεφτά τους.

Για να σοβαρευτούμε: το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι η ανθρώπινη ζωή γίνεται κι αυτή μέρος της αγοράς σαν να είναι οποιοδήποτε άλλο εμπόρευμα. Ακόμη πιο ενοχλητικό είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ο τζόγος αφορά την τρίτη ηλικία, ανθρώπους δηλαδή που στις μέρες μας γίνονται θύματα όλο και μεγαλύτερων διακρίσεων. Οπως γράφει ο Στέφανο Ροντοτά στη «Ρεπούμπλικα», οι ηλικιωμένοι δεν αντιμετωπίζονται πλέον ως πρόσωπα, αλλά ως αναλώσιμα προϊόντα. Ανάμεσα στον κόσμο των ανθρώπων και τον κόσμο των πραγμάτων δεν υπάρχουν πλέον όρια, αλλά μια διεστραμμένη συνέχεια. Οι Γερμανοί θα έπρεπε ομολογουμένως να προσέχουν λίγο περισσότερο: πριν από λίγες μόνο δεκαετίες, οι Ναζί έθεταν τα «μη άτομα», και πρώτα απ' όλα τους Εβραίους, στη διάθεση της πολιτικής και ιατρικής εξουσίας. Σήμερα, η εξουσία του κεφαλαίου θεωρεί ότι έχει αντίστοιχα δικαιώματα στη ζωή των ηλικιωμένων.

Το 2004, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έκρινε ότι ο σεβασμός της εθνικής αξιοπρέπειας συνιστά ένα όριο που δεν μπορεί να παραβιαστεί από την ιδιωτική οικονομική πρωτοβουλία. Με την οικονομική κρίση που γνωρίζουμε, βέβαια, εκείνη η απόφαση ισοδυναμεί πλέον με κουρελόχαρτο.

tanea.gr

Τεϊοποτείον

Πλούτος υπάρχει...

2012-02-10T21:13:00.000+02:00

Του Γκασμεντ Καπλανι Την περασμένη εβδομάδα ήμουν στην Απουλία, στην πόλη του Μπάρι της Ιταλίας. Περπατώντας στους δρόμους της μάζευα ομοιότητες και διαφορές με την Αθήνα. Το Μπάρι είναι πολύ μικρή πόλη σε σχέση με την Αθήνα. Εχει μόνο 400.000 κατοίκους. Το κοινό στοιχείο με την Αθήνα είναι τα αυθαίρετα. Η πόλη τα τελευταία 50 χρόνια χτίστηκε άναρχα, όπως η Αθήνα. Παραδοσιακά τη διοικούσαν οι Δεξιοί. Τα τελευταία δέκα χρόνια τη διοικούν Αριστεροί. Δήμαρχος είναι ένας πρώην δικαστής, ο Μικέλε Εμιλιάνο. Νομάρχης της Απουλίας, ο Νίκι Βέντολα, Αριστερός, καθολικός (υπέρ του πλήρους χωρισμού κράτους και εκκλησίας) και γκέι (που έχει την τόλμη να το δηλώσει δημόσια).
Ο Νίκι Βέντολα είναι ένας δραστήριος διανοούμενος και πολιτικός που φιλοδοξεί να επανιδρύσει την ιταλική Αριστερά. Ακούγοντάς τον καταλαβαίνεις -και λυπάσαι ταυτόχρονα- πόσο επαρχιώτικη και ανορθολογική είναι η ελληνική Αριστερά.Μια Αριστερά λαϊκιστική και ανεύθυνη, που το έτος 2012 μιλάει ακόμα με τη γλώσσα του Μπρέζνιεφ ή το θυμικό ενός μάγκα τζογαδόρου:...
«Nα παίξουμε το χαρτί της χρεοκοπίας για να τρομάξουμε τους κουτόφραγκους».
Οι Aριστεροί που διοικούν το Μπάρι έχουν όραμα για την πόλη. Δεν κάθονται να βουλιάζουν στο γραφείο τους. Κυκλοφορούν στην πόλη, οργανώνουν τους νέους, συγκρούονται. Πρόπερσι, ύστερα από πολυετή δικαστική μάχη, ο δήμαρχος γκρέμισε ένα σύνολο πολυκατοικιών που είχαν χτιστεί αυθαίρετα στην παραλιακή. Από πίσω υπήρχαν μεγάλα συμφέροντα, αλλά δεν φοβήθηκε να συγκρουστεί. Η παλιά πόλη του Μπάρι ήταν σαν το ιστορικό κέντρο της Αθήνας σήμερα, ένα γκέτο αστέγων και παραβατικότητας. Μεταλλάχθηκε με πολλή δουλειά. Σήμερα είναι από τα πιο τουριστικά μέρη.
Το Μπάρι ζει μια πολιτιστική αναγέννηση γιατί ο Δήμος και η Νομαρχία σταμάτησαν τη μοιρασιά των χρημάτων στους ίδιους και τους ίδιους ημετέρους. Με αξιοκρατικούς διαγωνισμούς ενισχύουν τους νέους δημιουργούς, αυτούς που τολμούν, που έχουν όραμα και κέφι. Και όταν πρόπερσι στα ανοιχτά της Αδριατικής βρέθηκαν κοιτάσματα πετρελαίου, η πόλη δεν χάρηκε. Οι περισσότεροι κάτοικοι δεν θέλουν να πειράξει κανείς τη δική τους θάλασσα. Για μια πόλη όπου ο τουρισμός είναι ζωτικής σημασίας κάτι τέτοιο θα σήμαινε οικολογική καταστροφή και θάνατο.
Ο Νίκι Βέντολα είπε ότι ο πλούτος της Απουλίας δεν βρίσκεται στο βυθό της θάλασσας, αλλά στα κεφάλια των νέων της. Σκέφτομαι ότι ο αληθινός πλούτος της Ελλάδας βρίσκεται επίσης στα κεφάλια των νέων της. Αλλά αυτό το χρεοκοπημένο σύστημα δεν τον χρειάζεται, τον φοβάται, τον διώχνει αυτό τον πλούτο. Με το λαϊκισμό, την οικογενειοκρατία, την έλλειψη δικαιοσύνης, τον επαρχιωτισμό, τη θρησκοληψία, την ξενοφοβία του. Με το τόσο καλά οργανωμένο γραφειοκρατικό του μπάχαλο... Υπάρχουμε….. Συνυπάρχουμε;

Ένας νέος «Μάης του '68» είναι εφικτός.

2012-02-10T10:26:00.000+02:00

Του Νικόλαου Μόττα Ήταν το 1992 όταν ο διάσημος πολιτικός επιστήμονας Φράνσις Φουκουγιάμα είχε προβλέψει ότι επήλθε το τέλος της ιστορίας. Η διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και η φαινομενική επικράτηση του αμερικανικού οικονομικού φιλελευθερισμού ήταν οι λόγοι που είχαν οδηγήσει τότε τον συντηρητικό καθηγητή σε αυτήν τη διαπίστωση. «Ζούμε», έγραφε τότε ο Φουκουγιάμα, «το τέλος της ιστορίας όπως την ξέραμε: το τέλος της ιδεολογικής εξέλιξης του ανθρώπου και την παγκοσμιοποίηση της Δυτικής Φιλελεύθερης Δημοκρατίας ως τελικής μορφής της ανθρώπινης διακυβέρνησης» [1]. Είκοσι χρόνια αργότερα, η ίδια η συστημική κρίση του καπιταλιστικού οικονομικοπολιτικού οικοδομήματος έρχεται να τον διαψεύσει. Η πρακτική και ηθική χρεωκοπία του συστήματος που υμνούσε ο Φουκουγιάμα επιβεβαιώνει ρητά πως όχι μόνο δεν επήλθε το τέλος της Ιστορίας, αλλά πως η Ιστορία αναπαριστά, κατά καιρούς, όψεις του παρελθόντος της.....

Έχει αναλυθεί πολλαπλώς από διακεκριμένους οικονομολόγους πως η κρίση που διάγουμε, σε ελληνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, αποτελεί εγγενές, αναπόφευκτο, συστατικό του καπιταλιστικού οικοδομήματος. Επιβεβαιώνοντας πλήρως τα γραπτά του Μαρξ, οι περιοδικές διακοπές του κύκλου αναπαραγωγής του κεφαλαίου (εξαιτίας της υπερσυσσώρευσης του και της αδυναμίας απορρόφησης της υπερπαραγωγής) γέννησαν τις μεγάλες κρίσεις που γνώρισε η παγκόσμια οικονομία απο τα τέλη του 19ου αιώνα μέχρι και σήμερα [2].

Οι επιπτώσεις για τους πολλούς, τα μικρά και μεσαία κοινωνικά στρώμματα, μας είναι γνωστές. Ασφυκτικά δημοσιονομικά μέτρα, διαρκής και εξοντωτική λιτότητα, αύξηση της ανεργίας, μετακύληση του βάρους της ανάκαμψης του συστήματος στους εργαζομένους. Ταυτόχρονα όμως, όπως αποδεικνύει η ιστορία, οι περιοδικές αυτές επαναλήψεις της Καπιταλιστικής ύφεσης δίνουν την ευκαιρία στα λαϊκά στρώματα, στους εργάτες και τη νεολαία, να αμφισβητήσουν στην πράξη το οικονομικό αυτό μοντέλο που ο Φουκουγιάμα είχε θεωρήσει ως "τελική μορφή διακυβέρνησης".

Οι κοινωνικές συνθήκες που η παρούσα κρίση έχει δημιουργήσει είναι ικανές να οδηγήσουν σε μια επανάληψη μιάς απ' τις μεγαλύτερες λαϊκές εξεγέρσεις του 20ου αιώνα: αυτή του Μάη 1968 στη Γαλλία. Παρ' ότι το ιστορικό πλαίσιο είναι διαφορετικό, η ουσία των όσων οδήγησαν στην εξέγερση εκείνη, 44 χρόνια πριν, παραμένει αναλλοίωτη. Ποιά ήταν αυτά;

1. Η περίοδος πριν την εξέγερση του παρισινού Μάη του '68 ήταν περίοδος έντασης των ταξικών αντιθέσεων. Τόσο η εσωτερική πολιτική του στρατηγού Ντε Γκωλ, όσο και ο ενδο-Ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός της Γαλλίας με τις ΗΠΑ (δεκαετία '60), είχαν ενισχύσει το γαλλικό κεφάλαιο, συμπιέζοντας ταυτόχρονα τα εργατικά στρώματα της χώρας. Ανάλογη όξυνση των ταξικών αντιθέσεων παρατηρούμε και σήμερα τόσο στην Ελλάδα όσο και ευρύτερα στις ευρωπαϊκές χώρες που πλήττονται απ' την κρίση. Στην προσπάθεια τους να σώσουν τα - αλληλένδετα λόγω κοινού νομίσματος - μονωπωλιακά συμφέροντα οι ηγεσίες της Ε.Ε. δε διστάζουν να διαρρήξουν πλήρως τον κοινωνικό ιστό, προωθώντας τις πλέον βάρβαρες, αντιλαϊκές νεοφιλελεύθερες συνταγές στο όνομα της «δημοσιονομικής σταθερότητας».

2. Το 1968 η ευρωπαϊκή εργατική τάξη, έπειτα από δύο περίπου δεκαετίες καπιταλιστικής ανάπτυξης, είχε ισχυροποιηθεί σημαντικά. Η τάξη των μισθωτών είχε, αριθμητικά, αυξηθεί και η οργανωτική δυνατότητα του εργατικού κινήματος είχε δυναμώσει σε σχέση με το μακρινό παρελθόν. Άλλωστε, οι γάλλοι εργάτες έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ενδυνάμωση του επαναστατικού κινήματος του Μάη, αντιλαμβανόμενοι την ισχύ που είχαν στα χέρια τους [3].

Η σημερινή εργατική τάξη διάθετει παρόμοια, αν όχι και μεγαλύτερη, δυναμική. Όλοι παρατηρούμε τον πολύμηνο αγώνα των εργαζομένων της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» και την πίστη με την οποία παλεύουν για τα αυτονόητα δικαιώματα τους. Και όχι μόνο εκεί ασφαλώς. Μια γενικευμένη και επίμονη γενική απεργία που θα παρέλειε τη χώρα και θα έγειρε ριζοσπαστικές απαιτήσεις θα μπορούσε να αλλάξει τους συσχετισμούς στο πολιτικό σκηνικό.

3. Στην εξέγερση του γαλλικού Μάη, στο πλαίσιο της όξυνσης των ταξικών αντιθέσεων, η νεολαία της εποχής έπαιξε σημαίνοντα ρόλο. Τότε, το 1968, οι νέοι αγωνίζονταν για την κατοχύρωση ουσιωδών δικαιωμάτων που οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ της μεταπολεμικής περιόδου τους είχαν στερήσει. Οι ογκώδεις φοιτητικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν την κατάληψη των Πανεπιστημίων της Ναντέρ και της Σορβόννης εξέπληξαν κάθε αρχή και κάθε εξουσία στη Γαλλία του Σαρλ Ντε Γκωλ.

Εάν το 1968, η γαλλική νεολαία πάλευε για τα ιδανικά της ισότητας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της προοπτικής ενός καλύτερου και περισσότερο δίκαιου κόσμου, οι νέοι του σήμερα καλούνται να αγωνιστούν για το αυτονόητο: το μέλλον τους, το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία και ζωή. Μια ολόκληρη γενιά που καταδικάζεται στην ανεργία, που ωθείται στην επετεία και τη μετανάστευση – οι σημερινοί νέοι 20 και 30 ετών – οφείλει να δώσει τη δικιά της απάντηση σε όσους τη θεωρούν «αδιάφορη» και «παραδομένη» .

4. Όταν ξέσπασε ο γαλλικός Μάης, οι πολιτικές και οικονομικές ολιγαρχίες είχαν υποτιμήσει βαθιά τις δυνατότητες τόσο του εργατικού κινήματος, όσο και της νεολαίας. Τότε, οι Ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ήταν απορροφημένες από μια σειρά γεγονότων της διεθνούς πολιτικής σκηνής: αύξηση έντασης του Ψυχρού Πολέμου, καταστολή επαναστατικών κινημάτων σε χώρες του Τρίτου Κόσμου, όξυνση της ισραηλινο-παλαιστινιακής διένεξης. Αλλά ακόμη και η πλειοψηφία της αριστερής διανόησης [4] της εποχής, από το σταλινικό στρατόπεδο μέχρι τη ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατία, δεν πίστευε στην πιθανότητα μιας αυθεντικής λαϊκής εξέγερσης.

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει στις μέρες μας. Παρά το γεγονός ότι το ιστορικό διεθνές οικονομικοπολιτικό πλαίσιο έχει υποστεί αλλαγές - και παρά την εξεγερσιακή ένταση του περασμένου έτους, κυρίως στη Μέση Ανατολή - η αυτοκρατορία των αγορών, η «τελική μορφή ανθρώπινης διακυβέρνησης» σύμφωνα με τον Φουκουγιάμα, διατηρεί την ψευδαίσθηση ότι είναι άτρωτη και μη ανατρέψιμη.

Ο απροκάλυπτος άλλωστε τρόπος με τον οποίο η σημερινή νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα επιτίθεται σε κοινωνικά κεκτημένα δεκαετιών δείχνει την υποτίμηση που τρέφει για το μαζικό λαϊκό κίνημα. Προφανώς, θεωρούν ότι η συσσωρευμένη κοινωνική οργή εκτονώνεται μέσα από απολιτικοποιημένες, αποστεωμένες ιδεολογίας κινήσεις αγανακτισμένων και βασίζονται στην απογοήτευση - και εν τέλει παραίτηση - μεγάλων τμημάτων του λαού που παύουν να πιστεύουν ότι «κάτι μπορεί να αλλάξει». Είναι όμως στα χέρια αυτών που πλήττονται από την καπιταλιστική κρίση να τους διαψεύσουν.

Οι νέοι και οι νέες, οι εργάτες και οι εργάτριες της εξέγερσης του 1968, πέραν του ότι αμφισβήτησαν ανοιχτά τους κατεστημένους, συντηρητικούς, κοινωνικούς θεσμούς της Ευρώπης, πέτυχαν να φέρουν στο προσκήνιο αιτήματα που, μέχρι και πριν από λίγα χρόνια, θεωρούνταν κεκτημένα: αυξήσεις μισθών, συνταξιοδοτικά δικαιώματα, προάσπιση των συνδικαλιστικών ελευθεριών, δικαίωμα στην εργασία. Είναι τραγική ειρωνία της ιστορίας ότι σήμερα αυτές ακριβώς οι κατακτήσεις γκρεμίζονται στο όνομα της περιβόητης δημοσιονομικής εξυγίανσης και σταθερότητας (επί της ουσίας «θυσιάζονται» στο βωμό της ανάκαμψης του καπιταλιστικού οικοδομήματος).

Ο Μάης του 1968 ταρακούνησε τους παλαιούς θεσμούς, κινητοποίησε συνειδήσεις, έγειρε νέες κοινωνικές απαιτήσεις, απέδειξε στην πράξη αυτό που είχε πει ο Μάο τσε Τουνγκ, ότι «ο λαός, και μόνον ο λαός, είναι η ενεργός δύναμη στην κατασκευή της παγκόσμιας ιστορίας». Παρά την ένταση και την αδιαμφισβήτητη σημασία του όμως δεν αποσάρθρωσε τα θεμέλια του συστήματος στο οποίο εναντιώθηκε. Ο Καπιταλισμός επανήλθε δριμύτερος, επεκτάθηκε, γέννησε νέες κρίσεις, μεταλλάχτηκε και σήμερα απειλεί το μέλλον της νέας γενιάς.

Τέσσερις δεκαετίες μετά τα γεγονότα του Παρισιού, στην Ελλάδα του σήμερα, οι νέοι, οι εργαζόμενοι, τα χαμηλά και μεσαία στρώματα της κοινωνίας μας έχουν πολλαπλάσιους λόγους να ζήσουν τη δική τους σύγχρονη εκδοχή του «Μάη». Να αμφισβητήσουν, να εξεγερθούν, να απαιτήσουν και εν τέλει να ανατρέψουν. Να αρνηθούν να υποθηκεύσουν τα όνειρα τους σε αντιλαϊκά, απάνθρωπα, μνημόνια δημοσιονομικής λιτότητας.

Να επανακτήσουν, με λίγα λόγια, όλα όσα τους ανήκουν επαναφέροντας στο προσκήνιο ένα γνωστό σύνθημα εκείνης της εποχής: On ache`te ton bonheur. Vole-le (Αγοράζουν την ευτυχία σου. Κλεψ' την!).

Υποσημειώσεις:

[1] The End of History and the Last Man (Το τέλος της Ιστορίας και ο τελευταίος άνθρωπος), 1992.

[2] Από τη γέννηση του μονοπωλιακού καπιταλισμού την περίοδο 1873-1895 στο μεγάλο κραχ του 1929, την οικονομική ύφεση του Β' Παγκοσμίου πολέμου, την κρίση του 1970 μέχρι και την πρόσφατη κρίση του λεγόμενου χρηματοοικονομικού καζινοκαπιταλισμού.

[3] Στο κεντρικό εργοστάσιο της Renault, όπου απασχολούνταν περί τους 10.000 εργάτες, ξεκίνησε στα μέσα του Μαϊου 1968 μια απ’ τις μεγαλύτερες απεργειακές κινητοποιήσεις που, με ρυθμούς ντόμινο, εξαπλώθηκε σε όλη τη Γαλλία.

[4] Ο μαρξιστής ακαδημαϊκός Αντρέ Γκορζ έγραφε το 1968 σε άρθρο του στο Socialist Register: «στο προσεχές μέλλον δεν θα υπάρξει καμία κρίση στον Ευρωπαϊκό καπιταλισμό τόσο δραματική που να οδηγήσει τις μάζες των εργατών σε επαναστατικές γενικές απεργίες ή σε ένοπλους αγώνες στην υπεράσπιση των ζωτικών τους συμφερόντων». Μεταρρύθμιση και Επανάσταση, 1968.

*Ο κ. Νικόλαος Μόττας είναι υποψήφιος διδάκτωρ (PhD) Πολιτικής Ιστορίας και Εξωτερικής Πολιτικής. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το Γενάρη του 1984, σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Westminster του Λονδίνου και κατέχει μεταπτυχιακούς τίτλους στις Διπλωματικές Σπουδές (Διπλωματική Ακαδημία Λονδίνου) και στις διπλωματικές διαπραγματεύσεις (Πανεπιστήμιο Τελ Αβιβ). Υπήρξε επί τριετία τακτικός συνεργάτης των εφημερίδων «Μακεδονία» και «Θεσσαλονίκη» αρθρογραφώντας γιά διεθνή γεγονότα, ενώ κείμενα του περί ελληνικής, ευρωπαϊκης και διεθνούς πολιτικής έχουν δημοσιευθεί και σε αγγλόφωνες πηγές. Είναι ίδρυτής και διαχειριστής του ελληνικού αρχείου Τσε Γκεβάρα, www.guevaristas.net.

Palmografos.com

Αντίο πατρίδα

2012-02-10T00:30:00.000+02:00

Να την ξαναδώ ακόμα μια φορά ήθελα. Την Ελληνίδα που φορά το μαύρο μαντήλι για να πενθεί τις χαρές που δεν έζησε και αυτές που έφυγαν ανεπιστρεπτί. Να κουβαλά το ταψί με το ξεροψημένο από φούρνο ψωμί στο κεφάλι ισορροπώντας τα τσακισμένα πόδια της στο καλντερίμι κρατώντας το μέτωπο ψηλά σαν Καρυάτιδα που ακόμα και γερασμένη είναι εκεί για να κρατά τη μετόπη της αξιοπρέπειας.

Να τον ξαναδώ ακόμα μια φορά ήθελα....
Να χώνει το τσαπί τόσο βαθιά στην γη σκοτώνοντας το χώμα για να σπείρει με τα χέρια του ζωή. Να τον δω να σταματά και να ξαποσταίνει κοιτώντας τον ήλιο που κονταροχτυπιόταν από τα γεννοφάσκια του για το ποιος θα αντέξει πιο πολύ μέχρι να πέσει το σκοτάδι.

Να τα ξαναδώ ακόμα μια φορά ήθελα. Τα παιδιά να παίζουν μπάλα στις αλάνες με τα λιτά παντελονάκια τους και ένα κομμάτι ψωμί στο χέρι. Να ματώνουν τα γόνατά τους και να σηκώνονται χωρίς δάκρυα σαν γεννημένοι πολεμιστές έτοιμα για τις μάχες που θα έρχονταν.

Να τους ξαναδώ ήθελα. Τους πικραμένους αυτής της χώρας . Να κάθονται στις ξεχαρβαλωμένες καρέκλες ενός καφενείου κάπου στα σύνορα και να κοιτούν μέσα από τα βρώμικα τζάμια την Ελλάδα να τους αποχαιρετά όπως έκανε κάθε μέρα, κάθε εποχή, κάθε χρόνο κι αυτοί να είναι εκεί να την κοιτούν μόνο για να την βλέπουν να φεύγει.

Να τις ξαναδώ ήθελα. Τις κοπέλες να απλώνουν τις μπουγάδες στον ήλιο με τα ιδρωμένα φορέματά τους και να κοιτούν στον δρόμο για το ταίρι που θα γυρίσει από το μεροκάματο. Να έχουν στην κατσαρόλα φακές και το κρεμμύδι έτοιμο στο πιάτο και σαν βασίλισσες των γκρεμισμένων ελπίδων να σφίγγουν το χέρι του οικοδόμου που κάθεται σκεφτικός στο κουτσό από ένα πόδι τραπέζι.

Να το ξαναδώ ήθελα. Εκείνο το πρωινό που οι καμπάνες χτυπούσαν και τα παλικάρια είχαν στα χέρια τους κορίτσια με σημαίες να ανεμίζουν. Τότε που όλοι ήταν φτωχοί, ακρωτηριασμένοι, προδομένοι, τσακισμένοι και ελλιπείς αλλά με την σιγουριά ότι εκείνη τουλάχιστον την στιγμή ήταν ελεύθεροι.

Να σε ξαναδώ ήθελα. Να ανεβαίνεις στα βουνά αρματωμένος γνωρίζοντας ότι ίσως να ήταν η τελευταία σου ανάβαση και να το χαίρεσαι. Να είσαι ευτυχής που ζούσες για να πεθάνεις για μένα. Για σένα. Για όλα αυτά που ήθελα να ξαναδώ. Simple Man

Ένας ήσυχος θάνατος

2012-02-09T22:15:00.001+02:00

του Στράτου Φαναρά Μέσα στο dna μου είναι η καταστροφή.

Τη φέρνω από τη Σμύρνη και το Αϊβαλί.

Πάντα υπάρχουν κάποιοι που την προετοιμάζουν, για να τη ζήσω εγώ με τους ομοίους μου.

Γι αυτό, βάλτε μου ξανά τη βελόνα στη φλέβα.

Δώστε μου την παραμυθία, της αξόδευτης κληρονομιάς.

Αφήστε με να ζήσω την εφήμερη σχέση μου με την ευγενική Αριστερά.

Χωρίς τύψεις και δεύτερες σκέψεις....

Χωρίς ανησυχίες και ερωτηματικά.

Με ξεκουράζει το ακατανόητο.

Και εδώ που έφτασαν τα πράγματα, με καλύπτει αυτή η υπόσχεση της ευθανασίας.

Το μόνο που ζητάω, είναι ένας ήσυχος θάνατος.

Ανίκανοι και δειλοί, κατάντησαν μοιραίοι

2012-02-09T11:33:00.001+02:00

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η ζωή των ανθρώπων δεν είναι μόνο αριθμοί και δημοσιονομικά μεγέθη. Είναι πάνω απ' όλα αξιοπρέπεια: ατομική, οικογενειακή, εργασιακή, κοινωνική, εθνική. Αυτή την αξιοπρέπεια κήδεψαν χθες με όλες τις «τιμές» οι Γιώργος Παπανδρέου, Ευάγγελος Βενιζέλος, Αντώνης Σαμαράς και Γιώργος Καρατζαφέρης, με τελετάρχες τον Λουκά Παπαδήμο και τους «υπαλλήλους» της τρόικας. Όσο για τη δική τους χαμένη τιμή, ποιος χέστηκε. Κάθε ίχνος πολιτικής υπερηφάνειας, ό,τι είχε απομείνει από αυτήν, χάθηκε χθες το βράδυ στο Μέγαρο Μαξίμου.

Οι άνθρωποι αυτοί, οι οποίοι στη Βουλή των Ελλήνων ηγούνται της συντριπτικής πλειονότητας των εκλεγμένων αντιπροσώπων του ελληνικού λαού, εκλήθησαν από καιρού να διαχειριστούν μια κρίση που εξελίχθηκε σε χρεοκοπία – εν πολλοίς απότοκη της πολιτικής που άσκησαν είτε οι ίδιοι είτε τα κόμματά τους επί δεκαετίες....

Αδύναμοι και ανίκανοι είτε να διαχειριστούν την κρίση είτε να αντισταθούν στοιχειωδώς στις διαυγείς κατακτητικές διαθέσεις δανειστών και διεθνών πολιτικών παραγόντων και στις δόλιες επιδιώξεις εγχώριων παρασίτων, εν τέλει, δειλοί και άβουλοι, τρομαγμένοι από το αποτέλεσμα της ανικανότητάς τους, παρέδωσαν την πολιτική εξουσία και τη διαχείριση της χώρας σε έναν τραπεζίτη ομολογώντας ότι οι ίδιοι δεν είναι καν... αρμόδιοι να φέρουν εις πέρας τη βασική αποστολή τους.

Χθες εκλήθησαν να υπερασπιστούν μερικά απλά και – σε μια ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία – αυτονόητα πράγματα:

● Την αξιοπρέπεια του ελληνικού λαού.

● Τη δυνατότητά του να ζει και να εργάζεται αξιοπρεπώς, ικανοποιώντας τις βιοτικές του ανάγκες, ακόμη κι αν ζει φτωχικά.

● Την πρόσβασή του σε στοιχειώδη αγαθά, όπως η ασφάλιση, η παιδεία, η υγεία των ανθρώπων και των παιδιών τους, αλλά και η άμυνα της χώρας τους.

● Την αρμοδιότητά του να αποφασίζει ο ίδιος – μέσω των εκλογών – για την πολιτική που θέλει να ασκούν οι εκλεγμένοι από αυτόν εκπρόσωποί του.

● Το δικαίωμά του να ασκεί την κατοχυρωμένη από το ελληνικό Σύνταγμα κυριαρχία του στη δική του χώρα.

● Τη δυνατότητα των απόμαχων της εργασίας να ζουν στηριγμένοι στα ασφάλιστρα που κατέβαλλαν για μια ολόκληρη ζωή.

Κάποιοι, είτε ψευδόμενοι είτε αφελείς, εξακολουθούσαν, έως χθες το βράδυ, να πιστεύουν ή να ισχυρίζονται ότι αυτοί οι τύποι, που αρνήθηκαν να επιτελέσουν τον ρόλο για τον οποίο εξελέγησαν, θα μπορούσαν, έστω την τελευταία ώρα, να αρνηθούν, έστω, τον προσωπικό τους εξευτελισμό.

Βεβαίως τελικά επήλθε το απολύτως λογικό και αναμενόμενο: Εν μέσω καταγέλαστων θεατρινισμών, όπως η απαγγελία Καβάφη από τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ και οι υποτιθέμενες «αντιπροτάσεις» εκ μέρους των πολιτικών αρχηγών της συγκυβέρνησης, η συντριπτικώς πλειοψηφούσα στο κοινοβούλιο πολιτική ηγεσία του τόπου παρέδωσε τα κλειδιά της χώρας στην εγχώρια και διεθνή τοκογλυφία.

«Και γαμ..ένοι και δαρμένοι»

Μέσα στη μαύρη χθεσινή νύχτα, σαν τους κλέφτες, έδωσαν στον Τόμσεν και την παρέα του όλα όσα ζητούσαν. «Και γαμ..ένοι και δαρμένοι», όπως είπε άλλωστε προ ημερών κορυφαίος υπουργός του ΠΑΣΟΚ και της συγκυβέρνησης για να περιγράψει το κλίμα και να προδιαγράψει την κατάληξη της υποτιθέμενης «διαπραγμάτευσης» με την τρόικα.

Δυστυχώς η φράση αυτή περιγράφει όχι τόσο τη δεινή ήττα του πολιτικού συστήματος, όσο την κατάσταση του ελληνικού λαού ύστερα από τις αποφάσεις της συγκυβέρνησης και της τρόικας. Αποφάσεις που οδηγούν με ακρίβεια στην πλήρη κοινωνική πτώχευση, στη διάλυση των τελευταίων ιχνών κοινωνικού κράτους και στο γενικευμένο ξεπούλημα ολόκληρης της χώρας. Χωρίς ούτε καν προσχήματα...

Το μόνο πρόσχημα που μπορούσαν να επιστρατεύσουν – αφού τις γελοιότητες περί «διαπραγμάτευσης» ουδείς σοβαρός τις πίστεψε ποτέ – ήταν ότι, στο τέλος της διαδρομής, μας περίμενε η «μεγα-δόση» των 90 δισ. ευρώ από τη νέα δανειακή σύμβαση. Πάει όμως κι αυτή, όπως ανήγγειλαν χθες οι γερμανικοί Financial Times και κατ' ουσίαν επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Σόιμπλε. Μόνο τα 30 δισ. των τραπεζών για το PSI θα είναι νέο δάνειο προσώρας. Τα υπόλοιπα μόνο αν είμαστε «καλά παιδιά».

Δηλαδή, όλα όσα είδατε, ακούσατε και διαβάσατε τα τελευταία εικοσιτετράωρα για μέτρα που φέρνουν γενική και χωρίς αξιοσημείωτες εξαιρέσεις φτώχεια και εξαθλίωση, άρση κάθε είδους κυριαρχίας με τα ταμεία διαχείρισης περιουσίας και εσόδων, αλλά και όλα όσα θα δείτε λίαν συντόμως, δεν είναι το τέλος.

Όλα όσα είδατε, ακούσατε και διαβάσατε – αλλά και όσα θα προκύψουν αφού πρώτα οι εκλεγμένοι βουλευτές μας από τα τρία κόμματα της συγκυβέρνησης τα ψηφίσουν την Κυριακή – θα εξετάζονται, θα αναθεωρούνται, θα εμπλουτίζονται συνεχώς.

Γιατί ήρθαν...

Ο στόχος είναι σαφής και διατυπωμένος στο νέο μνημόνιο που αποδέχονται οι κομματάρχες της μαύρης συμφοράς: μισθοί και καθεστώς ανατολικής Ευρώπης και Τουρκίας. Κι ας διαπιστώνει το ίδιο το ΔΝΤ, στη χθεσινή του έκθεση, ότι η ίδια πολιτική στη Λετονία, την οποία το ίδιο επέβαλε, έχει κατ' ουσίαν αποτύχει.

Γράφουν οι άνθρωποι του Ταμείου, οι οποίοι εφάρμοσαν ένα από τα πιο σκληρά προγράμματα λιτότητας στη χώρα αυτήν, ότι «πολλά από τα δημοσιονομικά μέτρα για τη βελτίωση των εσόδων», όπως το πάγωμα μισθών, οι περικοπές δημοσίων επενδύσεων και δαπανών για μεγάλα δημόσια έργα, τοπική αυτοδιοίκηση και κοινωνικές παροχές «έχουν αμφίβολα αποτελέσματα».

Και παρακάτω: «Οι περικοπές δαπανών για την κοινωνική προστασία μοιάζουν μη επιθυμητές, δεδομένης της αύξησης της ανεργίας και ιδιαιτέρως των μακροχρόνια ανέργων αλλά και της σημαντικής καταφυγής σε προγράμματα εργασίας στο δημόσιο τομέα». Παρεμπιπτόντως το ποσοστό ανεργίας κυμαίνεται κοντά στο 15% ενώ πριν από δύο περίπου χρόνια βρισκόταν κάτω από το 10%.

Ομολογούν επί της ουσίας αυτό που φωνάζουμε εδώ και δύο χρόνια, αυτό που ακόμη και κορυφαίοι υποστηρικτές του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου, διακεκριμένοι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» πλέον παραδέχονται: η τρόικα δεν ήρθε για να «διορθώσει», αλλά για να καταστρέψει. Με απλά λόγια οι πράξεις τους αποδεικνύουν ότι:

● Δεν ήλθαν για να σώσουν την Ελλάδα από τη χρεοκοπία, αλλά για να τη διαχειριστούν προς όφελος των ιδίων και όσων εκπροσωπούν. Για να σώσουν το ευρώ και τα δανεικά.

● Δεν ήλθαν για να κρατήσουν τη χώρα εντός του ευρώ, αλλά για να τη βγάλουν μόνο όταν οι ίδιοι θα είναι ασφαλείς – και εξασφαλισμένοι.

● Δεν ήλθαν για να διασώσουν τους μισθούς και τις συντάξεις, όπως έλεγαν επί μήνες οι – εξυπηρετούντες αλλότρια συμφέροντα – γελοίοι κλακαδόροι και προπαγανδιστές της τρόικας και των κυβερνήσεων Παπανδρέου και Παπαδήμου, αλλά για να τους εξαϋλώσουν.

● Δεν ήλθαν για να κρατήσουν τη χώρα, έστω και με θυσίες, στο πλαίσιο της Ευρώπης, αλλά για να την καταντήσουν Τρίτο Κόσμο.

● Δεν ήλθαν για να «σώσουν» την Ελλάδα από την καταστροφή οδηγώντας τη στην «ανάπτυξη», αλλά για να διαδραματίσουν τους ρόλους του εκκαθαριστή, του συνδίκου πτώχευσης και του δημοπράτη υπέρ των δανειστών.

Όποιος διαβάσει το σημερινό «Ποντίκι» θα διαπιστώσει το μεγάλο παιχνίδι που παίχτηκε και συνεχίζει να παίζεται εις βάρος όλων μας. Για το οποίο θα τα πούμε και αύριο.

Σήμερα ωστόσο, υπό τις επευφημίες των δανειστών και των επιτηρητών, πολλοί στην Ελλάδα θα δηλώσουν ικανοποίηση ή ανακούφιση για την «αποφυγή της χρεοκοπίας». Θυμηθείτε τους την επόμενη φορά που θα ταχθούν στο... πλευρό του ελληνικού λαού. Για να τον χειραγωγήσουν ακόμη μια φορά, τζογάροντας εκ του ασφαλούς στην αγωνία του. Σαν κοινοί χαρτοκλέφτες... ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

H Λατινοαμερικάνικη προοδευτική και επαναστατική ποίηση έρχεται στην Ελλάδα

2012-02-09T10:55:00.000+02:00

iskra.gr, Myrsini Tsakiri

Το έργο του κουβανού ποιητή Νικολάς Γκιγιέν θα δημοσιευθεί για πρώτη φορά στην Ελληνική γλώσσα απευθείας από τα Καστελάνικα *, αποκάλυψε πρόσφατα στην Prensa Latina ο ένας από τους μεταφραστές και υποστηρικτής της πρωτοβουλίας της δημοσίευσης.

Κάτω από τον τίτλο «Ποιητική Ανθολογία», το βιβλίο συγκεντρώνει μια επιλογή ποιημάτων που προέρχονται κατά το μεγαλύτερο μέρος τους από το βιβλίο Σόνγκορο Κοσόνγκο και θα είναι αφιερωμένο στον Λουίς Πράδο, τον τελευταίο πρέσβη της Κούβας στην Ελλάδα, ο οποίος έφυγε ξαφνικά από τη ζωή κατά την εκτέλεση της αποστολής του τον περασμένο Νοέμβρη.

Η δίγλωσση δημοσίευση επιμελήθηκε από τους: Χάιμε Σβαρτ, Χιλιανό ποιητή που διαμένει στην Αθήνα και την Ελληνίδα μεταφράστρια Άννα Καράπα, οι οποίοι το 2010 δημοσίευσαν τους «Απλούς Στίχους» του Χοσέ Μαρτί στα Ελληνικά και τα Καστελάνικα. Υπάρχει επίσης ένας πρόλογος από την Κουβανή φιλόλογο Άμπαρο Μαρια Βαγιέστερ Λόπεζ.....
Αυτός ο στόχος να συνενωθούν οι δυο κουλτούρες της Ελλάδας και της Κούβας, συμπληρώνεται με την εικόνα ενός πίνακα του πιο διεθνή από τους ζωγράφους του νησιού, του Γουιφρέδο Λαμ στο εξώφυλλο, και ενός χαρακτικού στο οπισθόφυλλο της Ελληνίδας καλλιτέχνιδας Αλεξίας Τάγκα .

Επίσης, όπως έγινε και με το βιβλίο του Μαρτί, οι παρουσιάσεις θα συμπληρώσουν την ποίηση της Καραϊβικής με τη μουσική και το χορό της Μεσογείου, σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί μιαγέφυρα διαπολιτισμική σαν κι αυτή που με τόση επιτυχία έγινε δεκτή από το κοινό στην προηγούμενη περίπτωση, όπως εξήγησε ο Σβαρτ.

Το βιβλίο θα παρουσιαστεί επίσημα τον επόμενο μήνα στην Αθήνα και μετά θα σταλεί στον VIII Διεθνή Διάλογο και Φεστιβάλ Μουσικής και Ποίησης που θα πραγματοποιήσει το Ίδρυμα Νικολάς Γκιγιένστις αρχές του Απρίλη στην Αβάνα, με αφορμή την 110η επέτειο από τη γέννηση του ποιητή.

Ο μεταφραστής υπέστησε την προσοχή ώστε η συζήτηση σχετικά με αυτή την έκδοση να προσανατολίζεται γύρω από τα προβλήματα των φυλετικών διακρίσεων και του κοινωνικού αποκλεισμού, όταν στηνΕλλάδα και στην Ευρώπη λαμβάνουν χώρα πολύ σοβαρά φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας,κόντρα σε αυτά που έγραψε ο Κουβανός λογοτέχνης.

Θύμισε επίσης ότι ο Γκιγιέν εισήγαγε το θέμα των νέγρων και των αφροκουβανών στην ποίηση, με την επιθυμία του να δημιουργήσει ένα «χρώμα Κουβανέζικο», και αναγνώρισε πως η Κουβανική Επανάσταση, για την οποία ο Σβαρτ δήλωσε το θαυμασμό του, εγκαινίασε μια νέα εποχή για τον ποιητικό διάλογο.

Σε αυτό το σημείο ξεχώρισε την επιλογή ενός ποιήματος που μιλάει ενάντια στο πολιτικό και οικονομικό εμπάργκο των ΗΠΑ προς την Κούβα και που ονομάζεται «σον για το εμπάργκο», όπως και άλλα που περιέχουν αναφορές στον Μπολιβάρ και στο Μαρτί και που μπορούν να βοηθήσουν στη διάδοση του έργου οργανισμών όπως οι: ALBA, Unasur , Celac.

Πρόσθεσε πως «σε περιόδους κρίσης, οι τέχνες και η ποίηση μπορούν να βοηθήσουν τον κόσμο να αντέξει την κατάσταση», όμως μπορούν επίσης να χρησιμεύσουν ώστε ο Ελληνικός λαός και οι νεότερες γενεές να ξέρουν πως υπάρχει και άλλος δρόμος, όπως έγινε στη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και την Αργεντινή.

Εξήγησε επίσης πως οι Κουβανοί ποιητές είναι πολύ κοντά στη Χιλή, ειδικά ο Νικολάς Γκιγιέν, αφού ποιήματα όπως «Τραγούδι για να σκοτώσεις ένα φίδι» και «Τα τείχη» μελοποιήθηκαν από τους Ίντι Ιγιμάνι και τον Κιλαπαγιούν αντίστοιχα και o Βικτώρ Χάρα έκανε δημοφιλές το «κιθάρα σε μεγάλο πένθος», αφιερωμένο στον Τσε.

Στην Ελλάδα υπάρχει ένα ευρύ κοινό που ενδιαφέρεται για την ποίηση, που αισθάνεται μεγάλη συμπάθεια για την καστελάνικη γλώσσα και έναν ιδιαίτερο θαυμασμό για τη Λατινική Αμερική, την Κουβανική Επανάσταση, τον Σαλβαδόρ Αγιέντε και την κυβέρνηση της Λαϊκής Ενότητας, πρόσθεσε.

Ανάμεσα στα επόμενα σχέδιά του, βρίσκεται η δημοσίευση μιας ανθολογίας της ποίησης mapuche στα Ελληνικά, μια επιλογή από δικά του ποιήματα, όπως και να συνεχίσει να μεταφράζει και άλλους λατινοαμερικάνους ποιητές.:

(*). Υπάρχει μια μετάφραση του Γιάννη Ρίτσου, που έχει όμως γίνει από κείμενο ενός ποιητή από την Αϊτή, γραμμένο στη Γαλλική γλώσσα. Sierra Maestra

Anonymous

2012-02-08T22:08:00.002+02:00

Του ΓΙΩΡΓΟΥ Χ.ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ

«Ναι σε νέα μέτρα αν είναι σύννομα» δηλώνει ο αρχηγός του πολιτικού κόμματος. Τα σύννομα μέτρα είναι, άραγε, και ανθρώπινα; Το νόμιμο αποπνέει ήθος ανθρωπιάς; Η απάντηση, δυστυχώς, είναι αρνητική. Αυτό καταδεικνύουν τα παιδάκια που λιποθυμούν από ασιτία στα σχολεία τους, τα τρία και πλέον εκατομμύρια των Ελλήνων –ένας στους τρεις- που έχουν βυθιστεί στη φτώχια, αυτό δείχνουν τα 2.500 παιδιά, τα παιδιά της κρίσης που είναι, όπως τα αδέσποτα σκυλιά, αζήτητα στα ιδρύματα, οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, οι νέοι που μεταναστεύουν, που ξεριζώνονται, οι χιλιάδες άστεγοι στις στοές και τα πεζοδρόμια της Αθήνας.

Όμως στο μέγαρο Μαξίμου, στο Βερολίνο, στα Ηλύσια Πεδία ή στις Βρυξέλλες κανείς δεν σκέφτεται τους ανθρώπους. Μόνη τους σκέψη το χρηματοπιστωτικό σύστημα και οι τράπεζες. ....

Έτσι, από το νέο δάνειο προς την Ελλάδα, πρώτα πρέπει να δοθούν τα 30 δις ευρώ στις τράπεζες λέει ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε. Όσο για τα υπόλοιπα βλέπουμε. Πάνω απ’ όλους κι όλα οι τράπεζες. Οι άνθρωποι είναι άχρηστοι, περιττοί, όπως σε όλους τους ολοκληρωτισμούς. Είναι περιττοί για τους πολιτικούς αλλά και για τους πνευματικούς ανθρώπους της δεκάρας, αυτούς που κόπτονται για τη σίτισή τους στα κρατικά πρυτανεία, αυτούς που απασχολούνται από του βήματος του Ιανού με ταξινομήσεις και κούφιες ψυχικές ή εγκεφαλικές τρεμούλες, ενώ στο απέναντι πεζοδρόμιο, ένας άστεγος δεν ταξινομείται πια στους ζωντανούς και μένει απολύτως ανώνυμος όπως οι αρχαίοι νεκροί(νώνυμνοι).

Αλλά να, ο Άδης ανεβαίνει και εκδικείται μέσω των Anonymous, των νέων που τρυπώνουν στον κυβερνοχώρο, ξεσκεπάζοντας τα μυστικά και τα ψέματα της πλανητικής πολιτικής, οικονομικής και μιντιακής εξουσίας. Όμως, οι εξουσίες δεν θα είχαν μεγάλη δύναμη αν δεν στηρίζονταν στη βλακεία των εξουσιαζομένων, αν οι τελευταίοι δεν σκέπτονταν όπως και οι εξουσιαστές-δήμιοί τους. Μερικοί, μάλιστα, από τους «κάτω» είναι ήδη κι αυτοί δήμιοι, όπως εκείνοι οι υπάλληλοι-ελεγκτές του ΚΕΠΑ, τους οποίους περιμένει επί μήνες ο παράλυτος για να του ξαναδώσουν τη σύνταξή του!

Αλλά να, βλέπω πάλι τους θεράποντες να γίνονται κήνσορες, οι κυνικοί να γίνονται ευαίσθητοι και οι μνημονιακοί να μεταλλάσσονται με εκπληκτική ευκολία σε αντιμνημονιακούς και λέω: Πια δεν έχουμε σωτηρία. Διαβάζω στη Le Monde το άρθρο του καθηγητή του Δικαίου και δικηγόρου Χάρη Παμπούκη(σ.σ. πουθενά δεν σημειώνεται ότι ήταν πρώην υπουργός, δεξί χέρι του Γιώργου Α. Παπανδρέου), διαβάζω για την ελληνική τραγωδία, για «μία Νέμεση χωρίς κάθαρση», και λέω πάει, δεν έχουμε καμία σωτηρία.

Εκτός κι αν έχουμε ένα κίνημα, όπως αυτό των Anonymous, έναν σύγχρονο ανταρτοπόλεμο, που θα ξεμαρμαρώσει αυτούς που πρέπει και θα λογικέψει αυτούς που πρέπει. STEVENIKO

Πέντε μήνες μετά τον Καντάφι: Ποιος κυβερνά τελικά τη Λιβύη;

2012-02-08T13:37:00.000+02:00

Φραγκίσκα Μεγαλούδη

Ανησυχητικά είναι τα νέα από τη Λιβύη, πέντε μήνες μετά την πτώση της Τρίπολης. Το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο που κατέλαβε την εξουσία με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ, αδυνατεί να εγγυηθεί την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ενώ δεν λείπουν και οι αναφορές για βασανιστήρια.

Περίπου 300 παραστρατιωτικές ομάδες δρουν στη χώρα ενώ τουλάχιστον 150.000 άτομα παραμένουν οπλισμένα. Στις πρόσφατες φονικές συγκρούσεις που ξέσπασαν στην Τρίπολη, στο Μπανι Γουαλιντ, στη Γκαρυαν και στη Μπεγκάζη, αυτόπτες καταγγέλλουν τις επαναστατικές δυνάμεις ως αυτουργούς των γεγονότων.

Παράλληλα χιλιάδες άνθρωποι κρατούνται....

σε φυλακές σε όλη τη χώρα, οι οποίες υπολογίζονται σε 60. Σύμφωνα με πηγές των Ηνωμένων Εθνών, ο αριθμός των κρατουμένων ξεπερνάει τους 8.000, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι αφρικανοί μετανάστες και οι οποίοι κατηγορούνται πως πολέμησαν ως μισθοφόροι με τις δυνάμεις του Μουαμάρ Καντάφι.

Οργανώσεις όπως οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα και η Διεθνής Αμνηστία κατηγορούν τις αρχές για βασανισμούς και θανάτους κρατουμένων. Πρόσφατα οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα αποχώρησαν από την περιοχή της Μισράτα όταν τους ζητήθηκε να περιθάλψουν θύματα βασανιστηρίων, ώστε να μεταφερθούν πάλι στις φυλακές και να συνεχιστεί ο βασανισμός. Η Οργάνωση αφού κατήγγειλε το γεγονός στις τοπικές αρχές και στον Εθνικό Στρατό και δεν έλαβε απάντηση, ανέστειλε όλα τα προγράμματα της στην περιοχή.

Η Διεθνής Αμνηστία κατήγγειλε θανάτους κρατουμένων ύστερα από βασανισμό. Σύμφωνα με την έκθεση της οργάνωσης τα βασανιστήρια πραγματοποιούνται τόσο από τις επίσημες αρχές όσο και από παραστρατιωτικές οργανώσεις. Οι κρατούμενοι, Λίβυοι και Αφρικανοί, υπέστησαν βασανισμούς αμέσως μόλις συνελήφθησαν από τις αρχές και οδηγήθηκαν σε επίσημα κέντρα κράτησης. Εκεί ακολούθησαν πολύωροι ξυλοδαρμοί με μαστίγια, καλώδια, μεταλλικές αλυσίδες, σίδερα και ξύλα καθώς και ηλεκτροσόκ με ενεργά καλώδια.

Η Έκθεση αυτή έχει φέρει σε αμηχανία τόσο το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο (NTC) όσο και τις δυτικές δυνάμεις που το υποστήριξαν και το εγκατέστησαν στην εξουσία. Το NTC πάντως αρνείται τις κατηγορίες και δηλώνει πως πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά από παραστρατιωτικούς. Φαίνεται πάντως πως η κεντρική κυβέρνηση αδυνατεί να ελέγξει την χώρα καθώς από τα 60 συνολικά κέντρα κράτησης μόνο τα έξι βρίσκονται υπό κυβερνητικό έλεγχο. Οι παραστρατιωτικές ομάδες δρουν ανεξέλεγκτες σε πόλεις και χωριά τρομοκρατώντας όποιον θεωρούν ότι υπήρξε υποστηρικτής του Καντάφι.

Εύλογα λοιπόν τίθεται το ερώτημα, ποιος κυβερνάει τελικά τη Λιβύη και πόσο καλά γνώριζαν οι δυτικές δυνάμεις τους αντάρτες που με τόση θέρμη υποστήριξαν και εγκατέστησαν στην εξουσία. Το μέλλον θα δείξει αν πρόκειται τελικά για άλλο ένα απολυταρχικό καθεστώς ή για κυβέρνηση εθνικής συμφιλίωσης. Αν και όπως φάνηκε και από την άγρια δολοφονία του Καντάφι και όσα ακολούθησαν έπειτα, μάλλον δύσκολα πείθουν για το δεύτερο. The Insider

Πως η Goldman Sachs κυβερνά τον κόσμο

2012-02-08T09:40:00.001+02:00

του Νίκου Μπογιόπουλου

Ένα αποκαλυπτικό παράδειγμα για το τι κρύβεται πίσω από τον όρο “πολιτική δικτύωση”, που χρησιμοποιείται για να περιγραφεί “κομψά” η διαπλοκή μεταξύ κεφαλαίου και πολιτικής εξουσίας είναι το ακόλουθο που σημειωτέον δεν αφορά παρά μόνο ένα πρωταγωνιστή, την Goldman Sachs.

Ολουσέγκουν Αγκάνκα, υπουργός Οικονομίας της Νιγηρίας, διευθυντής υπηρεσίας επενδυτικών κεφαλαίων της Goldman Sachs. Ότμαρ Ίσινγκ, επικεφαλής οικονομολόγος της ΕΚΤ, διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs. Μάριο Ντράγκι, πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας και νυν.....
διοικητής της ΕΚΤ, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs International για την Ευρώπη. Μάριο Μόντι, πρωθυπουργός της Ιταλίας, σύμβουλος διεθνών υποθέσεων της Goldman Sachs. Πίτερ Σάδερλαντ, επίτροπος ανταγωνισμού της ΕΕ, πρόεδρος της GATT, πρόεδρος της Goldman Sachs International. Ρομάνο Πρόντι, πρόεδρος της Κομισιόν, πρωθυπουργός της Ιταλίας, επικεφαλής του ιταλικού κρατικού ομίλου για τη βιομηχανική ανασυγκρότηση όταν συνέβη το σκάνδαλο της συγχώνευσης μεταξύ της γερμανικής Siemens και της ιταλικής STET με τη μεσολάβηση της Goldman Sachs. Λόρδος Γκρίφιθς, σύμβουλος της Θάτσερ, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs International. Γκάβιν Ντέιβις, πρόεδρος του BBC, στέλεχος της Goldman Sachs, η σύζυγος του οποίου διετέλεσε εξ απορρήτων συνεργάτιδα του πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν. Ντέιβιντ Κάμερον, πρωθυπουργός της Βρετανίας, ο αναθετών τη μαζική πώληση εντόκων του βρετανικού δημοσίου στην Goldman Sachs. Τζον Κόρτζιν, κυβερνήτης του Νιου Τζέρσει, πρόεδρος της Goldman Sachs. Ρόμπερτ Ρούμπιν, υπουργός οικονομικών του Κλίντον, αντιπρόεδρος της Goldman Sachs. Τίμοθι Γκάιντερ, υπουργός οικονομικών του Ομπάμα, επιλέγει γενικό γραμματέα του υπουργείου τον Μαρκ Πάτερσον, λομπίστα της Goldman Sachs. Τζόσουα Μπόλτεν, διευθυντής του γραφείου του Τζόρτζ Μπους, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs. New York Times, εφημερίδα που εκδίδεται από όμιλο που έχει προσλάβει ως σύμβουλο την Goldman Sachs. Χένρι Πόλσον, υπουργός οικονομικών του Μπους, πρόεδρος της Goldman Sachs. Σίντνει Γουάινμπεργκ, ταμίας της προεκλογικής εκστρατείας του Αιζενχάουερ το 1952 και το 1956, αφεντικό της Goldman Sachs, με δυο πόστα καπαρωμένα από ανθρώπους του στις κυβερνήσεις του Άικ, τις θέσεις του υπουργού οικονομικών και του υπουργού άμυνας. Λουκάς Παπαδήμος, πρωθυπουργός της Ελλάδας, επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος μέχρι το 2002, είχε τα ηνία της τράπεζας όταν η Goldman Sachs παραποιούσε τα δημοσιονομικά στοιχεία της Ελλάδας προκειμένου η Ελλάδα να ενταχθεί στη ζώνη του ευρώ επί πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη.

Κατόπιν τέτοιας κληρονομιάς μάλλον δεν έχει άδικο ο νυν επικεφαλής της Goldman Sachs, ο Λόιντ Μπλανκφέιν, ο άνθρωπος που από το 2006 εώς το 2010 εισέπραξε πάνω από 200 εκατ. Δολάρια σε μπόνους, να δηλώνει: “Δεν είμαι παρά ένας τραπεζίτης που κάνει το έργο του Θεού”.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Νίκου Μπογιόπουλου, "Είναι ο Καπιταλισμός, ηλίθιε"

Οι κόκκινες γραμμές… του κραγιόν

2012-02-08T00:18:00.000+02:00

Κώστας Βαξεβάνης Το έγκλημα, όπως όλα τα συστήματα και οι μικρόκοσμοι αυτορρυθμίζονται. Δεν υπάρχει εσωτερική αστυνομία στις εγκληματικές ομάδες για να τηρείται ο νόμος της μαφίας. Ο καθένας όμως ξέρει μέχρι πού να πάει. Και αν δεν το ξέρει, του το θυμίζουν οι άλλοι καμιά φορά βίαια.

Η πολιτική, θυμίζει πλέον αυτές τις εγκληματικές ομάδες. Που με τις διαφωνίες της ή διεκδικήσεις της μπορεί να αυτορρυθμίζεται στη λειτουργία της και να βρίσκει τις συμφέρουσες ισορροπίες.

Μπορεί να τσακώνονται στα κανάλια, να ακροβατούν λεκτικά, να χτυπάνε το χέρι στο τραπέζι μιας διεκδίκησης του ζωτικού τους χώρου, αλλά η λειτουργία τους αυτορρυθμίζεται. Ξέρει μέχρι πού πάει η κάθε ομάδα και ποιόν υπηρετεί. Οι νονοί μοιράζουν τις περιοχές και πουλάνε προστασία στο φοβισμένο πλήθος που φοβάται όλο και περισσότερο.

Το ίδιο έγινε και μετά την σύνοδο στο Προεδρικό Μέγαρο. Χάραξαν τις κόκκινες γραμμές που μπορούσαν να γίνουν διακριτές από τα ΜΜΕ ως γραμμές διαφοροποίησης.Ο Καρατζαφέρης έβγαλε χρησμό, ο Σαμαράς σε ναπολεόντειο πρώτο πρόσωπο απεφάνθη “έδωσα μάχη να σώσω την Ελλάδα και την Ευρώπη”....

και ο Παπανδρέου εκσφενδόνισε το συμπαθητικό (σαν κουλουράκι σε πράσινο τσάι fit διαβίωσης) «όλοι μαζί»

Πίσω από τις γραμμές και τα γράμματα βεβαίως, οι μισθοί θα πέσουν, τα πάντα θα περικοπούν και η ύφεση θα κυριαρχήσει. Συμφώνησαν διαφωνώντας σε αυτά. Δεν ανακοίνωσαν κανένα άμεσο μέτρο πάταξης φοροδιαφυγής, είσπραξης φόρων από αυτούς που χρωστάνε, αυστηρών μέτρων γι αυτούς που συλλαμβάνονται αλλά απελευθερώνονται με το περιβόητο άρθρο 99. Δεν ανακοίνωσαν κανένα μέτρο μείωσης του μισθού τους ή ελέγχουν των εισοδημάτων τους. Τουλάχιστον των εκατομμυριούχων βουλευτών της Βουλής.

Σαν τις εγκληματικές ομάδες, ήξεραν σιωπηλά μέχρι πού να φτάσουν και πώς να αυτορρυθμιστούν.

Δεν είναι υπόθεση των τελευταίων δύο χρόνων. Το σύστημα της μεταπολίτευσης είναι μια σκοτεινή μαφιόζικη λειτουργία που αγκαλιάζει όλα τα κόμματα. Με την σχολαστικότητα Καμόρας, έφτιαξε από το Σύνταγμα που το συμφέρει, μέχρι των δαίδαλο των νόμων που οδηγούν στην ατιμωρησία. Μελετημένα, με λεπτομέρειες και με δίχτυ ασφαλείας. Καμιά φορά οι νονοί βρίσκονται στο τραπέζι, ανταλλάσσουν σκληρές κουβέντες και ξαναμοιράζουν τις περιοχές επιρροής. Το σύστημα αυτορρυθμίζεται.

Γι αυτούς που θα βιαστούν να πουν πως δεν είναι όλοι έτσι, πραγματικά δεν είναι. Αλλά πρέπει και να το λένε. Σας θυμίζω πως η μεγαλύτερη πολιτική επανάσταση που έγινε τα τελευταία χρόνια στο ελληνικό κοινοβούλιο σε καιρούς κρίσης, ήταν για να μην ψηφιστεί ο νόμος για τα ωράρια των φαρμακείων. Όλοι οι άλλοι που απελευθερώνουν εγκληματίες του λευκού κολάρου στο όνομα της αποσυμφόρησης των φυλακών, που νομιμοποιούν παρανομίες mall,που τακτοποιούν εκκρεμότητες στελεχών οργανισμών που έπρεπε να είναι φυλακή έχουν ψηφιστεί. Όσοι παρακολουθούν στοιχειωδώς αυτό το site,το ξέρουν.

Δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Λένε ψέματα. Στα πορνεία οι μόνες κόκκινες γραμμές είναι του κραγιόν. Και ανεχτήκαμε την Ελλάδα ως πορνείο. Το κουτί της Πανδώρας

«Κάνατε την Ελλάδα πειραματόζωο»

2012-02-07T19:24:00.000+02:00

ΔΡΙΜΥ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΟΥ ΑΥΣΤΡΙΑΚΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ PROFIL

Ένα δριμύτατο «κατηγορώ» ενάντια σε όλους τους μεγαλόσχημους της Ευρώπης και των διεθνών οργανισμών οι οποίοι αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως «πεδίο πειραματισμού», εξαπολύει μέσα από τις σελίδες του, το αυστριακό περιοδικό «Profil». Το περιοδικό επισημαίνει με γλώσσα που σπάει κόκαλα, πως «αν στην Αυστρία εφαρμοζόταν ένα πακέτο λιτότητας ελληνικών διαστάσεων, αυτό θα ήταν και το τέλος της Αυστριακής Δημοκρατίας όπως τη γνωρίζουμε», χαρακτηρίζοντας «πολιτικο-οικονομικό βουντού» το πρόγραμμα που επιβάλλεται στην χώρα μας....

Οι συντάκτες του άρθρου, Γκιούντερ Μιούλερ και Ρόμπερτ Τράχλερ, θέτουν το ερώτημα αν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα υποστήριζαν τη σκοπιμότητα όλων αυτών που υφίσταται η Ελλάδα, σε περίπτωση που αυτά αφορούσαν τη δική τους χώρα.

Επισημαίνουν μάλιστα πως θα ήταν αστείο να συγκριθούν τα πακέτα περικοπών και εξοικονόμησης πόρων, που συζητούνται στο πλαίσιο του αποκαλούμενου «φρένου χρέους», το οποίο εξαναγκάζονται, στενάζοντας, να κατοχυρώσουν νομικά πολλά κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με τα ελληνικά πακέτα λιτότητας.

Όπως υπογραμμίζουν οι δυο συντάκτες, με μπόλικη δόση ειρωνείας, η Ευρώπη έχει υποσχεθεί να δώσει ένα μάθημα στους Έλληνες, καθώς, όπως σημειώνουν, στο πνεύμα της «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης» κρίνεται ιδιαίτερα σκόπιμη η εξαθλίωση του ελληνικού πληθυσμού, καθώς πρέπει να πειστεί ο Ευρωπαίος φορολογούμενος, ότι υποστηρίζεται ένας λαός, «ο οποίος ζούσε πέρα από τις δυνατότητές του», ένας χαρακτηρισμός που χρησιμοποιείται ευρέως στα πλαίσια της υπαγορευόμενης φρασεολογίας.

«Πολιτικό-οικονομικό βουντού»
Το περιοδικό τονίζει ότι οπουδήποτε και αν επιχειρούσαν οι «σωτήρες της χρεοκοπημένης χώρας» να εφαρμόσουν ανάλογα μέτρα, η συνταγή θα συνιστούσε αντικείμενο χλεύης: το πρόγραμμα «εξυγίανσης» δεν αποτελεί παρά ένα παράδοξο οικονομικό-πολιτικό «βουντού», αφού επιβάλλει ταυτόχρονα ριζοσπαστική λιτότητα εν μέσω ύφεσης, με αυξήσεις των υπαρχόντων φόρων, νέες επιβαρύνσεις και μειώσεις μισθών.

Όπως επισημαίνεται στη συνέχεια, μάταια αναζητά κανείς στο εν λόγω πρόγραμμα μια οικονομικο-πολιτική κατεύθυνση, καθώς ούτε νεοφιλελεύθερο είναι, αφού προβλέπει υπερβολικές αυξήσεις φόρων, ούτε σοσιαλδημοκρατικό, γιατί οι φόροι πλήττουν τις πλατιές μάζες, ούτε και «κεϊνσιανό», γιατί με τις περικοπές θέσεων και μισθών αφαιρείται το χρήμα από την οικονομία. Αντίθετα, πρόκειται για ένα πρόγραμμα το οποίο συγκεντρώνει «ό,τι χειρότερο από παντού», αποτελώντας μια «σαδο-οικονομία».

Στην Έλλάδα, επιτρέπονται όλα
Οι συντάκτες του άρθρου επισημαίνουν πως, όταν πλήττεται η Ελλάδα, επιτρέπονται τα πάντα, πολύ δε περισσότερο αφού οι Ευρωπαίοι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων δεν είναι υποχρεωμένοι να παρουσιάσουν οι ίδιοι το πρόγραμμα λιτότητας: ένα απρόσωπο «τριουμβιράτο» με απεσταλμένους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, επισκέπτεται την Αθήνα για να υπαγορεύσει το τι πρέπει να γίνει.

Στο άρθρο- το οποίο συνοδεύεται από πίνακες με στοιχεία για τις επί μέρους περικοπές και τις φορολογικές αυξήσεις- γίνονται, μεταξύ άλλων αναφορές στις αυξήσεις φόρων που εφαρμόζονται τώρα στην Ελλάδα, όπως και στις μεγάλες περικοπές δαπανών στον τομέα της υγείας και της κοινωνικής ασφάλισης, παρά τις έκτακτες κοινωνικές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα. Επισημαίνεται επίσης ότι δεν έμεινε αλώβητος ούτε ο τομέας της παιδείας, όπου η κυβέρνηση προχώρησε σε κλείσιμο ή συγχώνευση χιλιάδων σχολείων και κατάργηση χιλιάδων θέσεων εκπαιδευτικών.

Η τρόικα δεν έχει εξαντλήσει ακόμη «όλη τη σοφία της»
Όπως τονίζεται χαρακτηριστικά, ο κατάλογος των επιβαρύνσεων που υφίσταται ο ελληνικός λαός είναι μακρύς, εντούτοις συνεχώς γίνεται λόγος για μη επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων. Και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει για τον απλούστατο λόγο ότι η ΕΕ ζήτησε από την Ελλάδα τον περασμένο Ιούνιο την εφαρμογή νέου πακέτου λιτότητας, που θα προβλέπει 28 δισ. ευρώ σε περικοπές και 50 δισ. ευρώ σε ιδιωτικοποιήσεις, προκειμένου να δοθεί περαιτέρω βοήθεια.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις παραμένουν ισχνά, μια και, όπως σημειώνεται, η Ελλάδα δεν διαθέτει ιδιαίτερα προσοδοφόρες κρατικές επιχειρήσεις, ενώ στη συνέχεια τονίζεται ότι η όλη προσπάθεια διάσωσης της Ελλάδας έχει βυθίσει τη χώρα στην ύφεση, με αποτέλεσμα το χρέος να συνεχίζει να αυξάνεται.

Οι συντάκτες του άρθρου παρατηρούν ωστόσο πως «η τρόικα δεν έχει εξαντλήσει ακόμη όλη τη σοφία της», καθώς επιμένει σε μείωση του κατώτατου μισθού, κάτι στο οποίο αντιτίθενται ακόμη και αυτές οι ενώσεις των εργοδοτών, που κρούουν των κώδωνα του κινδύνου για περαιτέρω πτώση της ιδιωτικής κατανάλωσης.

Οι δυο αρθογράφοι καταγγέλλουν ότι η Ελλάδα έχει γίνει «πεδίο πειραματισμού» για τους «σχιζο-ειδικούς της οικονομίας», στο οποίο τους επιτρέπεται να δοκιμάζουν όλες τις ιδέες τους σε ό,τι αφορά δαπάνες και έσοδα, ενώ, εάν παρ' όλα αυτά αυξηθεί η φτώχεια και το έλλειμμα, τότε θα υπάρξει μια περαιτέρω δόση «πανευρωπαϊκής συμπόνιας», συμπεριλαμβανομένων ακόμη σοφότερων προτάσεων λιτότητας.

«Κι αν στο τέλος η Ελλάδα καταρρεύσει, υπάρχει και ακόμη μια εναλλακτική επιλογή, δηλαδή, ίσως το ίδιο πείραμα να επιτύχει στην Πορτογαλία», καταλήγει το άρθρο- «κατηγορώ» του έγκυρου αυστριακού περιοδικού. STEVENIKO

Ας τους τρελάνουμε πριν μας πεθάνουνε!- ΟΛΟΙ ΔΡΟΜΟ ΣΗΜΕΡΑ!

2012-02-07T10:17:00.000+02:00

Γενική Απεργία σήμερα!
Πάμε για αγώνα διαρκείας με υπομονή, κουράγιο και πίστη. Με αγάπη κι έρωτα για τη ζωή μας!

Δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες. Ας πολεμήσουμε με ό,τι έχουμε. Οποια σωματεία εχουμε, οποια κόμματα έχουμε, όποιους φοβισμένους εαυτούς εχουμε, όση δύναμη ή αδυναμια έχουμε. Αν δεν το κανουμε σε λίγο θα χτυπήσουν οι πορτες των σπιτιών μας και θα μας πουν ότι υπάρχει συμφωνία να φυγουμε ακόμη κι από κει.

Τι θα πούμε τότε; Οτι φταιει καποιος άλλος και δε γινόταν τίποτα; Γιατί πρεπει να φτασουμε εκεί; Γιατι πρεπει να μην μπορούμε να κυκλοφορήσουμε στο δρόμο επειδη ο ενας φτωχός κι εξαθλιωμένος θα ορμαει στον άλλο φτωχό γιατί θα έχουμε αφήσει να γίνει εντελώς ζούγκλα ο κόσμος; Κανενας δε θα μείνει απ εξω από αυτό που έρχεται, είτε τα βγάζει πέρα τωρα είτε όχι. Αυτό που έρχεται και που ζητάνε δε λέγεται ζωή.....
Δε λέγεται ούτε ζούγκλα, ακόμη κι η ζούγκλα όμορφη θα φαίνεται μπροστά σε αυτό που ετοιμάζουν για μας. Και χωρίς ντροπή ετοιμάζονται πάλι να μιλήσουν για σωτηρίες κατορθώματα και κατακτήσεις.

Τι φοβόμαστε λοιπόν; Τη χρεοκοπία που μας λένε; Μα αυτό σε λίγο θα μοιάζει με παιδική χαρά μπροστά σ'αυτό που μας έχουν φυλαγμένο. Από μια χρεοκοπία ή default όπως λέγεται τεχνικά(πράγμα που έτσι κι αλλιώς θα συμβει αφου το χρεος μας δε γινεται να πληρωθεί), σηκώνεσαι, ξεκινας από την αρχή, αν κρατας στα χερια σου τον πλούτο και την ενέργεια σου, τις δυνατότητες, την πίστη και την ελπίδα σου. Από την απελπισία όμως; Από τον αργό θάνατο; Από την αρρωστεια αυτή πως σηκώνεσαι;

Ζητάνε να κάνουμε το καθήκον μας και να πληρώσουμε τα χρέη μας. Αλλα ο νεκρός δεν πληρωνει τα χρέη του κι ας κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι μας σκοτώνουν κυριολεκτικά. Θέλουν να τηρήσουμε λέει τις υπογραφές. Ποιες υπογραφες; Υπέγραψε ο λαός τιποτα; Ο λαός εκβιάστηκε όπως και η Βουλή με τον πιο αηδιαστικό τρόπο. Πως απαιτούν τώρα να τηρηθεί κάτι ανεφάρμοστο και αποδειγμένα λάθος που επιβλήθηκε με τη βία; Πετάει ο γάιδαρος;

Εχουν βάλει το λαό στην άκρη και μιλάνε με εκπροσώπους που ξέρουν ότι δεν εκπροσωπούν τίποτα πια. Με μια κυβέρνηση που έχει ολοφάνερη αδυναμία να κυβερνήσει αφου είναι σε απόλυτη δυσαρμονία με το λαό που την μισεί.
Ειναι γελοίοι!

Αφου σκίζουν τα ρούχα τους για την ανταγωνιστικότητα, γιατί δεν προχωρούν π.χ σε μείωση τιμολογίων της ΔΕΗ και του πετρελαίου ή της βενζίνης; Αυτό δεν είναι μείωση κόστους; Γιατί δεν προχωράνε σε ενίσχυση της καινοτομίας και του εκσυγχρονισμού των ελληνικών επιχειρήσεων επενδύοντας; Τι λέω τώρα...

Αρα δεν καιγονται για την ανταγωνιστικότητα. Πως θα μπορούσε άλλωστε η Γερμανία π.χ. ή οι καπιταλιστές που εκπροσωπεί η Τρόικα να αγωνίζεται για την ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προιόντων; Γιατί να το κάνουν αυτό; Γιατί να θέλουν να τους ανταγωνιστούμε με φθηνότερα προιόντα από τα δικά τους; Εχουμε τρελαθεί;

Αυτό που θέλουν είναι η εξαθλίωση, το τελείωμα της Ελλάδας. Το να πεταχτεί εντελώς εξω από το παιχνίδι του ανταγωνισμού ξεπουλώντας δημόσιες και ιδιωτικές επιχειρήσεις και περιουσία σε μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους όπως απαιτούν οι κανονες της όξυνσης του ανταγωνισμού και της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Αυτό βγαζει νόημα. Τίποτα άλλο.

Οσο για μας δεκάρα δε δίνουν που θα καταντήσει η ζωή μας.Σιγά μην κάνει επίδειξη ανθρωπιας ένα σύστημα που έχει σαν κανόνα την αλληλοεξόντωση ακόμα και με πόλεμο, στη μεση της σοβαρότερης καπιταλιστικής κρίσης στην ιστορία ίσως.
Δεκάρα δε δίνουν αν θα βρισκόμαστε όχι πια σε καφενεία, πλατείες, ή λαικές αγορές και πανηγύρια αλλά πάνω από σωρούς σκουπιδιών ψάχνοντας τα κουρέλια μας ή πεταμένα αποφάγια όσων έχουν ακόμα.

Οσο για τα κόμματα της συγκυβέρνησης δεν υπάρχει κάτι άλλο να πούμε.
Την ίδια στιγμή που ετοιμάζονται να υπογράψουν την κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, το τσεκούρεμα του ελάχιστου μισθού και το κούρεμα των 12 μισθών για το οποίο "πάλευαν" και διαβεβαίωναν λίγες μόλις μέρες πριν, τσακώνονται για το ποιός "έσωσε" τον 13ο μεχρι νεωτέρας και τελικής κατάργησης του. Το πιο ωραίο είναι αυτό που λέει κάποιος φίλος, ότι τον 13ο τον έσωσε η Τρόικα από τους 3(ΠΑΣΟΚ,ΝΔ, ΛΑΟΣ) που ήθελαν να τον καταργήσουν. Τουλάχιστον γελάμε και λίγο. Αλλωστε ας ρίξουν μια ματιά να δούν πόσοι επιχειρηματίες, είτε απο τσαμπουκά είτε από ανημποριά, πλήρωσαν δώρα Χριστουγέννων.

Θα βάλουν λοιπόν την υπογραφή τους και πάλι εκβιάζοντας τους βουλευτές τους και το λαό. Σε ενα πραγματικό φεστιβάλ μαγείας τα περιστέρια με τα ΟΧΙ εξαφανίζονται και γίνονται δουλικά ΝΑΙ που εμφανίζονται σα μαυροπούλια μεσα από τα καπέλλα των μαγων..

Κι όχι μόνο αυτό. Θα κουρελιάσουν παραπέρα τη Δημοκρατία ψαχνοντας τρόπο να αναβάλουν, παρά τη συμφωνία, κι άλλο τις εκλογές. Το ΛΑΟΣ ψάχνοντας τεχνοκράτες για να γλυτωσει τις ευθύνες των αποφάσεων στις οποίες συμμετεχει διψασμένο για ρόλο σε ένα βρώμικο παιχνίδι, το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δε για να αποφύγουν τη συντριβή και τις συνέπειές της, δεδομένων των προβλημάτων που έχουν(και με τα χρεη τους στις τράπεζες).

Το θέμα επομένως είναι το τί θα κάνουμε εμεις.
Δεν βαζουν μόνο αυτοί την υπογραφή τους, τη βαζουμε κι εμείς σωπαίνοντας.
Και ξερουμε καλά τι πρέπει να κάνουμε.

Δε θα μας τρελάνουνε αυτοί. Η τρελα είναι δικό μας προνομια και όπλο κι όχι των βολεμένων που εχουν τα πάντα να χάσουν.
Αυτό που ζούμε είναι πραγματική τρέλα. Ας τρελαθούμε κι εμείς λοιπόν! ΟΛΟΙ ΔΡΟΜΟ ΣΗΜΕΡΑ! ΟΜΟΝΟΙΑ,ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ,ΚΛΑΥΘΜΩΝΟΣ ή όπου αλλού στις 6μμ! Ολοι δρόμο και αυριο στη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ να παγώσουν τα πάντα. Πάμε για αγώνα διαρκείας με υπομονή, κουράγιο και πίστη. Με αγάπη κι έρωτα για τη ζωή μας!
Ας τους τρελάνουμε πριν μας πεθάνουνε!
Για τη ζωή! STEVENIKO

Άγιε Νικόλα μου, καλέ

2012-02-07T09:29:00.001+02:00

φωτο:Γκ.Καπλανι

Toυ Γκασμεντ Καπλάνι Μόλις γύρισα από την Ιταλία. Ήμουν στην Απουλία, στο Μπάρι που, ανάμεσα στα άλλα, έμαθα ότι είναι και η «θρησκευτική πρωτεύουσα» των Ρώσων στην Μεσόγειο. Θα σας εξηγήσω άλλη φορά γιατί. Στην πόλη έρχονται πολλοί Ρώσοι για να προσκυνήσουν τον Άγιο προστάτη της πόλης, τον ορθόδοξο Άγιο Νικόλαο. Για τον τουρισμό της πόλης οι Ρώσοι τουρίστες είναι ζωτικής σημασίας και το Μπάρι έχει πολύ στενές σχέσεις με την Ρωσία. Σε πολλά σημεία της πόλης, ειδικά στις εκκλησίες, βλέπεις δίγλωσσες πινακίδες, ιταλικά και ρώσικα. Κανείς όμως εδώ δεν πιστεύει ότι εάν χρεοκοπήσουν θα τους σώσει ο κύριος Πούτιν.

Στις τοπικές εφημερίδες στηλιτεύουν την «στενή φιλία» του Μπερλουσκόνι με τον Πούτιν.....

Παρεμπιπτόντως ο Μπερλουσκόνι είχε επαινέσει τον Kαντάφι, τον Λουκασένκο, τον Τσάβεζ. Έπλεκε τον εγκώμιο όλων των «αντι-ιμπεριαλιστών» δικτατόρων και δικτατορίσκων της Ανατολής και της Δύσης. Δεν μπορώ να καταλάβω, πραγματικά, γιατί ήταν αντιπαθητικός στην Ελλάδα ο καβαλιέρε;

Οι ιταλικές εφημερίδες έχουν σημαντικά ρεπορτάζ και αναλύσεις από τις διαμαρτυρίες ενάντια στην αυταρχική εξουσία του Πούτιν στην Ρωσία. Προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει εκεί. Έχουν συνεντεύξεις με σημαντικούς Ρώσους συγγραφείς και διανοούμενους, που εξηγούν και ερμηνεύουν τι συμβαίνει στην Ρωσία αυτή την στιγμή. Φθάνοντας στην Ελλάδα και ξεφυλλίζοντας τον Τύπο, την είδηση των διαμαρτυριών στην Ρωσία την βρίσκω σε κάτι μονόστηλα, καλά κρυμμένη, όπως είναι συνήθως οι «αιρετικές ειδήσεις». Ούτε ο Μιλόσεβιτς δεν διέθετε τέτοια εύνοια, μια φορά και έναν καιρό. Φαντάζομαι ότι σε αυτή την «ενημερωτική ομερτά» μόνο στην Λευκορωσία μας ξεπερνούν. Ή μήπως τα παραλέω;

Περιπλανήθηκα στην παλιά πόλη του Μπάρι όπου έπεσα πάνω σε ένα από τα πιο παράξενα ονόματα δρόμων που έχω δει: Lascia fare a Dio που μεταφράζεται «Άστο στο χέρι του Θεού» ή «Έχει ο Θεός». Χθες το πρωί, διαβάζοντας ειδήσεις από την Ελλάδα μετά από τέσσερεις μέρες αποχής, δεν ξέρω γιατί σκέφτηκα ότι αυτός ο δρόμος, αυτός ο τίτλος, αυτή η φωτογραφία, θα ταίριαζε στην τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα. Με πολιτικούς που δεν καταλαβαίνουν Χριστό, με ιερωμένους κρατικούς υπαλλήλους, με μια κοινωνία που έχει ένα απαράμιλλο ταλέντο στην άρνηση της πραγματικότητας και παραδομένη πλέον στη μοίρα της, με μεταρρυθμιστές που λένε μεγάλα λόγια αλλά που δεν ξεβολεύονται για να μεταρρυθμίζουν τουλάχιστον τους εαυτούς τους, με την Ευρωπαϊκή Ένωση επίσης που, δυστυχώς, μοιάζει με ζαλισμένο καράβι σε μια θάλασσα γεμάτη καρχαρίες, το μόνο που σου έρχεται να πεις είναι αυτό: Lascia fare a Dio.

Παρεμπιπτόντως, ο συγκεκριμένος δρόμος είναι αδιέξοδο… Υπάρχουμε….. Συνυπάρχουμε;

Ουαί τοις ηττημένοις, κύριε Βενιζέλο.

2012-02-07T08:13:00.000+02:00

φωτο:Κωστας Μπαλαφας
Του Σ. Κούλογλου
Ας υποθέσουμε ότι τον Οκτώβριο του 1940 η ελληνική κυβέρνηση σκεπτόταν, όπως ο κ. Βενιζέλος: η χώρα είναι σε μειονεκτική θέση, και προκείμενου να καταστραφεί από έναν χαμένο εκ των προτέρων πόλεμο, πρέπει να διαλέξει το μικρότερο κακό: παράδοση στους Ιταλούς, χωρίς άσκοπες αιματοχυσίες.

Γιατί αυτό βασικά, είπε χθες ο κ. Βενιζέλος. «Οι Έλληνες πολίτες καλούνται να αντιμετωπίσουν ένα δραματικό και οξύ δίλημμα. Η σωτηρία της χώρας, η παραμονή της στο ευρώ, το PSI, η οριστικοποίηση της νέα δανειακής σύμβασης και η λήψη των χρημάτων που είναι ζωτικής σημασίας για τη σωτηρία της Ελλάδας, συνεπάγεται ένα πολύ μεγάλο κοινωνικό κόστος, συνεπάγεται θυσίες», όμως η άλλη λύση είναι χειρότερη: «από την άλλη μεριά, η αποτυχία των διαπραγματεύσεων, η αποτυχία του προγράμματος, η χρεοκοπία της χώρας, συνεπάγεται ακόμα μεγαλύτερες θυσίες».....

Ας εξετάσουμε λοιπόν το μικρότερο κακό. Σαν τον χειρότερο σαδιστή, η τρόικα ζητά νέα μέτρα λιτότητας για να εξισορροπηθούν οι νέες ρυθμίσεις που η ίδια απαιτεί: θα χαμηλώσουν οι μισθοί και επομένως θα μειωθούν οι εισφορές για τα ασφαλιστικά ταμεία; Περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για να εξισορροπηθούν.

Μείωση των φορολογικών εσόδων από την πρόσθετη ύφεση που, το παραδέχονται ανοικτά πια, θα προκαλέσουν τα νέα μέτρα; Απολύσεις 15 χιλιάδων δημοσίων υπαλλήλων, μείωση των δαπανών για την υγεία και δεν συμμαζεύεται. Μέχρι που οι Μερκοζί έφτασαν να δηλώσουν από το Παρίσι ότι θα πρέπει να δημιουργηθεί ένας δεσμευμένος λογαριασμός όπου «θα πρέπει να τοποθετηθούν οι τόκοι του ελληνικού χρέους ώστε τα χρήματα να είναι μονίμως διαθέσιμα», εννοείται για να μην τα φάνε οι Έλληνες. Το μόνο που δεν απαίτησαν, ακόμη, είναι να πάρουν τα γυναικόπαιδα για σκλάβους, όπως έκαναν στους ηττημένους παλιότερα.

Το άλλο πρόβλημα είναι ότι τίποτα καλό δεν μπορεί να βγει απ αυτά τα μέτρα, που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν σε καινούργια, το ίδιο και περισσότερο απεχθή. Με αποτέλεσμα σύντομα η κοινωνία να καταρρεύσει, να εκραγεί ή και τα δύο μαζί. Να φτάσουμε αναπόφευκτα δηλαδή στη χρεοκοπία που ξορκίζει ο κ. Βενιζέλος, και μάλιστα με χειρότερους όρους από ότι αν χρεοκοπούσαμε σήμερα.

Τι έκανε τους Έλληνες να πολεμήσουν και να κερδίσουν το 1940, έναν ανώτερο αντίπαλο; Το αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας και το γεγονός ότι οι υποχωρήσεις και οι, συχνά αναγκαίοι, συμβιβασμοί έχουν κάποιες απαραβίαστες κόκκινες γραμμές. Εδώ και δύο χρόνια που ξέσπασε η κρίση, οι ελληνικές κυβερνήσεις συμπεριφέρονται σαν ηττημένες, χωρίς να έχουν δώσει καμιά μάχη. Πως μπορούν έτσι να κερδίσουν έναν πόλεμο στον οποίο η άλλη πλευρά είναι αδυσώπητη και έχει καταλάβει ότι παίζει χωρίς αντίπαλο;

Η χώρα δεν πρέπει να υποκύψει στον εκβιασμό. Όχι για να αυτοκτονήσει ηρωικά, ούτε για να επιστρέψει στην μιζέρια της δραχμής. Αλλά γιατί δεν έχει άλλη επιλογή και ο χρόνος δουλεύει συνεχώς σε βάρος της. Αυτός που έχει ήδη καταρρεύσει, την κατάρρευση δεν την φοβάται. Θα ριψοκινδύνευε όμως ο Σαρκοζί την διάλυση της ευρωζώνης και μια νέα παγκόσμια αναταραχή, μερικές εβδομάδες πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές; TVXS

Πολ Κρούγκμαν: Η Ελλάδα θα πεθάνει στη λιτότητα

2012-02-06T21:27:00.000+02:00

Ανέφικτο θεωρεί ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν να πετύχει η Ελλάδα πρωτογενή πλεονάσματα, ενώ παράλληλα υφίσταται πρωτοφανή συμπίεση δημοσίων δαπανών. Σε άρθρο του στους New York Times, ο Αμερικανός καθηγητής Οικονομικών του Princeton επισημαίνει: Πόσα πολλά ζητάει η τρόικα από την Ελλάδα; Πόσο σκληρό είναι το ξεζούμισμα; Ας ρίξουμε μια ματιά στην πιο πρόσφατη έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Το υφιστάμενο σχέδιο ζητάει από την Ελλάδα να πετύχει μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα......

Πρόκειται περί τεράστιας απάτης –και υποτίθεται ότι θα συμβεί εν μέσω μίας οικονομίας που βρίσκεται σε βαθύτατη ύφεση.

Ιδού τι προϋποθέτει το ίδιο σχέδιο για τις πραγματικές δημόσιες δαπάνες.

Μπορώ να πω ότι αυτό φαίνεται βασικά αδιανόητο.

Και ο λόγος είναι ο εξής: Όταν ξεκίνησε το πρόγραμμα, η Ελλάδα είχε ένα τεράστιο πρωτογενές έλλειμμα – κάτι που σημαίνει ότι ακόμη κι αν διέγραφε ολόκληρο το χρέος της θα εξακολουθούσε να είναι υποχρεωμένη να υποστεί μεγάλη δημοσιονομική συρρίκνωση.

Αυτό πλέον δεν ισχύει. Άρα βασιζόμαστε τώρα σε ένα σενάριο σύμφωνα με το οποίο η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να «πεθάνει στη λιτότητα» προκειμένου να πληρώσει τους ξένους πιστωτές της, χωρίς πραγματικό φως στο τούνελ.

Και αυτό απλώς δεν πρόκειται να λειτουργήσει. TVXS

Μια φαντασίωση αναποδογυρισμένη…

2012-02-06T14:54:00.000+02:00

Στην απελπισμένη σκέψη πολλών Ελλήνων εξακολουθεί να κυκλοφορεί η ιδέα μιας «δικτατορίας ιδανικού τύπου» που θα καθάριζε τον τόπο από την κόπρο του Αυγείου, θα επέβαλλε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις στο σάπιο κράτος, θα «επιδιόρθωνε» τις ρωγμές δικαιοσύνης και αξιοπιστίας που αιμορραγούν στον τόπο και μετά από σύντομο χρονικό διάστημα θα προκήρυσσε εκλογές για να αποκατασταθεί η δημοκρατία σε ένα κράτος που θα στηριζόταν πια σε υγιείς βάσεις...

Αυτός ο τρόπος σκέψης δεν αφορά μόνο νοσταλγούς της επταετίας. Αφορά και ανθρώπους που βιώνουν την κατά συρροήν απαξίωση της δημοκρατίας και νιώθοντας παγιδευμένοι σε ένα άδικο και καταστροφικό πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον πιστεύουν, ότι με τέτοιες συνθήκες διακυβέρνησης, το όποιο «κούρεμα» ή δανειοδότηση δεν πρόκειται να συμβάλλουν στην επίλυση των προβλημάτων της χώρας....
Η βιωσιμότητα του χρέους και η ανάκαμψη της χώρας είναι για αυτούς κενά γράμματα, αν δεν μπορούν να είναι συνάρτηση της αξιοπιστίας αποφασισμένων ηγετών και αφήνονται απλά και τυφλά στις επιλογές των δανειστών και των δικών τους ανθρώπων.

Το παράδοξο είναι ότι αυτή η προσομοίωση αυταρχικής διακυβέρνησης εφαρμόζεται και σήμερα αλλά σε τελείως διαφορετική κατεύθυνση από εκείνην την οποία εκείνοι θα επιθυμούσαν. Είναι σα να ζουν την κοινωνική τους φαντασίωση, αλλά από την ανάποδη. Διότι αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ένας εκσυγχρονισμένος φασισμός στον οποίο η αυταρχική διακυβέρνηση έχει τροποποιήσει τους κατασταλτικούς μηχανισμούς και χρησιμοποιεί την κοινοβουλευτική δραστηριότητα για να επιβάλλει λύσεις που, επιλεκτικά, καταστρέφουν ή προστατεύουν συγκεκριμένα συμφέροντα και τμήματα της κοινωνίας.

Η απελπισία φέρνει στον πολίτη τη σκέψη μιας ιδανικής και ανεφάρμοστης δικτατορίας. Αλλά η πραγματικότητα τον ξεπερνά αφού πράγματι σταδιακά εδραιώνεται μια δικτατορία νέου τύπου που δεν διώκει τους εκλεγμένους πολιτικούς αλλά τους χρησιμοποιεί. Η δημόσια συζήτηση πια δεν κατευθύνεται μεταξύ δικτατορίας και δημοκρατίας, μεταξύ εξάρτησης και ελευθερίας, μεταξύ παρανομίας και νομιμότητας. Η βελόνα έχει κολλήσει στο πρώτο σκέλος των διλημμάτων και απλώς χρησιμοποιεί το δεύτερο προς όφελος του πρώτου, το οποίο «αγιοποιείται» μπροστά στον κίνδυνο του χάους και της ολικής καταστροφής. Και βέβαια το μοντέλο δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά εδώ τελειοποιείται.

Έχουμε το «προνόμιο» να δοκιμάζουμε τη beta-έκδοση αυτής της κυβερνητικής γερμανο-ευρωπαϊκού τύπου και βέβαια όχι δωρεάν αλλά με ανυπολόγιστο κόστος. Η ευθύνη των σημερινών μας πολιτικών δεν είναι πια μόνο αναδρομική – αυτή έχει ήδη κεφαλοποιηθεί. Είναι και προοπτική γιατί εκφράζεται μέσα από την αποδοχή της επίκαιρης χρησιμοποίησης τους ως μέσων εφαρμογής πολιτικών που η λογική τους συνοψίζεται στη δήλωση του Ρεπουμπλικανού Μιτ Ρόμνεϊ, πιθανού υποψηφίου για την αμερικανική προεδρία: «Δεν ανησυχώ για τους πολύ φτωχούς. Υπάρχει ένα δίχτυ ασφαλείας για αυτούς. Εάν χρειάζεται επισκευή, θα το φτιάξω. Δεν ανησυχώ για τους πολύ πλούσιους: τα καταφέρνουν μια χαρά».

Όμως, όλοι θα έπρεπε να ανησυχούν πολύ. Γιατί αυτή η λογική είναι και επικίνδυνη και αναποτελεσματική. Ούτε το «δίχτυ ασφαλείας» μπορεί να υφανθεί με εργασιακή ανασφάλεια, ούτε οι «πολύ πλούσιοι» μπορούν να συνεχίσουν να είναι ασύδοτοι και ανεξέλεγκτοι. Αντίθετα, μόνο πολιτικές που θα κλείνουν την ψαλίδα και θα αντιμετωπίζουν την ανισότητα θα είναι σε θέση να κάνουν τα χρέη βιώσιμα και να φέρνουν ανάπτυξη σε ανθρώπινες κοινωνίες. Και, βέβαια, να γλυτώνουν τους απελπισμένους πολίτες από εφιαλτικές φαντασιώσεις… STEVENIKO

Δ. Τρικεριώτης

Λιοντάρια ή γάτες;

2012-02-06T10:35:00.000+02:00

του Κώστα Γιαννακίδη Η ανακοίνωση από το Μέγαρο Μαξίμου εκθέτει τους αρχηγούς. Και οι λεονταρισμοί ακούγονται περίπου σαν νιαούρισμα. Τι λέει ο πρωθυπουργός; Ότι οι αρχηγοί συμφώνησαν στους βασικούς άξονες διαπραγμάτευσης. Δηλαδή; Να, κατά λέξη:
Ο Πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί συμφώνησαν σε βασικά θέματα τα οποία, μεταξύ άλλων, αφορούν:
Τη λήψη μέτρων εντός του 2012 για τον περιορισμό των δημόσιων δαπανών κατά 1,5% του ΑΕΠ. (Δηλαδή περικοπές δαπανών, κυρίως από το κοινωνικό κράτος. Ασφαλώς θα προβλέπουν και μείωση προσωπικού.)
Την εξασφάλιση της βιωσιμότητας των επικουρικών συνταξιοδοτικών ταμείων. (Μία κόκκινη γραμμή γίνεται ροζ εδώ. Η βιωσιμότητα διέρχεται από το ύψος των συντάξεων που χορηγούνται.)
Την αντιμετώπιση....
του ελλείμματος ανταγωνιστικότητας με τη λήψη μέτρων που περιλαμβάνουν ρυθμίσεις σε διάφορους τομείς, όπως η μείωση του μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους, με στόχο την ενίσχυση της απασχόλησης και της οικονομικής δραστηριότητας. (Εδώ μπορείτε να προσθέσετε μέχρι και την επαναφορά της ρωμαϊκής γαλέρας. Χωράνε τα πάντα! Από τη Ν.Δ διαρρέουν ότι έσωσαν τον 13ο και τον 14ο μισθό. Ως έννοιες, δεν ξέρουμε για το ύψος τους. Επίσης δεν έχει ξεκαθαρίσει αν τελικώς ζητήθηκε η κατάργηση τους ή όχι-ο Τόμσεν σε συνέντευξη του στην Καθημερινή δεν είχε θέσει την κατάργηση ως απαραίτητη προϋπόθεση.)
Την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με συνδυασμό μέσων που διασφαλίζουν την προαγωγή του δημόσιου συμφέροντος και την επιχειρηματική αυτονομία τους. (Εδώ γίνεται ροζ η κόκκινη γράμμή του Παπανδρέου. Το δημόσιο θα έχει δικαίωμα παρέμβασης μόνο υπό ειδικές συνθήκες. Ποιες είναι αυτές; Μένει να μάθουμε σήμερα.)
Τι να συζητούν, άραγε, οι πολιτικοί αρχηγοί με τα επιτελεία τους; Πιθανότατα την επικοινωνιακή διαχείριση του ναυαγίου τους. Ούτως ή άλλως, υπάρχουν περιπτώσεις όπου η έννοια της διαπραγμάτευσης είναι απλώς προσχηματική. Δηλαδή τι ακριβώς σημαίνει διαπραγμάτευση υπό αυτές τις συνθήκες; Τι εννοεί ο Σαμαράς; Χτυπάει το χέρι στο τραπέζι, βγάζει τα γυαλιά και συμπεριφέρεται σαν ήρωας της γιαγιάς του; Πώς ακριβώς εκφράζει το εθνικό του σθένος ο Καρατζαφέρης; Τους απειλεί με υπερπαραγωγή στο κανάλι; Και με ποιον τρόπο διαπραγματεύεται ο Γιώργος; Με το κύρος που έχει ως πρόεδρος της Διεθνούς; Αυτό που κάνουν οι αρχηγοί δεν είναι διαπραγμάτευση. Προσπαθούν, απλώς, να χωρέσουν στο κάδρο της νέας φωτογραφίας. Με το σώμα να βρίσκεται κάτω από το κεφάλι τους.

Ένα ασυνήθιστο σχολείο, μια συγκινητική εικόνα

2012-02-05T23:04:00.001+02:00

H Βικτωρία Μαζέμενου ανακάλυψε στα βουνά του Κασμίρ, στη Βορειοδυτική άκρη της Ινδίας κοντά στα σύνορα με το Πακιστάν, ένα ασυνήθιστο υπαίθριο σχολείο. Μια δυνατή, συγκινητική εικόνα. Μια δασκάλα με τέσσερεις μαθητές που προσεκτικά μελετούν τα μαθήματα τους. Στη θέση του και ο απαραίτητος πίνακας. Σε όλο τον κόσμο, ανεπτυγμένο ή υπανάπτυκτο, η μάθηση και η γνώση δεν αποτελούν μόνο τα όπλα απέναντι στη ανέχεια. Δίνουν μορφή στη φαντασία και τελικά απελευθερώνουν τον άνθρωπο. The Insider

Φωτογραφία: Βικτωρία Μαζεμένου

Τα απορρίμματα της κρίσης

2012-02-05T19:22:00.001+02:00

Tου Παντελη Mπουκαλα

Μια από τις μικρές ειδήσεις με τις οποίες μας αποχαιρέτισε το βαρύτατο 2011 για να δώσει τη θέση του στο 2012, που οι μάντεις, ξεσκονίζοντας τάχα τα αρχεία των Μάγια, προβλέπουν πως θα είναι συμπαντικώς καταστροφικό, αφορούσε κάτι το ευτελές: τα σκουπίδια. Ακούστηκε δηλαδή και γράφτηκε ότι ο όγκος των σκουπιδιών που εναποτίθενται στη χωματερή των Λιοσίων μειώθηκε κατά 17% στη διάρκεια του 2011 και βαίνει ολονέν μειούμενος. Μικρή και ταπεινή λοιπόν η είδηση, λίαν ενδιαφέρουσα πάντως, αρκετές δε οι πιθανές ερμηνείες της, και όχι αντικρουόμενες. Μάλλον συνέβησαν πολλά ταυτόχρονα ώστε να μειωθούν τα εμβληματικά απορρίμματα του πολιτισμικού μας μοντέλου, τα επισήμως καταμετρούμενα, την ώρα ωστόσο που, εξαιτίας της κρίσης, πολλαπλασιάζονται τα ανθρώπινα....

απορρίμματα, όσα με τις «αντιπαραγωγικές» ή και «αντεθνικές» αξιώσεις τους «εμποδίζουν τη σωτηρία της πατρίδας».

Ερμηνεία πρώτη, ελαφρώς παραμυθητική: Επιτέλους, έπειτα από τόσα χρόνια «περιβαλλοντικής παιδείας» πήρε να ξυπνάει η οικολογική μας συνείδηση, επί μακρόν υπνώττουσα· και όχι απλώς υπνώττουσα παρά και περήφανη για τον ύπνο της, γιατί, έτσι ήθελε να πιστεύει, δεν την είχε χτυπήσει το μικρόβιο των οικολογούληδων. Δεν χωράει αμφιβολία ότι πλήθυναν με τον καιρό οι οικογένειες που χωρίζουν τα σκουπίδια τους σε μπλε και γκρίζα, ανακυκλώσιμα και μη, έστω και αν τους αποθαρρύνει το γεγονός ότι συχνά το περιεχόμενο των μπλε κάδων το περισυλλέγουν οι συνήθεις σκουπιδιάρες και όχι οι «πράσινες». Αλλά δεν χωράει επίσης αμφιβολία ότι η Αθήνα παραμένει μία από τις ρυπαρότερες πόλεις του κόσμου, με ευθύνη τόσο των χρηστών της όσο και των διοικητών της - κι από κοντά το ίδιο συμβαίνει στις περισσότερες πόλεις της περιφέρειας, που ακολουθούν σεβαστικά το πρωτευουσιάνικο μοντέλο σε όλες τις εκφάνσεις του. Δεν λέω ότι πρέπει να τοποθετηθούν πάραυτα τασάκια στους δρόμους επί ειδικών μικροστύλων, όπως συμβαίνει σε κάποιες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Δεν είμαστε για τέτοιες πολυτέλειες, όπως αποδείχτηκε και με τα ειδικά κουτιά που εγκατέστησε ο δήμος σε διάφορα σημεία της πόλης, από τα οποία μπορούσαν οι απροετοίμαστοι φιλόζωοι να αποσπούν πλαστικά γάντια για να μαζεύουν τα οσμηρά παραπροϊόντα της σκυλίσιας ζωής: Τα γάντια εξαφανίζονταν εν ριπή οφθαλμού, όσες φορές κι αν ανεφοδιάζονταν τα κουτιά, είτε επειδή κάποιοι «σπάνε πλάκα» καταταστρέφοντας οτιδήποτε δημόσιο («Χα! Οι ηλίθιοι! Δες τι έβαλαν...») είτε επειδή οι μικροβιοφοβικοί σαν τον Νίκο Σταυρίδη της παλιάς ταινίας είχαν βρει την ευκαιρία να εξοπλίζονται τζάμπα.

Οχι τασάκια λοιπόν στους δρόμους, κάπως σαν μοντέρνες ερμές κεφαλές. Αλλά μ’ εκείνα τα «βαρέα αντικείμενα» που μένουν στους δρόμους των συνοικιών δέκα και είκοσι μέρες δεν μπορεί να υπάρξει ταχύτερη μέριμνα, αν βέβαια δεν πρόκειται για εικαστική παρέμβαση; Και με τα παρατημένα αυτοκίνητα, που όχι μόνο στερούν θέσεις παρκαρίσματος (για τις οποίες σφαζόμαστε μεταφορικώς και κυριολεκτικώς) αλλά καταντούν και συλλέκτες σκουπιδιών, δεν μπορεί να γίνει τίποτα ύστερα από δύο και τρία χρόνια που έχουν στο παρμπρίζ τους το επίσημο απειλητικό αυτοκολλητάκι, «θα σας το πάρουμε αν δεν το περιμαζέψετε» ή κάτι τέτοιο; Τουλάχιστον ας ξεκολλήσουν οι υπηρεσίες το αυτοκόλλητο, ώστε και αυτό να μην πανηγυρίζει καγχάζοντας και εμείς να μην κουνάμε την κεφαλή μας επιτιμητικά μόλις το βλέπουμε.

Ερμηνεία δεύτερη: Υπακούοντας στις εντολές του ραγδαίως εξασθενούντος βαλαντίου μας και όχι στις αυστηρές συστάσεις των βλοσυρών πολιτικών και οικονομικών προυχόντων, Ελλήνων και τροϊκανών, «χαμηλώσαμε το επίπεδο της ζωής μας» για να το φέρουμε πιο κοντά στην αληθινή ισχύ των οικονομικών μας. Είχαμε πιστέψει βέβαια κάποια στιγμή, ευτυχώς όχι όλοι, ότι μπορούμε να απολαμβάνουμε εσαεί δανεική ζωή. Αλλά φαίνεται ότι βγαίνουμε πια από τον λήθαργο στον οποίο είχαμε βουλιάξει από την ευπιστία μας, την πνευματική μας πτωχεία ή την οργιώδη διαφήμιση που προπαγάνδιζε τις μεταξωτές της κορδέλες χωρίς έλεγχο από όσους υποτίθεται πως έχουν την υποχρέωση να ελέγχουν τη διαφημιστική βιομηχανία. Και πια χαλάμε λιγότερα. Στο σπίτι και όταν βγαίνουμε έξω, με την παρέα. Τα δώρα λιγόστεψαν (ή μάλλον διαλέγουμε τα χρήσιμα παρά τα εντυπωσιακά), η γκαρνταρόμπα μας δεν ανανεώνεται αναιτίως κάθε λίγο και λιγάκι για να ανταποκρίνεται υστερικά στις επιταγές της μόδας, το αμαξάκι των δύο χρόνων δεν μας φαίνεται παλιομοδίτικο, από τους εσπρέσο των τεσσάρων ευρώ παίρνουμε τις αποστάσεις μας και το κρέας δεν μετέχει καθημερινά στη δίαιτά μας όπως τον παλιό καλό καιρό - ποιον «παλιό», μόλις χθες. Και αφού χαλάμε λιγότερα, πολύ λιγότερα, μειώθηκαν και τα κάθε λογής σκουπίδια που παρήγε ο καταναλωτισμός μας. Υπέστη λοιπόν τις συνέπειες της κρίσης και αυτός ο σημαδιακός κατά κεφαλήν δείκτης της ψεύτικης ευμάρειάς μας.

Ερμηνεία τρίτη: Οσο οικολόγοι κι αν γίναμε, όσο κι αν νερώσαμε εξ ανάγκης την καταναλωτική μας μέθη, δεν αρκούν αυτά για να εξηγήσουν τη μείωση των απορριμμάτων. Στην όλη υπόθεση έχουν συμβάλει καθοριστικά τα φαντάσματα της ημέρας. Λέω για τους συνανθρώπους μας, μελαψούς συνήθως, εξ Ανατολής, που διασχίζουν σαν αόρατοι από το πρωί ώς το βράδυ τις συνοικίες μαζεύοντας οτιδήποτε μεταλλικό. Οδηγώντας καροτσάκια των σούπερ μάρκετ ή και πεταμένα καροτσάκια νηπίων στην ανάγκη, τα φορτώνουν με ό,τι βρουν αφημένο στα πεζοδρόμια και με ό,τι τους αποφέρει η επιμελής διερεύνηση του περιεχομένου των κάδων. «Ξεπερασμένες» ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, σωλήνες, σύρματα, κατσαρολικά, κρεμάστρες, χαλασμένα παιχνίδια, μπιμπελό, τα πάντα βρίσκουν τη θέση τους στα καροτσάκια, που δείχνουν απεριόριστης χωρητικότητας. Μετέχουν όλοι αυτοί σε αλυσίδες περισυλλογής, που τις διοικούν και τις εκμεταλλεύονται κάποιοι «δικοί μας», λευκοί; Ισως. Το βέβαιο είναι πως οι μεταλλοσυλλέκτες, μαζί με τους «παραδοσιακούς» ρακοσυλλέκτες, που πληθαίνουν όσο βαραίνει η κρίση, προάγουν την ανακύκλωση περισσότερο απ’ ό,τι η επίσημη πολιτεία. kathimerini.gr tvxs.gr

Μπράβο μας, γίναμε πολυπολιτισμικοί!

2012-02-05T18:45:00.001+02:00

της Καίτης Βασιλάκου Πώς να αναφερθεί κανείς στο θέμα των μεταναστών και λαθρομεταναστών, χωρίς να δεχτεί οργισμένες επιθέσεις από μια μερίδα Συνελλήνων;

Αν θελήσει να υποστηρίξει αυτούς τους νέους άθλιους των Αθηνών, θα δεχτεί τα πυρά αυτών που ανησυχούν για το μεγάλο αριθμό των αλλοδαπών στη χώρα με τα συνακόλουθα προβλήματα (παραβατικότητα, άρνηση ενσωμάτωσης, διαφορετικό επίπεδο πολιτισμού και άλλα).

Αν πάλι θελήσει να καταφερθεί εναντίον τους, τότε θα υποστεί τη μήνη άλλης μερίδας Συνελλήνων που θα τον κατηγορήσουν ως ρατσιστή και φασίστα και οπωσδήποτε άσπλαχνο άνθρωπο που δεν συγκινείται από το δράμα αυτών των δύστυχων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.

Πόση διπλωματία άραγε χρειάζεται κανείς για να μιλήσει γι αυτό το θέμα και να μην ξεσηκώσει εναντίον του άναρθρες κραυγές;...

Προσωπικά γνωρίζω πολλούς που δυσανασχετούν με το πλήθος των αλλοδαπών που έχει κατακλύσει τη χώρα, αλλά που δεν τολμούν να εκφράσουν δημόσια τη δυσαρέσκειά τους, επειδή φοβούνται ότι θα χαρακτηριστούν ρατσιστές - και δεν είναι. Αν αποφασίσουν κάποια στιγμή να διατυπώσουν τις αντιρρήσεις τους, ξεκινούν πάντα με το στερεότυπο: "Δεν είμαι ρατσιστής, αλλά..."
Η άλλη πλευρά είναι πιο ομιλητική και ακούγεται περισσότερο, επειδή δεν κινδυνεύει να χαρακτηριστεί αρνητικά. Εξάλλου έχει δίκιο, όταν λέει ότι δεν πρέπει να χάσουμε την ανθρωπιά μας, ότι οφείλουμε να περιθάλψουμε και να βοηθήσουμε αυτούς τους ταλαίπωρους ανθρώπους. Και επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε τα βάσανα και τις ταλαιπωρίες των ελλήνων μεταναστών, όταν ξενιτεύονταν κι εκείνοι για ένα κομμάτι ψωμί.

-Ναι, απαντούν οι πρώτοι, αλλά οι Έλληνες πήγαν στην ξενιτιά νόμιμα, όχι λαθραία. Και οι χώρες υποδοχής τούς είχαν καλέσει επίσημα και είχαν στη διάθεσή τους όλα τα στοιχεία τους.

-Λάθος, απαντούν οι άλλοι. Μόνο την περίοδο 1950 – 1974 βρέθηκαν στις ΗΠΑ και την Αυστραλία 50.000 Έλληνες λαθρομετανάστες. Άρα κι εμείς την ίδια δουλειά κάναμε.

-Όμως τουλάχιστον οι Έλληνες πήγαν εκεί για να δουλέψουν και να προκόψουν. Δεν ήταν κακοποιά στοιχεία όπως τούτοι εδώ.

-Λάθος και πάλι. Η εγκληματικότητα των ελλήνων μεταναστών στις ΗΠΑ ( ανθρωποκτονίες, βιασμοί, επιθέσεις, ληστείες, εμπόριο ναρκωτικών)δεν υστερούσε από αυτή των Ιταλών και των Ρώσων.

-Εν τάξει, θα υπήρχαν ασφαλώς και τέτοιοι. Στην πλειοψηφία τους όμως οι έλληνες μετανάστες ήταν τίμιοι άνθρωποι που δούλεψαν σκληρά και πρόκοψαν.

-Αυτό είναι αλήθεια. Αν και είχαν να αντιμετωπίσουν ένα βαθύ ρατσισμό εναντίον τους. Στην Αμερική παραδείγματος χάριν και στην Αυστραλία στις αρχές του 20ού αιώνα τους θεωρούσαν φυλετικά κατώτερους. Το 1913 σε ένα εστιατόριο στην Καλιφόρνια υπήρχε στην είσοδο μια πινακίδα που έγραφε: «Αμιγές αμερικανικό. Όχι ποντίκια, όχι Έλληνες». Το 1925 ο υφυπουργός προεδρίας του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία έγραψε σε μια αναφορά του ότι «οι Έλληνες είναι ανεπιθύμητοι, το βιοτικό τους επίπεδο είναι χαμηλότερο των άλλων αλλοδαπών και συνιστούν απειλή για την κοινότητα». Και σήμερα εσείς κατηγορείτε τους αλλοδαπούς με τις ίδιες ακριβώς κατηγορίες.

-Μα εσείς αναφέρεστε στις αρχές του 20ού αιώνα. Τι ήταν η Ελλάδα τότε; Μια φτωχή βαλκανική χώρα που πάλευε να σταθεί στα πόδια της. Και οι μετανάστες προέρχονταν κυρίως από χωριά που βρίσκονταν ακόμα στο μεσαίωνα.

-Όπως είναι σήμερα όλες αυτές οι χώρες, από τις οποίες έρχονται στον τόπο μας οι αλλοδαποί. Αλλά πάρτε για παράδειγμα τις Ηνωμένες Πολιτείες. Από όλα τα μέρη του πλανήτη μετανάστευσαν εκεί φτωχοί και κατατρεγμένοι άνθρωποι και ακόμα μεταναστεύουν. Κι όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σήμερα το πιο ανεπτυγμένο και ισχυρό κράτος του κόσμου.

-Ναι, μόνο που οι ΗΠΑ ήταν εξαρχής ένα κράτος μεταναστών. Αφού εξόντωσαν τους Ινδιάνους, εγκαταστάθηκαν σε μια άδεια και απέραντη χώρα, αναμίχθηκαν μεταξύ τους και δημιούργησαν ένα νέο έθνος, το αμερικανικό. Η Ελλάδα όμως έχει τους κατοίκους της. Οι Έλληνες ζουν εδώ από αιώνες, έχουν τον πολιτισμό τους, τη γλώσσα τους, τις παραδόσεις τους. Δεν τους αρέσει να βλέπουν να αλλοιώνεται η κουλτούρα τους από υπανάπτυκτους αλλοδαπούς.

-Κι αν αντί για υπανάπτυκτους αλλοδαπούς μετανάστευαν εδώ Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί, Σουηδοί, θα σας άρεσε;

-Όχι, ούτε αυτό θα μας άρεσε. Όσο υπάρχουν ακόμα εθνικά κράτη, θέλουμε να υπάρχει ομοιογένεια στους λαούς. Αν τα εθνικά κράτη με την πάροδο του χρόνου παρακμάσουν, τότε είναι άλλο θέμα. Με άλλα λόγια πρέπει να υπάρχει μια τέτοια αναλογία μεταξύ των ντόπιων και των ξένων που να μην αισθανόμαστε ότι απειλείται η εθνική μας ταυτότητα. Δεν γίνεται να νιώθουμε ξένοι στο δικό μας τόπο, να κυκλοφορούμε στο δρόμο και να μη βλέπουμε κανέναν Έλληνα, να μην τολμούμε να περπατήσουμε σε συγκεκριμένες περιοχές της πόλης μας που έχουν μεταβληθεί σε γκέτο με αυξημένη εγκληματικότητα.

-Προφανώς δεν έχετε ιδέα τι σημαίνει εγκληματικότητα σε πόλεις του εξωτερικού.

-Αυτό που σίγουρα ξέρουμε είναι ότι κάποτε στη χώρα μας κοιμόμασταν με τα παράθυρα ανοιχτά. Τώρα κλειδαμπαρωνόμαστε.

-Σύμφωνοι, μπορεί να έχει αυξηθεί η εγκληματικότητα, αλλά όλοι οι εγκληματίες δεν είναι αλλοδαποί. Έχουμε και οι Έλληνες ένα μεγάλο μερίδιο σ’ αυτήν.

- Στις φυλακές πάντως οι μισοί κρατούμενοι είναι αλλοδαποί. Και τα νοσοκομεία μας έχουν γεμίσει από αυτούς και τα δημόσια σχολεία μας. Αναγκαζόμαστε να στέλνουμε τα παιδιά μας σε ιδιωτικά σχολεία, γιατί το επίπεδο στα δημόσια έχει πέσει δραματικά με τόσους αλλόγλωσσους μαθητές που δεν ξέρουν ούτε να γράφουν ούτε να διαβάζουν.

-Κι όμως πολλά παιδιά αλλοδαπών είναι έξυπνα και μελετηρά, αριστεύουν στις εξετάσεις και μπαίνουν σε ανώτερες σχολές.

-Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, το χαιρόμαστε και το επικροτούμε. Αλλά πρόκειται για μειοψηφία. Καλύτερα να ρίξετε μια ματιά στους δρόμους της Αθήνας, όταν βραδιάζει. Έχουν γεμίσει από αγοραίες Αφρικανές που οι περισσότερες είναι φορείς ασθενειών. Έχουμε πάλι έξαρση της ηπατίτιδας, της φυματίωσης και άλλων ασθενειών που είχαμε ξεχάσει και φυσικά και του έϊτζ.

-Οι αγοραίες γυναίκες δεν θα υπήρχαν, αν δεν υπήρχε πελατεία.

-Η πελατεία τους είναι κυρίως αλλοδαποί.

-Αυτοί οι αλλοδαποί όμως είναι που κάνουν όλες τις χαμαλοδουλειές που εμείς δεν καταδεχόμαστε. Δουλεύουν σκληρά πολλές ώρες την ημέρα με χαμηλά μεροκάματα και σε απάνθρωπες συνθήκες. Τους εκμεταλλευόμαστε ασύστολα. Άλλοτε δεν τους πληρώνουμε καθόλου. Άλλοτε τους καταγγέλλουμε στην αστυνομία, αφού πρώτα μας έχουν κάνει τη δουλειά μας. Τους φερόμαστε με το χειρότερο τρόπο.

-Ναι, αλλά αυτοί είναι που έριξαν τις τιμές στα μεροκάματα και τώρα οι Έλληνες δεν μπορούν να βρουν δουλειά.

-Αυτοί είναι όμως που κάνουν όλες τις αγροτικές εργασίες, ενώ οι αγρότες μας ξημεροβραδιάζονται στα καφενεία και δεν κάνουν τίποτα.

-Ή ξημεροβραδιάζονται στα καμπαρέ όπου διασκεδάζουν με τις αλλοδαπές. Μερικές τις παντρεύονται κιόλας. Κι αν ο γαμπρός είναι ηλικιωμένος, μένουν αυτές σύντομα χήρες και παίρνουν για δεκαετίες σύνταξη από το ελληνικό κράτος. Και είναι αρκετές αυτές οι περιπτώσεις.

-Δεν κάνουν τίποτα παράνομο. Δυστυχισμένες γυναίκες είναι που ξεριζώθηκαν από τον τόπο τους για μια καλύτερη ζωή. Τις εκμεταλλεύονται τα κυκλώματα, τις πουλούν και τις αγοράζουν. Αν καμιά είναι τόσο τυχερή και την παντρευτεί κάποιος Έλληνας, καλά κάνει, τη σώζει από την κόλαση.

-Και με τους φανατικούς μουσουλμάνους τι θα γίνει; Θα ανεχτούμε να χτίσουν τελικά τζαμί στην Αθήνα;

-Γιατί να μη χτίσουν; Σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις υπάρχουν τζαμιά.

-Κι εκεί ο κόσμος είναι δυσαρεστημένος. Αλλά ειδικά εδώ στον τόπο μας δεν πρέπει να χτιστεί τζαμί. Έχουμε κακό παρελθόν με τους μουσουλμάνους οι Έλληνες. Μην ξεχνάτε την Τουρκοκρατία.

-Στην Τουρκία και σε όλη την Ανατολή και στην Αφρική και στην Αμερική και παντού στον κόσμο έχουμε εκκλησίες εμείς οι ορθόδοξοι χριστιανοί. Μην τα θέλουμε όλα δικά μας.

-Να δούμε τι θα λέτε, όταν οι φανατικοί μουσουλμάνοι ριζώσουν εδώ και αρχίσουν να αμφισβητούν τις αξίες και τους νόμους μας.

-Δεν έχετε δίκιο. Οι άνθρωποι αυτοί είναι φιλήσυχοι και εργατικοί.

-Προς το παρόν. Όταν παραπληθύνουν όμως, θα αρχίσουν να εφαρμόζουν τη σαρία αδιαφορώντας για τους νόμους του κράτους. Καταλαβαίνετε τι έχει να γίνει. Και εκτός αυτού οι αλλοδαποί έρχονται από μια κουλτούρα τελείως διαφορετική από την ευρωπαϊκή. Οι αξίες μας τούς αφήνουν αδιάφορους ή ακόμα χειρότερα είναι αντίθετοι προς αυτές. Γενικά είναι εχθρικοί προς τις αξίες του δυτικού πολιτισμού.

-Αυτό είναι θέμα χρόνου να αλλάξει. Οι μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς ενσωματώνονται στη δυτική κοινωνία και ζουν όπως κι εμείς.

-Αν το θέλουν. Όμως οι περισσότεροι από αυτούς δεν το θέλουν. Συνειδητά αντιστέκονται στην αφομοίωσή τους.

-Δικαίωμά τους είναι πάντως να διατηρούν την κουλτούρα τους. Είναι φασιστικό να τους υποχρεώνουμε να μας μιμηθούν. Αλλ’ όμως βλέπετε εσείς να έχει αλλοιωθεί η ελληνική κουλτούρα από τους μετανάστες; Αντιθέτως έχουμε διαβρωθεί από τη Δύση και από ιδέες ξενόφερτες και δυτικότροπες.

-Βεβαίως. Έτσι βγάλαμε τις φουστανέλες και ντυθήκαμε φράγκικα. Έτσι δώσαμε ελευθερία στη γυναίκα, έτσι μάθαμε να σεβόμαστε τα ατομικά δικαιώματα, έτσι σταματήσαμε τα φονικά για λόγους τιμής. Μια τέτοια «διάβρωση» από τη Δύση είναι ευχαρίστως αποδεκτή. Αν όμως δεν διακοπεί η εισροή των μεταναστών στη χώρα, κάποια στιγμή θα αρχίσει η διάβρωσή μας εξ ανατολών. Δεν νομίζουμε να το θέλει κανείς αυτό.

-Έχετε ρατσιστικές και φασιστικές ιδέες. Διακρίνετε τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους, υποκλίνεστε μπροστά στους «ανώτερους» της Δύσης και περιφρονείτε τους «κατώτερους» της Ανατολής. Αλλά οι «ανώτεροί» σας είναι αυτοί που έφεραν τον κόσμο στα όριά του: στην υπερκατανάλωση, στη ρύπανση του πλανήτη, στην εκμετάλλευση των αδυνάτων, στην αποβλάκωση των πολιτών και άλλα πολλά.

-Να είστε βέβαιοι ότι και οι αναπτυσσόμενες χώρες θα έκαναν ακριβώς τα ίδια, αν ήταν ανεπτυγμένες. Η μόλυνση πχ της ατμόσφαιρας στις τριτοκοσμικές χώρες είναι πολύ μεγαλύτερη από ό,τι στις χώρες της Δύσης. Και εν πάση περιπτώσει δεν είναι ρατσισμός ούτε φασισμός να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι λαοί, αλλά κοινωνίες ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες. Και η Ελλάδα ήταν μια πολύ φτωχή χώρα στο παρελθόν και τότε οι Έλληνες έσφαζαν για λόγους τιμής και δεν είχαν ιδέα για ατομικά δικαιώματα. Όταν ευημερήσαμε κάπως, έγιναν και τα ήθη μας ηπιότερα. Το ίδιο θα συμβεί και στις σημερινές φτωχές χώρες, αν καταφέρουν να ξεπεράσουν την υπανάπτυξή τους. Αυτό δεν έχει σχέση με ράτσες και φυλετικές διακρίσεις, αλλά με το κοινωνικό και βιοτικό επίπεδο ενός λαού. Κάποτε οι ευρωπαϊκοί λαοί ήταν βάρβαροι. Σήμερα δεν είναι.

-Ας επανέλθουμε στο θέμα μας. Πείτε το καθαρά: θέλετε να διώξουμε τους μετανάστες από τη χώρα;

-Θέλουμε η αναλογία ντόπιων και ξένων να έρθει σε μια ισορροπία, ώστε ο κόσμος να μη νιώθει ξένος στη χώρα του. Όσοι μετανάστες είναι νόμιμοι, να παραμείνουν στη χώρα. Να σταματήσει η εισροή άλλων μεταναστών, η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση πτώχευσης και δεν μπορεί να συντηρήσει τους δικούς της πολίτες, πόσο μάλλον τους ξένους. Να αναλάβει το κράτος μια γενναία πρωτοβουλία και μαζί με άλλους φορείς και ιδιώτες να ελληνοποιήσει πάλι τα διάφορα γκέτο της Αθήνας και των άλλων πόλεων. Να δημιουργηθούν εκεί πολιτιστικά κέντρα, θέατρα, πανεπιστημιακές σχολές και αγορές που θα φέρουν τους ντόπιους πίσω. Διαφωνείτε σε κάτι από αυτά;

-Η δική μας θέση είναι να μην εκδιωχθεί κανείς μετανάστης από τη χώρα. Πρόκειται για ανθρώπους που βρίσκονται σε ανάγκη, στις πατρίδες τους υπάρχει μεγάλη φτώχεια και καταπίεση, εδώ ένα κομμάτι ψωμί μπορούν να το βρουν. Να αποχτήσουν πλήρη δικαιώματα και να γίνουν πολίτες αυτής της χώρας κι εμείς να πάψουμε να τους εκμεταλλευόμαστε και να πλουτίζουμε εις βάρος τους.

-Να γίνουν δηλαδή Έλληνες όλοι αυτοί;

-Να γίνουν ό,τι θέλουν. Είναι δικαίωμά τους.

-Και τα δικά μας δικαιώματα;

-Να προσέχετε τι ψηφίζετε για να μην πειραχτούν τα δικά σας δικαιώματα.

-Εμείς προσέχουμε τι ψηφίζουμε. Όμως όσο περνά ο καιρός, θα βλέπετε να ανεβάζουν τα ποσοστά τους σε ολόκληρη την Ευρώπη τα ακροδεξιά κόμματα που υπόσχονται ριζικές λύσεις στο πρόβλημα. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι, αν πάρουν την εξουσία οι ακροδεξιοί, τότε τα δικαιώματα όλων, και των ημεδαπών και των αλλοδαπών, θα υποστούν ανήκεστο βλάβη.

Συμπέρασμα:

Καλοί είναι οι μετανάστες, αρκεί να είναι νόμιμοι. Καλοί είναι, αρκεί να μη γίνουν περισσότεροι από μας. Καλοί είναι, αρκεί να μην εχθρεύονται τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Καλοί είναι, αρκεί να μη γεμίσουν με γκέτο τη χώρα.

Κι από τη μεριά μας καλοί θα είμαστε κι εμείς, αν δεν τους αντιμετωπίζουμε ως σκουπίδια, αν δεν τους εκμεταλλευόμαστε, αν έχουμε έντιμες συναλλαγές μαζί τους κι αν πάψουμε να είμαστε καχύποπτοι.

Τα απομνημονεύματα του Φιντέλ Κάστρο

2012-02-05T07:53:00.000+02:00

Ο Φιντέλ Κάστρο παρουσίασε τους δύο τόμους των απομνημονευμάτων του, που ξετυλίγονται μέσω συζητήσεων με την δημοσιογράφο Κατιούσκα Μπλάνκο και εκτείνονται από τα παιδικά του χρόνια ως το 1958, πριν από το θρίαμβο της επανάστασης της οποίας ηγήθηκε, ανέφερε ο Τύπος της Κούβας.

"Πρέπει να αδράξω τη στιγμή, διότι η μνήμη χάνεται", είπε ο πατέρας της επανάστασης της Κούβας, 85 ετών σήμερα, στους προσκεκλημένους στην διάρκεια της παρουσίασης στην Αβάνα, μεταξύ των οποίων ήταν ο υπουργός Πολιτισμού, Άμπελ Πριέτο Χιμένες, ο πρόεδρος της ένωσης συγγραφέων και καλλιτεχνών της χώρας Μιγκέλ Μπαρνέτ και η Μπλάνκο.

Τα απομνημονεύματα του Κάστρο τιτλοφορούνται Guerrillero del tiempo.

"Είμαι διατεθειμένος να κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να μεταδώσω αυτά που θυμάμαι καλά. . . Εκφράζω όλες τις ιδέες που είχα και όλα τα ...

συναισθήματά μου· έχω επίγνωση της σημασίας που έχει να λεχθούν όλα αυτά, να μεταδοθούν, για να είναι χρήσιμα", είπε ο Κάστρο, σύμφωνα με τις εφημερίδες Granma και Juventud Rebelde και τον ιστότοπο Cubadebate.

Στις συζητήσεις του με την Μπλάνκο, που εκτείνονται σε χίλιες σελίδες, ο Κάστρο εκμυστηρεύεται ότι προτιμά "τα παλιά ρολόγια, τα παλιά γυαλιά, τις παλιές μπότες, αλλά στην πολιτική, προτιμά ό,τι είναι νέο".

Η Μπλάνκο, συγγραφέας της πρώτης επίσημης βιογραφίας του Κάστρο και της οικογένειάς του, παρουσιάζει τα απομνημονεύματά του υπό μορφή ερωταπαντήσεων που θυμίζουν το βιβλίο "100 ώρες με τον Φιντέλ", ένα βιβλίο στο οποίο ο Κάστρο συζητά με τον δημοσιογράφο Ιγκνάσιο Ραμονέ και δημοσιεύτηκε στα τέλη του 2006, λίγο καιρό αφού ο κουβανός ηγέτης παρέδωσε την εξουσία στον αδελφό του Ραούλ Κάστρο λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε.

Στη διάρκεια των τελευταίων ετών ο Κάστρο αφιερώθηκε στη συγγραφή άρθρων και του βιβλίου "Η Στρατηγική Αντεπίθεση" (2010), στο οποίο αφηγείται την εμπειρία του από το αντάρτικο στη Σιέρα Μαέστρα, πριν από τη νικηφόρα είσοδό του στο Σαντιάγο δε Κούμπα τον Δεκέμβριο του 1958.

Ο Κάστρο έδωσε αντίτυπα των απομνημονευμάτων του στην πρόεδρο της Βραζιλίας Ντίλμα Ρουσέφ κατά την επίσκεψή της στην Κούβα, σύμφωνα με βραζιλιάνικες διπλωματικές πηγές. Nooz.gr

Hactivists Anonymous, Ναι.

2012-02-04T18:01:00.000+02:00

Του Γιώργου Πήττα

Κάτι τρέχει εδώ γύρω τελικά κύριε Jones και συ χαμπάρι δεν έχεις πάρει, δεν καταλαβαίνεις τι συμβαίνει, ε, κύριε Jones; *
Πριν από κάποια χρόνια, όταν προβλήθηκε το V for Vendetta και επανήλθε στη δημόσια συζήτηση η προσωπικότητα του Guy Fawkes, δεν ήταν διόλου λίγοι, όσοι σε παγκόσμια κλίμακα ένιωσαν, ή προαισθάνθηκαν, με αρκετή οξυδέρκεια μπορώ να πω, ότι κάπου, κάπως, μέσα σε αυτή την ταινία του 2005 (στηριγμένη στο comic των Alan Moore και David Lloyd από τη δεκαετία του 80) υπήρχε η «προφητεία» για το νέο underground κίνημα των ημερών μας. Το κίνημα των Hactivists Anonymous. Και δεν είναι καθόλου λίγοι όσοι χθες, στην Ελλάδα, αγαλλίασαν με την επίθεση των Anonymous στην ηλεκτρονική σελίδα του Υπουργείου Δικαιοσύνης και με το μήνυμα τους.....

Ένα μήνυμα που ενώ καταγράφει τα αυτονόητα στις μέρες μας πια ακούγεται ως εξωτικό, περίεργο και επαναστατικό.

Κρατώ , ανάμεσα στα άλλα που μετέδωσε η μασκοφορεμένη φυσιογνωμία αυτό που θα έπρεπε να είναι η πεμπτουσία της Δημοκρατίας και της λειτουργίας της κάθε πολιτείας :

«Οι λαοί δεν πρέπει να φοβούνται τις κυβερνήσεις, οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους λαούς» . Δηλαδή, το πλέον απόλυτο αυτονόητο.

Από κάποια σχόλια που είδα στο διαδίκτυο, αρκετοί είναι οι πολίτες που θέλουν πιο γρήγορες εξελίξεις.

Ονειρεύονται, φαντασιώνονται μία γενικευμένη επίθεση στο «σύστημα» που θα το παραλύσει και θα φέρει τη «δύναμη» πίσω σε μικρές αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες ώστε να αποκτήσει ξανά η ζωή ταυτότητα και ανθρώπινο περιεχόμενο.

Η "εξέλιξη" μπορεί πράγματι να μοιάζει αργή.

Όμως, ας μην ξεχνάμε πως η κλίμακα των όσων συμβαίνουν, είναι γιγάντια, είναι κυριολεκτικά πλανητική και διεθνική.

Όσο αργή και να είναι η "εξέλιξη", σύντομα-δηλαδή χθες- θα βρεθούμε όλοι στην ανάγκη να πάρουμε συγκεκριμένη θέση και να αποφασίσουμε με ποια πλευρά είμαστε.

Φοβάμαι, πως καθώς έχουμε μπει για τα καλά σε έναν νέο μεσαίωνα, επιστρέφουν ακάθεκτες και απαιτητικές οι κάθετες επιλογές, χωρίς ενδιάμεσους τόνους.

Κάτι το οποίο είχε χαθεί για τα καλά από την ανάγνωση και την ερμηνεία της πραγματικότητας, για πολλά χρόνια.

Από το «μαύρο» έως το «άσπρο» μεσολαβούσαν πάμπολλες αποχρώσεις μόνο που όχι μόνο άρχισαν να γκριζάρουν, αλλά τείνει να επικρατήσει το μαύρο με μία ελάχιστη φέτα λευκού. Το 1%.

Εδώ και χρόνια, οι ειδήσεις είναι μία κινηματογραφική ταινία.

Με μουσική, δραματικούς τίτλους, τρέιλερ, και «παθιασμένους» αφηγητές που περιγράφουν την εκάστοτε φρίκη:

Του πολέμου, του λιμού, του σεισμού, του καταποντισμού, της φωτιάς, της βομβιστικής επίθεσης, των ακρωτηριασμένων κορμιών, των βιασμένων παιδιών και πάει λέγοντας.

Μια φορά κι’ έναν καιρό, οι ειδήσεις ήταν ψυχρές κι ουδέτερες χωρίς το παραμικρό διακοσμητικό στοιχείο.

Έτσι, κάθε είδηση έμενε στην πραγματική διάσταση που αφορούσε στον κάθε ένα αποδέκτη και κυρίως άφηνε όλα τα περιθώρια στη σκέψη να λειτουργήσει με κρίση.

Κυρίως από τον πόλεμο στον Κόλπο και μετά, άρχισαν να μπαίνουν τα κινηματογραφικά και σκηνοθετικά στοιχεία. Έτσι, όσο η πραγματική φρίκη πολλαπλασιάζεται με γεωμετρική πρόοδο, τόσο και η απάθεια εξαπλώνεται σαν επιθετικός μεταστατικός καρκίνος. Είναι απλό. Λίγη υποβλητική μουσική, υπότιτλοι και αφήγηση σε αργό ρυθμό μετατρέπουν τα πάντα σε «έργο».

Κάπως έτσι, φτάσαμε σήμερα να έχουμε δελτία ειδήσεων με ειδικά παραρτήματα για το πόσο μπορούμε να εκτεθούμε στον ήλιο το καλοκαίρι, κάπως έτσι πάμπολλα γιγάντια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και της φύσης που την φιλοξενεί, λησμονιούνται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Κάπως έτσι έγιναν και οι άστεγοι των Αθηνών άλλο ένα θέαμα, μία θεματολογία Ντίκενς, που «φτου κακά» δεν μας αφορά ή μας αφορά σε ένα επίπεδο «ευαίσθητης φιλανθρωπίας» και απολίτικης ανησυχίας κάποιων κατά κανόνα ανόητων δημοσιογραφίσκων που αναζητώντας πιασάρικο θέμα τρέχουν στα στέκια των ανέστιων και τους βομβαρδίζουν με εξοργιστικά ηλίθιες ερωτήσεις.

Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι έγραφε για τον καταναλωτισμό και την τηλεόραση:

«Στον φασισμό, μπορούσες να πας φυλακή. Μα τώρα, ακόμα και αυτό είναι άχρηστο. Ο φασισμός, στήριζε τη δύναμή του στην εκκλησία, και το στρατό, πράγματα που δεν είναι απολύτως τίποτα μπροστά στην τηλεόραση».

Τα εκατόν δεκαπέντε εκατομμύρια ανθρώπων που στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή πένονται και βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, είναι κάτι το αδιανόητο και όχι ένας αριθμός.

Και μιλάμε για ανθρώπους που σύμφωνα με τα στοιχεία, μέχρι το 2007 εργάζονταν και κάλυπταν τις ανάγκες τους. Τώρα, αυτό το 23% του ευρωπαϊκού πληθυσμού, έχει εξωθηθεί βίαια στο περιθώριο, ενώ κινδυνεύουν αμεσότατα άλλα εκατό και πλέον εκατομμύρια πολιτών να βρεθούν στην ίδια θέση στο επόμενο διάστημα.

Το σκηνικό που διαμορφώνεται ξεπερνά κάθε φαντασία.

Ή μάλλον, υλοποιεί την φαντασία και την ικανότητα κάποιων συγγραφέων που από τις αρχές της δεκαετίας του 60 κιόλας είχαν δει το μέλλον.

Είναι σχεδόν βέβαιο πως ένας ελάχιστος αριθμός από αυτούς τους ανθρώπους θα καταφέρει να επανενταχθεί, και αν.

Είναι σχεδόν βέβαιο, πως αυτό που θα επιχειρηθεί από το σύστημα είναι η «διόρθωση» και η «ανάκαμψη»-κάποια στιγμή-που θα αφορά κατά συντριπτική πλειοψηφία μόνο όσους μπόρεσαν να μείνουν εντός παιδιάς.

Η εικονική πραγματικότητα των ειδήσεων και των συστημικών Μέσων θα φροντίσει-και θα πετύχει- οι «απ’ έξω» να λησμονηθούν.

Οι πόλεις φρούρια που εδώ και χρόνια κάποιοι ονειρεύονται και ήδη υπάρχουν σε επίπεδο απρόσιτων γειτονιών, θα διαχωρίσουν την «ήρα από το στάρι» και το πιθανότερο είναι να περάσουμε σε πρακτικές μεταμοντέρνου ανταρτοπόλεμου στον οποίο η γνώση της τεχνολογίας θα είναι καθοριστική.

Κάποτε, φαντασιώθηκα και το είχα γράψει σε ένα άρθρο, μια «οργάνωση» που καταφέρνει να σβήσει όλους τους πομπούς των τηλεοράσεων.

Ένας φίλος, ψυχίατρος, μου είχε πει πως αν αυτό συνέβαινε ποτέ, οι άνθρωποι θα πέρναγαν πρώτα στην απόλυτη αμηχανία, μετά θα ξέσπαγαν στη βία και τέλος θα εύρισκαν ξανά το νόημα της ζωής.
Η φαντασίωση μου όμως, μοιάζει και αυτή ξεπερασμένη.

Ο πρωτοφανής κυβερνοπόλεμος που ξέσπασε στις 20 του Ιανουαρίου και που κατέβασε μεταξύ άλλων ακόμα και τις σελίδες του FBI δεν ήταν παρά ένα ελάχιστο πρελούδιο, ενώ η επίθεση των Hactivists Anonymous στο Ελληνικό Υπουργείο Δικαιοσύνης ήταν ένας πρόλογος για το τι μπορεί να ακολουθήσει στο μέλλον.

Έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε. Και ίσως, θα πρέπει να αγοράσουμε από μία μάσκα των Anonymous, πριν απαγορευθούν. Γιατί κι αυτό, θα γίνει κάποια στιγμή.

Τελειώνοντας, προτείνω ενός λεπτού αυτοσυγκέντρωση και ησυχία.

Να συλλογιστούμε το τι σημαίνει 115.000.000 άνθρωποι κάτω από το όριο φτώχειας, μόνο στην Ευρώπη.
Γιατί δεν πρέπει να σημαίνει μόνο δυστυχία.

Είναι μία τεράστια δύναμη, ένα γιγάντιο καζάνι που βράζει και δεν πρέπει να αφεθεί να παγώσει, είναι η έκρηξη στο τέλος ενός λησμονημένου τραγουδιού του Lennon, του «Remember» που κλείνει με την κραυγή «remember the 5th of November».

Έτσι κύριε Jones;

*Από το Ballad of A Thin Man του B. Dylan

tweeter@pittasgeorge ΣΤΗΛΗ ΑΛΑΤΟΣ